Με Νικόλα, Παμπορίδη ή Αχιλλέα;

 

Εάν το ΑΚΕΛ ακολουθούσε την πεπατημένη των τελευταίων χρόνων, θα είχε ήδη κλειδώσει η υποψηφιότητα Τάσου Χριστοφίδη. Πρόκειται για αριστερή επιλογή, χωρίς αντιδράσεις στη βάση, η οποία προκρίνεται από τον τέως γενικό γραμματέα του κόμματος. Έχοντας, όμως, να αντιμετωπίσει μια έντονη πλέον εσωκομματική πίεση και ευρισκόμενο εκτός εξουσίας για δύο πενταετίες (περίοδος τεράστια αν αναλογιστεί κανείς τον τρόπο που λειτουργεί το σύστημα), το ΑΚΕΛ δείχνει να έχει θέσει ως πρώτιστο την εκλεξιμότητα του υποψηφίου, κάτι που φαίνεται να τερματίζει τις όποιες σκέψεις γίνονταν για Χριστοφίδη. Το πρόβλημα είναι ότι κανένα από τα ονόματα που βρίσκονται στο τραπέζι σήμερα δεν κουβαλά τη σιγουριά της εκλογής (κάποια κουβαλούν τεράστιο ρίσκο). Και αυτό είναι που καθιστά την επιλογή δύσκολη.

Ενώ το προηγούμενο διάστημα το ΑΚΕΛ προσπάθησε με έμμεσο τρόπο να την αποκλείσει, η υποψηφιότητα Νικόλα Παπαδόπουλου συνεχίζει να βρίσκεται ακόμα στο τραπέζι (για πολλούς είναι και η επικρατέστερη), αμφισβητώντας κάθε λογική. Κι αυτό καθώς η συγκεκριμένη επιλογή φαντάζει καταστροφική για το κόμμα. Ο Νικόλας Παπαδόπουλος διατηρεί μια προσωπική κόντρα με τον κόσμο του ΑΚΕΛ, απόρροια των κατά καιρών τοποθετήσεών του, ενώ οι θέσεις του σε Κυπριακό και οικονομία έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τα όσα προτάσσει το κόμμα της Αριστεράς. Οι συγκρίσεις με τον πατέρα του- η στήριξη του οποίου οδήγησε στην απαξίωση του κόμματος και τη διεμβόληση της βάσης του- θα είναι σχεδόν αδύνατον να αποφευχθούν, την ίδια στιγμή που μια τέτοια κίνηση θα τερμάτιζε το αφήγημα του ΑΚΕΛ στο Κυπριακό και θα αναιρούσε την ουσία της κριτικής του προς την κυβέρνηση όλο το προηγούμενο διάστημα.

Δεν είναι όμως μόνο θέμα αξιοπιστίας, αλλά και εκλεξιμότητας. Ο Νικόλας Παπαδόπουλος κουβαλά ένα κόμμα του 11% πλέον, τη στιγμή που είναι ιδιαίτερα αμφίβολο κατά πόσον το ΑΚΕΛ θα καταφέρει να πείσει τη βάση να συνταχθεί με μια τέτοια απόφαση. Επιπλέον, μια τέτοια επιλογή καθιστά τη στήριξη από ΔΗΠΑ δύσκολη (αν και ο Καρογιάν έδειξε πως δεν έχει πρόβλημα να ανέβει στο όχημα όποιου θεωρήσει ότι εκλέγεται), ενώ σχεδόν αποκλείει αυτή των Οικολόγων. Το πιο σημαντικό είναι πως το ρίσκο δεν περιορίζεται στις επερχόμενες εκλογές αλλά αγγίζει και την επόμενη μέρα, απειλώντας τη συνοχή του κόμματος. Αν στον ΔΗΣΥ ανησυχούν ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται, στο ΑΚΕΛ ίσως θα πρέπει να προβληματιστούν κατά πόσον οι ίδιοι επιδιώκουν επανάληψή της.

Ως μεγάλη υπέρβαση, με σημαντικά βαρίδια, μπορεί να χαρακτηρισθεί και η επιλογή Γιώργου Παμπορίδη. Μπορεί να παρουσιάζεται ως υποψηφιότητα που θα μπορούσε να οδηγήσει το κόμμα στην εξουσία (νοουμένου ότι θα στηριχθεί από κοινού με το ΔΗΚΟ), ήδη, όμως, προκαλεί αντιδράσεις στη βάση που λόγω της διαχρονικής κομματικής ρητορικής έχει αλλεργία σε οτιδήποτε Συναγερμικό. Όσοι επικαλούνται την εκλογή Βασιλείου και Τάσσου Παπαδόπουλου, αγνοούν ότι το ΑΚΕΛ έχει εν τω μεταξύ απωλέσει 10% της δύναμής του, ο κομματικός μηχανισμός δεν είναι το ίδιο δυνατός όπως τότε, ούτε και η κομματική ψήφος το ίδιο συμπαγής, ενώ τα κοινωνικά δίκτυα ξεκάθαρα διαλύουν στρατηγικές. Δεν πέρασαν, άλλωστε, παρά μόνο τέσσερα χρόνια από την «εξαφάνιση» Σπανού μέσα σ’ ένα βράδυ (μια μόλις συνέντευξη μετά που είχε κλειδώσει η υποψηφιότητά του). Η υποψηφιότητα Παμπορίδη φαντάζει για το ΑΚΕΛ ακόμα πιο κόντρα. Πέραν μιας ρητορικής κατά της διαφθοράς, οι θέσεις και αντιλήψεις είναι ξεκάθαρα δεξιές, ενώ στο παρελθόν υπήρξε ιδιαίτερα επικριτικός προς το κόμμα της Αριστεράς. Ήδη στο διαδίκτυο έχουν αρχίσει να κυκλοφορούν παλιές αναρτήσεις του Παμπορίδη στις οποίες αναφέρεται με ιδιαίτερα απαξιωτικό τρόπο στο κόμμα. Είναι βέβαιο ότι, εφόσον κλειδώσει η υποψηφιότητά του, τέτοιες τοποθετήσεις θα κατακλύσουν τα διαδίκτυο. Δεδομένα στο ΑΚΕΛ θα επιχειρήσουν να χτίσουν στο αφήγημα του ΓεΣΥ, πέραν αυτού, όμως, δεν έχουν κάτι που μπορούν να επικαλεστούν ως συνδετικό στοιχείο για να περιοριστούν οι αντιδράσεις. Αν κάποιος δει πού κατέληξε η υποψηφιότητα Σπανού, το υπερβατικό δεν είναι απαραίτητα και λυτρωτικό.

Η υποψηφιότητα Αχιλλέα Δημητριάδη φαντάζει ως η πιο βολική και λογική επιλογή. Δεν τσαλακώνει την εικόνα του κόμματος, προκαλεί ελάχιστες αντιδράσεις εντός ΑΚΕΛ, ενώ μπορεί να παρουσιαστεί και ως προοδευτική. Επιπλέον, σε αντίθεση με αυτήν του Χριστοφίδη, δεν περιορίζεται μόνο στην κομματική βάση. Θα μπορούσε, υπό προϋποθέσεις, να πάρει πέραν των Οικολόγων-και αναλόγως ανθυποψηφίων- κομμάτι της προοδευτικής πτέρυγας του ΔΗΣΥ. Εφόσον βρεθεί στον δεύτερο γύρο, δυνατόν να είναι και επιλογή νίκης. Κυρίως αν δεν έχει απέναντί του τον Νίκο Χριστοδουλίδη. Ενώ αν χάσει, οι τριγμοί που θα προκληθούν θα είναι σαφώς μικρότεροι. Στα αρνητικά, το γεγονός ότι μια τέτοια υποψηφιότητα δεν μπορεί να έχει τη στήριξη κομμάτων του «κέντρου». Την ίδια όμως στιγμή, οι απώλειες που θα έχει από την έλλειψη ψήφων από ΔΗΚΟ- ΕΔΕΚ μπορούν να αντισταθμιστούν από τη μεγαλύτερη συσπείρωση που λογικά πετυχαίνει η υποψηφιότητά του στην αριστερή βάση, έναντι Νικόλα-Παμπορίδη. Πρόκειται πάντως για την υποψηφιότητα που έχει να αντλήσει από τη μικρότερη δεξαμενή ψήφων.

Είναι ξεκάθαρο πως εύκολες επιλογές δεν υπάρχουν. Είναι γι’ αυτό που στο ΑΚΕΛ οφείλουν να θέσουν τις προτεραιότητές τους ως προς το τι επιδιώκουν από αυτές τις εκλογές πριν καταλήξουν σε υποψήφιο. Έχοντας ως δεδομένο ότι η επιλογή που θα κάνουν ξεπερνά το διακύβευμα των εκλογών και αγγίζει τη συνοχή του κόμματος. Διότι η απουσία από την εξουσία για 10 χρόνια, ίσως μετριάσει τις αντιδράσεις, σε περίπτωση νίκης. Σε περίπτωση ήττας όμως οι επιπτώσεις θα είναι καταιγιστικές, όχι μόνο για τον Στέφανο Στεφάνου, αλλά και το ίδιο το κόμμα.

antopoly@cytanet.com.cy