Νομίζω ότι το κυπριακό πρόβλημα αποτέλεσε τον πιο αδύναμο κρίκο στην προπαγάνδα των υποψηφίων κατά την προεκλογική εκστρατεία στον νότο. Ουσιαστικά, δεν υπάρχουν πολλά που θα μπορούσε να πει και να υποσχεθεί οποιοσδήποτε Ελληνοκύπριος ηγέτης πάνω σε αυτό το θέμα. Τι να πουν. Αν πουν θα αρχίσουν ξανά οι διαπραγματεύσεις, δεν γίνεται. Διότι αυτό δεν εξαρτάται από τους ίδιους. Να πουν υποστηρίζουμε την ομοσπονδία. Και αυτό δεν είναι νέο. Να πουν θα αρχίσουμε από εκεί που μείναμε στο Κραν Μοντανά. Και αυτό δεν είναι στο χέρι τους. Η Τουρκία κλείδωσε τις διαπραγματεύσεις. Δεν θα καθίσει σε αυτό το τραπέζι ενόσω δεν γίνονται αποδεχτοί οι νέοι όροι που προβάλλει. Τι είναι οι όροι που προβάλλει; Η αποδοχή δύο ίσων κυρίαρχων κρατών. Πολύ καλά, μήπως μπορούν να κάνουν κάτι σε αυτό το θέμα τα Ηνωμένα Έθνη; Μπορούν να καθίσουν τις πλευρές στο τραπέζι; Δεν μπορούν. Ο Ταγίπ Ερντογάν θα ρίξει στα σκουπίδια και την έκκληση που γίνεται, λέγοντας «επιστρέψτε στο τραπέζι». Μήπως τα Ηνωμένα Έθνη μπορούν να κάνουν κάτι ενάντια στον Ερντογάν, δηλαδή στην Τουρκία που δεν ανταποκρίνεται στην έκκλησή τους; Δεν μπορούν να κάνουν τίποτε άλλο εκτός από καταδίκη. Και αν θέλετε την αλήθεια, ούτε αυτό θα κάνουν. Τα Ηνωμένα Έθνη, που έχουν κάνει αρχή τους την τήρηση ίσων αποστάσεων μεταξύ των δύο πλευρών, μήπως δεν ξέρουν ότι η Τουρκία είναι που τίναξε στον αέρα αυτό το τραπέζι; Μια χαρά το ξέρουν. Ε, τι έγινε που το ξέρουν; Κατηγόρησαν καθόλου την Τουρκία; Αν την κατηγόρησαν και δεν το είδα εγώ, δείξτε μου το. Μήπως τη ρώτησαν «από πού προέκυψε αυτό το ζήτημα των δύο ίσων κυρίαρχων κρατών;». Μήπως είπαν ποτέ ότι αυτή η επιμονή είναι ο ουσιαστικός λόγος για τον οποίο τέθηκαν στην κατάψυξη οι διαπραγματεύσεις;
Όποιος ηγέτης και αν κερδίσει στον νότο, δεν έχει αρκετή δύναμη για να βγάλει από την κατάψυξη το Κυπριακό. Η Τουρκία δεν χάνει απολύτως τίποτα με το να μην κάθεται στις διαπραγματεύσεις. Δεν παθαίνει καμία ζημιά. Ακριβώς το αντίθετο, κερδίζει χρόνο παρατείνοντας πιο πολύ τη διάρκεια της κατοχής της και ριζώνει εδώ πιο πολύ. Αυτό το διάστημα είναι απασχολημένη με το να συνδέει τον βορρά πιο πολύ με την ίδια. Ό,τι έργα έχει εδώ, τα έδωσε όλα στις δικές της κατασκευαστικές εταιρείες. Για να δείξει στον κόσμο ότι είμαστε ανεξάρτητο κράτος, υπογράφει μαζί μας διμερείς συμφωνίες και πρωτόκολλα. Και τις αποκαλεί «διεθνείς συμφωνίες». Έτσι, βρήκε τον τρόπο να μην παίρνει άδεια για τα έργα και τις οικοδομές από τους αρχιτέκτονες και τους πολιτικούς μηχανικούς μας. Στις διεθνείς συμφωνίες, δεν χρειάζεται να παίρνεις άδεια και άλλα παρόμοια, λέει! Έβαλε χέρι και στην εργασιακή μας ζωή και στην υγεία μας και στην παιδεία μας. Στην υγεία θα επωφελούνται από τις υπηρεσίες στην Τουρκία, λέει, οι πολίτες της ΤΔΒΚ που είναι ταυτοχρόνως και πολίτες της Τουρκίας. Ενθαρρύνουν και δελεάζουν τους Τουρκοκύπριους που δεν είναι πολίτες της Τουρκίας να γίνουν πολίτες της Τουρκίας. Να κοπιάσουν όσοι θέλουν να επωφελούνται από τις υπηρεσίες υγείας στην Τουρκία. Διευκόλυναν πιο πολύ το να παίρνει κανείς την ιδιότητα του πολίτη της Τουρκίας. Δεν τους αρέσει το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Είναι ελλιπές και διαστρεβλωμένο, λέει! Γι’ αυτό μας στέλνουν νέα διδακτικά βιβλία και νέους εκπαιδευτικούς. Καλούν τους υπουργούς μας στην Άγκυρα κάθε τόσο και τους δίνουν οδηγίες. Οι Τουρκοκύπριοι έχουν καταστεί εντελώς αδρανοποιημένοι. Η κοινότητα παίζει στις καθυστερήσεις.
Στο τέλος έβαλαν χέρι και στο όνομα του κράτους που ίδρυσαν. Δεν θα λένε «βορράς» πλέον, λέει. Καταργούν τη λέξη «βορράς». Τι θα λένε; Τουρκικό Κυπριακό Κράτος! Και το παράξενο είναι ότι στην αντιπολίτευση υπήρξαν και κάποιοι που ικανοποιήθηκαν από αυτό. Τι έγινε λέει; Έτσι ονομαζόταν άλλωστε στο Σχέδιο Ανάν, λένε! «Ιδρυτικό Τουρκικό Κυπριακό Κράτος». Ο Ανάν πέθανε, όμως ακόμα δεν τέλειωσε η αγάπη για τον Ανάν εδώ. Υπάρχουν πολλοί που αναστενάζουν ακόμα. Χάσαμε μια τέτοια ευκαιρία λύσης, λένε!
Ο Χριστοδουλίδης φαίνεται ως ο πιο ισχυρός μαθητής του Μακαρίου στις εκλογές στον νότο. Άραγε γι’ αυτό κατευθύνθηκε προς αυτόν η ελληνοκυπριακή κοινότητα; Ουσιαστικά, δίψασαν για δικαιοσύνη όλοι και στις δύο πλευρές του νησιού. Βαρέθηκαν τις ατασθαλίες και τις κλεψιές. Όποιος και αν εκλεγεί, δεν αρκεί να το διευθετήσει αυτό; Να περιμένει η Κύπρος; Άλλωστε, μήπως δεν συνήθισε να περιμένει;
