Οι εκλογές έφεραν στον θώκο του Προέδρου της Δημοκρατίας τον κ. Νίκο Χριστοδουλίδη. Του ευχόμαστε ολόψυχα κάθε επιτυχία στο έργο του για το καλό του λαού μας. Για να βγούμε από την τριτοκοσμική μας μιζέρια, στην οποία μας οδήγησαν λάθη και παραλείψεις δεκαετιών και κυρίως για να αποφύγουμε τη διχοτόμηση, θα πρέπει να ληφθούν τολμηρές και επώδυνες αποφάσεις από τον νεοεκλεγέντα Πρόεδρο. Για να μπορέσει ο Πρόεδρος να πάρει τις αποφάσεις αυτές, θα χρειαστεί την ευρύτερη δυνατή στήριξη από τους πολίτες. Και από αυτούς που τον ψήφισαν αλλά και από εκείνους που τον καταψήφισαν. Εμείς ανήκουμε στους τελευταίους.
Όμως, σε κάθε βήμα του νέου Προέδρου που θα οδηγεί προς την έξοδο από την τριτοκοσμική μιζέρια, δηλώνουμε παρόντες. Τριτοκοσμική μιζέρια σημαίνει πολλά πράγματα. Ένα από αυτά είναι και ο τρόπος λειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος και των κομμάτων που έχουν χαρακτηριστεί ως τα κύτταρα της δημοκρατίας. Σειρά από μετρήσεις δείχνουν ότι η εμπιστοσύνη του κοινού προς τους πολιτικούς και προς τα κόμματα βρίσκεται σε απελπιστικά χαμηλά επίπεδα. Τούτο οφείλεται σε πολλούς λόγους. Δύο από τους κυριότερους ήταν ο κομματισμός ο οποίος υπήρξε το κυρίαρχο στοιχείο του πολιτικού μας συστήματος, από τον θάνατο του Προέδρου Μακαρίου το 1977 μέχρι σήμερα. Ο κομματισμός υπήρξε το θεμέλιο πάνω στο οποίο στηρίχθηκαν όλα τα κόμματα και είχε σημαντικές συνέπειες στη λειτουργία της δημοκρατίας, στη διακυβέρνηση της χώρας, στους κρατικούς μηχανισμούς, στις πολιτικές επιλογές, στην εξέλιξη της οικονομίας και της κοινωνίας συνολικά. Στην καλύτερη περίπτωση, η θεμελιώδης λογική του κυπριώτικου κομματισμού συνίσταται στην ταύτιση του κοινού καλού και του εθνικού συμφέροντος με το συμφέρον του κόμματος, ενώ, στη χειρότερη έκφρασή του, το συμφέρον του κόμματος προέχει του συμφέροντος της πατρίδας.
Αυτό, πρακτικά, σημαίνει ότι ο λόγος ύπαρξης ή η αποστολή του κόμματος είναι πρώτα απ’ όλα η επιβίωσή του και η απόκτηση όλο και μεγαλύτερης δύναμης, επιρροής και εξουσίας, αφού αυτό αποτελεί την προϋπόθεση για την ικανοποίηση της κομματικής ηγεσίας, στη συνέχεια των ατομικών ή ομαδικών συμφερόντων των μελών του κόμματος και, τέλος, των ατομικών ή ομαδικών συμφερόντων των ψηφοφόρων του –ή καλύτερα, της κομματικής πελατείας. Και επειδή η ικανοποίηση της κομματικής πελατείας κατά κανόνα επιτυγχάνεται μέσω της εκτελεστικής εξουσίας, δημιουργήθηκε μια στρεβλή -για να μην πω αρρωστημένη- σχέση μεταξύ των συμπολιτευόμενων κομμάτων και του εκάστοτε Προέδρου της Δημοκρατίας. Η σχέση συμπολιτευόμενων κομμάτων και Προέδρου ήταν σχέση υποταγής και σιωπής έναντι των όποιων αποφάσεων του Προέδρου και της κυβέρνησής του. Τα πράγματα οδηγήθηκαν σταδιακά στο να θεωρείται έγκλημα η δημόσια διαφωνία ενός συμπολιτευόμενου κόμματος με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Η θεμελιώδης λογική του κυπριώτικου κομματισμού στη χειρότερή του έκφραση, δηλαδή αυτή που λέει ότι το συμφέρον του κόμματος προέχει του συμφέροντος της πατρίδας, έδειξε το απαίσιό του πρόσωπο ποικιλοτρόπως σε αυτές τις εκλογές. Χιλιάδες συναγερμικοί καταψήφισαν τον υποψήφιο του κόμματός τους, όχι γιατί στερείτο προσόντων και ικανοτήτων, αλλά γιατί οι δημοσκοπήσεις έδειχναν πως οι πιθανότητες εκλογής του ήσαν μειωμένες και προτίμησαν κάποιον άλλον που ποδοπάτησε τα δημοκρατικά θέσμια και τις καταστατικές διατάξεις, γιατί είχε καλύτερες πιθανότητες εκλογής. Αρκετοί άλλοι καταψήφισαν τον κομματικό υποψήφιο γιατί απέτυχαν να εκλεγούν βουλευτές και δημοτικοί σύμβουλοι ή γιατί κάποια προσωπικά τους αιτήματα δεν ικανοποιήθηκαν. Σαν δικηγόρος αλλά πρώτιστα σαν πολίτης που θεωρώ μια από τις πιο ιερές μου υποχρεώσεις τον σεβασμό προς τις αξίες και τα πιστεύω μου, άκουσα συναγερμικούς φίλους, με πολλούς από τους οποίους σε καιρούς δύσκολους τραγουδούσαμε το «Πότε θα κάμει ξαστεριά», και εννοούσαμε πότε θα σταματήσουν τα ρουσφέτια και οι αδικίες, να δηλώνουν ότι δεν θα ψηφίσουν τον κομματικό υποψήφιο για τους πιο πάνω λόγους και έλεγα μέσα μου λυπημένος ότι σαν συναγερμικοί δεν πρέπει να ξανατραγουδήσουμε το «Πότε θα κάμει ξαστεριά», αλλά μαζικά να αρχίσουμε να τραγουδάμε στις κομματικές συγκεντρώσεις το «Πώς καταντήσαμε, λοχία…»! Πώς κατάντησε αυτή η παράταξη! Που κάποτε τη στελέχωναν άνθρωποι που θεωρούσαν τιμή τους το να στέλλεται το παιδί τους να υπηρετήσει τη θητεία του από το Παραλίμνι στον Κάμπο της Τσακίστρας, γιατί ήταν συναγερμικός!! Για τον δεύτερο κυριότερο λόγο που κατά τη γνώμη μου το κύρος των κομμάτων έχει πέσει τόσο χαμηλά και που είναι τα σκάνδαλα και η διαφθορά με έλλειψη λογοδοσίας, θα αναφερθώ στο επόμενο.
