«Καλά τα ΜΟΕ, μήπως όμως είναι αργά;» του Ντίνου Θεοδότου

 

 

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως με την ανάληψη του ΥπΕξ από τον Ιωάννη Κασουλίδη η πολιτική μας στο Κυπριακό έχει αλλάξει και στρεφόμαστε, πολύ καθυστερημένα, προς τον πολιτικό ρεαλισμό. Η εκστρατεία του νέου υπουργού να πείσει ότι ο στόχος της Κύπρου είναι να λύσει το πρόβλημα και να επανενώσει τον τόπο και όχι να τιμωρηθεί η Τουρκία, αποτελεί μιαν πολύ σημαντική αλλαγή, παρόλο που Πρόεδρος και ΥπΕξ, ο καθένας για τους δικούς του λόγους, δηλώνουν, τουλάχιστον δημόσια, ότι «η εξωτερική πολιτική δεν αλλάζει’». Ο μεν Πρόεδρος δεν θέλει να παραδεχτεί την αποτυχία της μέχρι τώρα πολιτικής του, ο δε ΥπΕξ για λόγους αβρότητας απέναντι στον προκάτοχό του.

Η πολιτική των κυρώσεων κατά της Τουρκίας, που για χρόνια ακολουθείτο και που αποτελούσε το λάβαρό μας, έχει τώρα εγκαταλειφθεί ή αναθεωρηθεί, γιατί επιτέλους έγινε αντιληπτό ότι δεν οδηγούσε πουθενά και μάλλον δυσκόλευε την κατάσταση, αφού οι ισχυρές χώρες της ΕΕ δεν ήθελαν να συγκρουστούν με την Τουρκία. Αυτό συνιστά ακύρωση της πολιτικής του τέως ΥπΕξ, αλλά συνάμα και αποτυχία του ΠτΔ αφού ακολουθείτο η δική του γραμμή. Για τέσσερα και πλέον χρόνια αναλωθήκαμε στις τριμερείς και τετραμερείς συμμαχίες και στην πολιτική των κυρώσεων χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Απεναντίας, το Κυπριακό πισωδρόμησε και κάνουμε αγώνα να το επαναφέρουμε στη σωστή γραμμή. Και εδώ τίθεται ένα τεράστιο ερώτημα: Η αλλαγή πλεύσης γίνεται από τον νέον ΥπΕξ λόγω παραίτησης του τέως; Αν δηλαδή δεν ετίθετο θέμα παραίτησης, αν δεν είχαμε αλλαγή στο υπουργείο, θα συνεχιζόταν η ίδια χρεωκοπημένη  πολιτική; Η αλλαγή που επισυνέβη δεν θα πραγματοποιείτο; Δεν ήταν συνειδητή ενέργεια του Προέδρου; Και αν ήταν, γιατί γίνεται τόσον απελπιστικά αργά, μόλις έναν χρόνο πριν τη λήξη της θητείας του; Εάν προκρίνει ότι η νέα πολιτική ήταν επιβεβλημένη, γιατί δεν την εφάρμοζε εδώ και χρόνια και αφήσαμε να περάσει τόσος χρόνος αναξιοποίητος; Οφείλει στον λαό κάποιες πειστικές απαντήσεις, αν τις έχει.

Ο Πρόεδρος, στον χαιρετισμό του στη γιορτή των Μαρωνιτών, ανέφερε: «Περνώ τον τελευταίο χρόνο της διακυβέρνησής μου και θέλω με κάθε μου προσπάθεια, με κάθε μέσο να δω το όραμα, όπως το είχα προδιαγράψει το 2013, να μπορεί ακόμα να πραγματωθεί». Πολύ καλά κύριε Πρόεδρε, είναι ευγενής η φιλοδοξία σας –να επανενώσετε την Κύπρο - που αποτελεί όμως ευθύνη και καθήκον σας, αφού σε αυτή στηριχθήκατε για να κερδίσετε την εξουσία. Όμως, γιατί τώρα και όχι τότε που ήταν πιο πρόσφορο το έδαφος;

Τα ΜΟΕ που έχουμε υποβάλει (παράδοση της περίκλειστης περιοχής των Βαρωσίων στα ΗΕ όπως προνοούν τα ψηφίσματα του ΣΑ και η μεταφορά του αεροδρομίου της Τύμπου κάτω από την ευθύνη των ΗΕ), παρόλο που υποβάλλονται πολύ καθυστερημένα, αποτελούν μιαν επιθετική, γενναία και τολμηρή πρόταση που η αποδοχή της θα συμβάλει στην ευημερία και των δύο κοινοτήτων και ταυτόχρονα αφαιρεί από τους Τ/Κ το επιχείρημα της απομόνωσής τους. Τα μέτρα εμπεριέχουν και ρίσκο, γιατί στην περίπτωση του αεροδρομίου της Τύμπου, αν κάτι δεν πάει καλά, το μέτρο είναι χωρίς επιστροφή. Η αποδοχή και εφαρμογή των δύο αυτών ουσιαστικών ΜΟΕ, πέραν του ότι θα βοηθήσει πρακτικά Ε/Κ και Τ/Κ, θα βελτιώσει το κλίμα και θα δημιουργήσει συνθήκες επανέναρξης του διαλόγου, και γι' αυτό εκτιμώ ότι πρέπει να χαιρετιστούν από όλες τις πολιτικές δυνάμεις.

Όπως αναμενόταν, τα κόμματα της μόνιμης άρνησης, ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ, σύμφωνα με την πάγια τακτική τους, βγήκαν πρώτα στον χορό της αντίδρασης, όπως κάθε φορά που κινείται κάτι προς την κατεύθυνση της εξομάλυνσης των σχέσεων με τους Τ/Κ. Τα επιχειρήματα που επικαλούνται είναι πάντοτε κουραστικά τα ίδια, με πρώτο την υπονόμευση της Κυπριακής Δημοκρατίας, η δε ΕΔΕΚ προτάσσει την επιστροφή στην πολιτική των κυρώσεων! Δεν τους ενδιαφέρει εάν το πολιτικό μας πρόβλημα βρίσκεται στη χειρότερή του φάση από το ’74. Είναι άξιον απορίας ποια κοινή συνισταμένη θα βρουν ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ στον επικείμενο διάλογό τους για συνεργασία  στις προεδρικές εκλογές.

dtheodotou@cablenet.com.cy