Ο νέος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Νίκος Χριστοδουλίδης, ανέφερε επανειλημμένως, τόσο κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, όσο και μετά την εκλογή του, ότι ο διορισμός του Υπουργικού Συμβουλίου αποτελεί την πρώτη και ύψιστη πολιτική του πράξη και είναι δική του αποκλειστική ευθύνη, όπως άλλωστε είναι και συνταγματική του υποχρέωση.
Πρόσφατα προχώρησε και σωστά, κατά την άποψή μου, είπε ότι οι επιλογές που θα κάνει, είτε αποδειχθούν επιτυχείς είτε όχι, θα αντανακλούν στον ίδιο. Η συγκεκριμένη τοποθέτηση, συνολικά, αποτελεί μια δήλωση απερίφραστης ανάληψης πολιτικής ευθύνης και μάλιστα, εκ προοιμίου. Μιας ευθύνης, για την οποία θα κριθεί ο νέος Πρόεδρος της Δημοκρατίας από την πρώτη στιγμή. Μιας ευθύνης, επίσης, που τη σοβαρή της διάσταση και το μεγάλο της βάρος, απέναντι στον ίδιο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, και κυρίως απέναντι στον κυπριακό λαό, καλά κάνουν να καταλάβουν ότι αναλαμβάνουν και οι επίδοξοι διεκδικητές αυτών των θέσεων, υπουργικών και άλλων, που θα προκύψουν συν τον χρόνο.
Παρά όμως τη γνωστή από καιρό, επαναλαμβανόμενη και σαφή θέση του νέου Προέδρου, τα κόμματα, αλλά και κάποια τρίτα πρόσωπα που τον στήριξαν, φαίνεται ότι δεν μπορούν να καταλάβουν ότι η πλειοψηφία του εκλογικού σώματος δεν ψήφισε εκείνα, αλλά τον Νίκο Χριστοδουλίδη, που δεν θα ήθελε και ούτε θα είναι αχυράνθρωπος κανενός. Αν ήθελαν (και αν μπορούσαν), άλλωστε, αυτά τα κόμματα και πρόσωπα, θα λάμβαναν μέρος στην εκλογική διαδικασία με δικές τους υποψηφιότητες και, αν εκλέγονταν, θα κυβερνούσαν όπως εκείνα ήθελαν, διορίζοντας όποιους εκείνα έκριναν ως καταλληλότερους για να εφαρμόσουν το πρόγραμμά τους.
Όμως δεν το έπραξαν και στήριξαν τον κ. Χριστοδουλίδη και το δικό του πρόγραμμα διακυβέρνησης, καθώς και τη δική του επίκληση περί δημιουργίας κυβέρνησης ευρείας κοινωνικής αποδοχής. Και ευρεία κοινωνική αποδοχή δεν σημαίνει καταμερισμός υπουργικών και άλλων θέσεων ευθύνης με βάση κομματικά, γεωγραφικά ή άλλα στενά προσδιορισμένα κριτήρια, αλλά με βάση ακριβώς αυτό που σημαίνει η αναφορά σε ευρεία κοινωνική αποδοχή. Δηλαδή κατάλληλα άτομα που η κοινωνία, στο μεγαλύτερό της μέρος, θα αποδεχτεί ως ικανά να απολαύσουν της αποδοχής της. Και όταν αναφερόμαστε στην κοινωνία, καλά κάνουμε να θυμούμαστε και το τρομακτικά τεράστιο κομμάτι των συμπολιτών μας που δεν έλαβε μέρος στην εκλογική διαδικασία, είτε γιατί δεν γράφτηκε στους εκλογικούς καταλόγους, είτε επειδή δεν πήγε να ψηφίσει.
Κατά συνέπεια, τα κόμματα που στήριξαν την υποψηφιότητά του, έχουν καθήκον και υποχρέωση να τον σεβαστούν και να τον αφήσουν να κυβερνήσει. Επειδή άλλο είναι να του συμπαρασταθούν, να τον συμβουλέψουν, να ταχθούν στην υπηρεσία της κυβέρνησής του, να τον στηρίξουν στη Βουλή αλλά ακόμα και να συγκρουστούν και να διαπραγματευτούν μαζί του για πολιτικά ζητήματα, όταν χρειαστεί, και άλλο είναι να προσπαθήσουν να τον κατευθύνουν ή να τον ποδηγετήσουν διεκδικώντας να τον περιβάλλουν με «κομισάριους» κάθε είδους.
Τυχόν προσπάθεια εργαλειοποίησης της επιλογής τους για νομή εξουσίας και για εξυπηρέτηση δικών τους στενών κομματικών και άλλων συμφερόντων θα αποτελούσε, άλλωστε, προσβολή για τη Δημοκρατία. Θα ισοδυναμούσε, δε, και με εξαπάτηση της λαϊκής εντολής που έλαβε ο νέος μας Πρόεδρος, του οποίου η ανεξάρτητη, όπως δηλώθηκε εξαρχής, υποψηφιότητα στηρίχθηκε, όπως κατέδειξε και η δική του προεκλογική αλλά και μέχρι τώρα μετεκλογική συμπεριφορά, στην αμεσότητα της επικοινωνίας που είχε με τον Κύπριο πολίτη και της απήχησής της που ξεπέρασε τα όποια κομματικά στεγανά.
Είναι γι' αυτό τον λόγο που οι δημόσιες τοποθετήσεις, πριν αλέκτωρ λαλήσει όχι τρεις αλλά μια, κάποιων εκ των στελεχών των κομμάτων που στήριξαν την υποψηφιότητα Νίκου Χριστοδουλίδη, προκάλεσαν και πρόσβαλαν το λαϊκό αίσθημα. Αφού, σχεδόν αμετροεπώς, μίλησαν για «αναλογία δύο-τριών» υπουργείων, επαληθεύοντας αυτό που πολλοί φοβούνταν, ότι, δηλαδή, ναι μεν άλλαξε ο Μανωλιός, άλλαξαν και τα ρούχα του, αλλά κάποιοι επίδοξοι πολιτικοί «ραφτάδες» κάνουν το άπαν των δυνάμεών τους ώστε να του ξαναφορέσουν τα δικά τους χιλιομπαλωμένα παλιομοδίτικα πατσαβούρια…
