Σουβλάκια καμένα, παιδιά καημένα

Εκ πρώτης όψεως, οι δύο ιστορίες μοιάζουν ασύνδετες. Έχουν όμως πολλά κοινά και ένα ειδικά από αυτά πρέπει να το προσέξουμε. Αλλά, ας αρχίσουμε από το πιο επουσιώδες ίσως: ότι συνέβησαν και οι δύο με διαφορά κάποιων ωρών.

Τρίτη απόγευμα. Προχθές. Έχοντας περάσει τον έλεγχο ασφάλειας στο αεροδρόμιο του Τελ Αβίβ, καθοδόν προς την Πάφο, αγόρασα μια μπύρα, κάθισα σ’ ένα τραπέζι και άρχισα να διαβάζω ένα από τα βιβλία τα οποία διαβάζω αυτό το διάστημα.

Επεξηγηματικά, δεν μπορώ ποτέ να διαβάσω ένα μόνο βιβλίο. Όντας άνθρωπος με συνεχείς μεταπτώσεις στη διάθεσή του, από τότε που γεννήθηκα, δεν μπορώ να παρακολουθήσω κάτι το οποίο έρχεται σε αντίθεση με το πώς νιώθω εκείνη τη στιγμή. Βιβλίο, ταινία, συζήτηση, οτιδήποτε.

Εάν είμαι στεναχωρημένος λ.χ., δεν μπορώ να ασχοληθώ με κάτι που μου προκαλεί θλίψη ή με αναστατώνει, ούτε να διαβάσω κάτι ανάλογο. Πέρα από το ότι είναι και αδύνατον να παρακολουθήσω γενικότερα, μεγάλο πρόβλημα στο σχολείο και στην επαγγελματική ζωή, κάτι που το βρίσκω αδιάφορο ή βαρετό.

Συνεπώς, τα βιβλία που διαβάζω είναι πάντα 4 ή 5, κινούνται σε μια λογική κάλυψης μιας ευρείας θεματολογίας αλλά κυρίως, έχουν διαφορετικές διαθέσεις και περιεχόμενο, έτσι που να μπορώ να προχωρώ με το καθένα αναλόγως του πόσο μου το επιτρέπει η δική μου διάθεση, να συγκεντρώνομαι και να το παρακολουθώ.

Το συγκεκριμένο ονομάζεται «Το Άκρο του Ισραήλ» και περιγράφει την κατάσταση στην οποία βρέθηκε το εβραϊκό κράτος αμέσως μετά τον καταστροφικό για το ίδιο Πόλεμο του Γιομ Κιπούρ, το 1973. Το Ισραήλ, παρασυρμένο από τις επιτυχίες του στους προηγούμενους πολέμους που είχαν κηρύξει οι Άραβες για να το καταστρέψουν, ειδικά δε την επιτυχία του στον Πόλεμο των Έξι Ημερών το 1967, είχε υποτιμήσει τον κίνδυνο για ένα νέο πόλεμο, τόσο μάλιστα που είχε αγνοήσει τις προειδοποιήσεις του Βασιλιά της Ιορδανίας, όπως και του γαμπρού του Νάσερ, Άσραφ Μαρουάν, ότι εποικείτο πόλεμος. Παρενθετικά: για τον Μαρουάν δείτε, εάν δεν την είδατε ακόμα, την καταπληκτική ταινία The Angel στο Netflix.

Το βιβλίο αυτό, λοιπόν, το οποίο διαβάζεται απνευστί, εξηγεί πώς οι Ισραηλινοί διαχειρίστηκαν την ήττα και πώς δύο ακαδημαϊκοί τη μετέτρεψαν σε ευκαιρία για να δημιουργήσουν την Ταλπιότ, ένα πανεπιστημιακό πείραμα το οποίο εξελίχτηκε στο πιο επίλεκτο Σώμα του Ισραηλινού Στρατού.

Η ιδέα ήταν πως στο Σώμα αυτό έπρεπε να καταλήγει ό,τι πιο ευφυές έβγαζε η μέση εκπαίδευση στη χώρα, ειδικά στον τομέα της Φυσικής, των Μαθηματικών και των Ηλεκτρονικών Υπολογιστών, έτσι που ένα μικρό κράτος όπως το Ισραήλ να μπορεί να επινοεί πιο τεχνολογικά αναβαθμισμένα όπλα για την άμυνά του από εκείνα των εχθρών του έτσι που να βρίσκεται μπροστά από αυτούς πάντοτε. Και να μπορεί να δημιουργεί βάθος και όραμα για το ίδιο στους αμυντικούς σχεδιασμούς του.

Η διαδικασία επιλογής αυτών των καλύτερων από τους καλύτερους βασίζεται σε ένα σύστημα αξιολόγησης, το οποίο ανέπτυξαν οι δύο ακαδημαϊκοί και το οποίο εξετάζει τη νοημοσύνη αλλά και την αφοσίωσης των εξαιρετικά ευφυών αυτών αποφοίτων έναντι της χώρας τους.

Μάλιστα, υπάρχει συνεχής ροή και αντικατάσταση, έτσι που να μην παγιώνονται αντιλήψεις και να μπορεί το ακαδημαϊκό αυτό σώμα, διότι λειτουργεί σε πανεπιστημιακό επίπεδο πάντα, να παραμένει καινοτόμο. Η ιδέα αυτή πήρε το Ισραήλ από ένα κουτσουρεμένο γεωγραφικά κράτος μετά το 1973, και το μετέτρεψε, σε λίγα σχετικά χρόνια, σε ένα κράτος το οποίο πρωτοπορεί τεχνολογικά και επιστημονικά. Και εξάγει πια γνώση και προηγμένη τεχνολογία.

Το να μπει ένα παιδί σ’ αυτό το Σώμα είναι εξαιρετικά δύσκολο ενώ, σε μερικά χρόνια αποδεσμεύεται και συνήθως ακολουθεί ακαδημαϊκή και ερευνητική καριέρα. Στο Ισραήλ ή στο εξωτερικό. Οι απόφοιτοί του είναι περιζήτητοι.

Λίγες ώρες μετά που τέλειωσα το βιβλίο, την ώρα ακριβώς που το αεροπλάνο προσγειωνόταν στην Πάφο, θα διάβαζα ότι οι συνομοσπονδίες των γονιών των μαθητών των δημοτικών στην Κύπρο διατύπωσαν την απαίτηση οι δάσκαλοι να εργαστούν σαββατοκύριακα και στις διακοπές του Πάσχα προκειμένου, λέει, τα παιδιά τους να καλύψουν τις ελλείψεις της πανδημίας.

Οι δάσκαλοι σίγουρα δεν θα το δεχθούν -και δεν τους αδικώ- το δε υπουργείο δεν έχει αποφασίσει ακόμα εάν φοβάται περισσότερο την αντίδραση των γονιών ή των δασκάλων, καθώς μπαίνουμε και σε προεκλογική περίοδο.

Την ίδια ώρα, οι -ίδιοι- γονείς δήλωσαν ότι πρέπει να τηρηθεί και φέτος το «έθιμο της Τσικνοπέμπτης στα σχολεία», διότι για τα παιδιά «είναι μια σημαντική ημέρα, γιατί κινούνται ενεργά μέσα στον χώρο του σχολείου, οι γονείς επισκέπτονται τις σχολικές μονάδες τη συγκεκριμένη μέρα και έρχονται σε επαφή με τα παιδιά τους, αλλά έχουν και τη δυνατότητα να επικοινωνήσουν με τους εκπαιδευτικούς κατά τη διάρκεια της ημέρας».

Το «έθιμο» να ψήνουν σουβλάκια στα σχολεία!

Και το οποίο «έθιμο» δεν μπορεί να μπει στην άκρη, υποθέτω, καθώς τα παιδιά «κινούνται ενεργά μέσα στον χώρο του σχολείου» (sic - ότι κι αν σημαίνει αυτό για τους γονείς, οι οποίοι δεν θέλουν τα παιδιά τους να αποφασίσουν στο δημοτικό μάλιστα ότι θα γίνουν ψήστες) και διότι, στο κάτω – κάτω, οι δάσκαλοι πρέπει να δουλέψουν σαββατοκύριακα και αργίες για τα παιδιά, είτε τα βαριούνται οι γονείς τους είτε όχι.

Ή καλύτερα, είτε είναι παιδιά γονιών που τα βαριούνται, είτε όχι.

Δεν θα έλεγα ότι είναι εύκολο να ζήσει κανείς αυτές τις δύο εμπειρίες σε ένα 24ωρο, ακόμα και με την πολυτέλειά μου, αυτήν του άκληρου Κύπριου. Ειδικά δεδομένου ότι η πρώτη αφορά τη δεκαετία του ’70 και η δεύτερη το 2022.

Είναι όμως οδυνηρά χρήσιμο. Αυτό σίγουρα. Δεν είναι;