Η εικόνα του Αβέρωφ Νεοφύτου να καλεί τον Νίκο Χριστοδουλίδη να στηριχθεί στον ΔΗΣΥ και να μην έχει έγνοια για τη Βουλή- λίγες μόνο μέρες μετά από εκείνη την ολομέτωπη επίθεση στην οποία είχε επιδοθεί στο Πολιτικό Γραφείο κατά την οποία τον χαρακτήριζε «αποστάτη», «Ιούδα» και ως το άτομο που επιχειρούσε να διασπάσει το κόμμα- ήταν αυτή που δικαιολογημένα σχολιάστηκε και λοιδορήθηκε περισσότερο. Όχι επειδή, επί της ουσίας, κάποιος ανέμενε κάτι διαφορετικό. Δεν θα μπορούσε ο άνθρωπος, ο οποίος επαναλάμβανε φορτικά πως βάζει πλάτες για τη χώρα, ότι ηγείται της μεγαλύτερης και πιο υπεύθυνης παράταξης, να λειτουργήσει εκδικητικά σε βάρος του εκλελεγμένου Προέδρου, θέτοντας τις προσωπικές του πικρίες πάνω από τη χώρα. Αλλά διότι αυτή η υπερβολική θέρμη με την οποία αντιμετώπισε τον νέο Πρόεδρο ήταν τόσο ανακόλουθη με τα όσα προηγήθηκαν, τόσο προβληματική ως εικόνα, που ήταν προσβλητική για όποιον την είδε. Και επιβεβαίωσε την αδυναμία που επέδειξε ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ από την αρχή σχεδόν της προεκλογικής μάχης να λειτουργήσει με μέτρο που επιβάλλει η ελάχιστη αξιοπιστία.
Όλοι όσοι έσπευσαν το τελευταίο διάστημα να κάνουν την «αυτοκριτική» τους (για όλους τους άλλους) επικεντρώθηκαν στη βδομάδα μεταξύ πρώτης και δεύτερης Κυριακής και την άσχημη εικόνα που έβγαλε το κόμμα. Και αυτή που ακολούθησε, όμως, ήταν εξίσου άσχημη. Αφού ανέδειξε όλες τις παθογένειες που κουβαλά εδώ χρόνια το κόμμα και που ξέθαψε η τελευταία 10ετία στην εξουσία και στη συνέχεια το ενδεχόμενο απώλειΆς της. Με τη συνάντηση Νεοφύτου-Χριστοδουλίδη, κυρίως όμως την πρόταση για ανάκληση της διαγραφής των 50 που δούλεψαν για την εκλογή Νίκου Χριστοδουλίδη ώστε να επιστρέψουν στο κόμμα (πριν τις εσωκομματικές εκλογές) για να επιλέξουν την επόμενη ηγεσία, να συνοψίσει την εικόνα του κόμματος. Ο Δημήτρης Δημητρίου πρώτος έθεσε το θέμα επειδή, όπως είπε, ο ΔΗΣΥ δεν είναι κόμμα διαγραφών. Ενώ ο Νίκος Τορναρίτης υποστήριξε στο Twitter πως θα πρέπει στο κόμμα να επιστρέψει και ο νέος Πρόεδρος, ο οποίος τέθηκε εκτός μητρώου μετά την απόφασή του να είναι υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές, επειδή «ενότητα σημαίνει επαναφέρω τον Πρόεδρο Νίκο Χριστοδουλίδη στο μητρώο μελών του ΔΗΣΥ». Αφήνοντας τον καθένα να διερωτάται αν ενότητα σημαίνει αυτό, τι σημαίνει τελικά ηθικός ξεπεσμός;
Ο Αβέρωφ Νεοφύτου- καλώς ή κακώς (κακώς αποδείχθηκε), αποφασίστηκε να είναι ο υποψήφιος του ΔΗΣΥ. Πέρασε, όμως, μέσα απ’ όλες τις προβλεπόμενες εσωκομματικές διαδικασίες, με το κόμμα να καταλήγει- χωρίς διαφωνίες- στην επιλογή του ως του ατόμου που θα έπρεπε να ηγηθεί της προσπάθειας για παραμονή στην εξουσία. Ακόμα κι όταν διαφάνηκε ότι ο Νίκος Χριστοδουλίδης επέμεινε στην πρόθεσή του να είναι υποψήφιος, ο Αβέρωφ Νεοφύτου του έδωσε την ευκαιρία μέσα από μια διαδικασία που θα οδηγούσε την απόφαση στη βάση να διεκδικήσει το χρίσμα. Ο ίδιος επέλεξε- και είχε κάθε δικαίωμα να το πράξει- να κινηθεί εκτός κομματικών διαδικασιών και να διεκδικήσει την προεδρία ως ανεξάρτητος. Είναι όμως δυνατόν σήμερα να προτάσσεται η θέση πως θα πρέπει να έχει δικαίωμα να είναι ανάμεσα σε αυτούς που θα επιλέξουν ποιος θα πρέπει να ηγηθεί του κόμματος και ποια πορεία θα ακολουθηθεί, μέσα από τις διαδικασίες και τα όργανα που ο ίδιος αγνόησε; Και μαζί με αυτόν, δικαίωμα να έχουν και όσοι ηγήθηκαν της προσπάθειας για εκλογή του;
Θα έρθουν δηλαδή όλοι αυτοί που επέλεξαν ένα άλλον δρόμο (χωρίς να τον διεκδικήσουν καν εντός κόμματος), να αποφασίσουν για τον ποιο δρόμο θα ακολουθήσει ο ΔΗΣΥ την επόμενη μέρα; Τι θα γίνει εάν διαφωνήσουν και την επόμενη φορά και επιλέξουν να κάνουν άλλες επιλογές; Θα παραμείνουν και πάλι στο κόμμα για να αποφασίσουν και για την επόμενη, έχοντας πάντοτε τη διακριτική ευχέρεια να την αμφισβητήσουν ξανά και να δουλέψουν ενάντια σε αυτήν και το κόμμα; Και τι ακριβώς προτείνει ο Νίκος Τορναρίτης; Ότι θα πρέπει ο ΔΗΣΥ να είναι «υπεύθυνη αντιπολίτευση» (επειδή εκεί τον κατέταξε ο κόσμος με την ψήφο του, όπως λένε), ενώ ο Πρόεδρος της κυβέρνησης, και πιθανόν αριθμός υπουργών του (μέχρι χθες αποστάτες) θα είναι μέλη του κόμματος με λόγο στις αποφάσεις του; Θα κάνει ο ΔΗΣΥ αντιπολίτευση στον ΔΗΣΥ;
«Σοβαρότητα και πολιτική είναι δύο πράγματα τέλεια χωρισμένα», είχε πει ο Γιώργος Σεφέρης. Υπάρχουν τακτικισμοί. Αναμενόμενη είναι σε κάποιες περιπτώσεις και η αναδίπλωση. Δεν μπορεί όμως πολιτική να είναι μόνο τακτικισμοί. Πρέπει να υπάρχει και μια συνέπεια και ένα πλέγμα αρχών που να δικαιολογεί την παρουσία των όσων ασχολούνται με αυτήν. Κάποιοι ηθικοί φραγμοί. Αν κάτι έδειξε η πρώτη βδομάδα στην «υπεύθυνη αντιπολίτευση», είναι πως το τέλος μιας κακής εποχής δεν οδηγεί απαραίτητα και σε κάτι καλύτερο. Πάντα υπάρχει ένα τελευταίο κάστρο έτοιμο να πέσει. Ορισμένοι έχουν βάλει τον πήχη στο πάτωμα και σκάβουν για να περάσουν από κάτω.
Αυτό όμως που οφείλουν να αντιληφθούν όσοι σήμερα επιδιώκουν να ηγηθούν της επόμενης μέρας, είναι πως ο καιροσκοπισμός δεν απαντά, ούτε στα προβλήματα του κόμματος, ούτε- πολύ περισσότερο- στα προβλήματα της χώρας. Και σπάνια κεφαλαιοποιείται μακροπρόθεσμα.
