Εμείς συμπεριφερόμαστε ως ιοί

 

 

Της Γιάννας Λαζάρου

 

Το ανθρώπινο είδος δεν παύει να με εκπλήσσει, αν τζιαι λογικά δεν θα έπρεπε αφού έχω πλήρη γνώση της άγνοιας που μας διακατέχει. Όσα τζιαι να μάθει κάποιος στη ζωή του, θα είναι πάντα απείρως λιγότερα από αυτά που δεν γνωρίζει. Ειδικά σήμερα αυτό θα έπρεπε να γίνεται περισσότερο αντιληπτό, αφού για μια απλή έρευνα στο διαδίκτυο, π.χ. για συνταγές με πατάτες, το Google θα σου κατεβάσει χιλιάδες συνταγές, αν όχι και εκατομμύρια. Σκέφτου τι γίνεται δηλαδή όταν κάνεις πιο εξειδικευμένο ερώτημα σχετικά με την αρχαιολογία ή την ιατρική ή τη μοριακή βιολογία κ.λπ. Κανένας εγκέφαλος δεν έχει τη δυνατότητα να τα μάθει όλα. Παραδόξως όμως συμπεριφερόμαστε λες τζιαι είμαστε το έξυπνο πουλί που δεν πιάνεται όμως που τη μύτη.

Δυστυχώς όμως, όι μόνο πιανούμαστεν που τη μύτη, αλλά τζιαι που τα φκια τζιαι που τα πόθκια τζιαι που ολούθε. Ο μικρόκοσμος μας φαντάζει ως η μόνη πραγματικότητα που μπορεί να υπάρχει, τζιαι άρα όλες οι αλήθειες είναι μόνο οι δικές μας. Ειλικρινά δεν νομίζω πως θα αλλάξει κάποτε τούτη η κατάσταση, τουλάχιστον όχι για τα επόμενα εκατό χρόνια, τζιαι τούτον το λέω για να ακουστώ κάπως αισιόδοξη. Σκεφτείτε μόνο πως από τον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, που έχουν ήδη περάσει 77 χρόνια από τη λήξη του, δεν έχουμε μάθει τίποτε απολύτως. Τζιαι μιλούμε για μια περίοδο που ήδη υπηρχαν ατομικές βόμβες, αεροπλάνα, εξελιγμένη γνώση ιατρικής, μηχανών κ.λπ. Το μόνο που κάμνουμεν είναι να μνημονεύουμε τον πόλεμο, να ρητορεύουμε για τα κακά που απέφερε, να περηφανεφκούμαστεν για τες νίκες μας, αλλά ουσιωδώς δεν άλλαξε κάτι. Βλέπουμε στες οθόνες μας καθημερινά δύο υπερδυνάμεις του πλανήτη να ακονίζουν τα σπαθκιά τους για πόλεμο, τζιαι αντί να φκούμε στους δρόμους απαιτώντας να τα έβρουν εδώ και τώρα, η έγνοια μας είναι ποιος έσιει πιο πολύ δίκιο, ποιος έσιει τα όπλα πιο μεγάλα, λες τζιαι θα καρπωθούμε κάτι τζιαι όι πως θα σκοτωθούν τα κοπελλούθκια του απλού κόσμου άδικα των άδικων για τα συμφέροντα των πουπάνω.

Τα ζώα τελικά έχουν πιο πολλή νοημοσύνη που λλόου μας. Εμείς στην ουσία συμπεριφερόμαστε ως ιοί. Οι ιοί δεν έχουν άλλον σκοπό από τον πολλαπλασιασμό τους, ο οποίος μπορεί τζιαι να αποβεί μοιραίος, αφού αν σκοτώσουν όλους τους ξενιστές δεν θα έχουν πού να επιβιώσουν. Οι ιοί όμως έχουν τη δικαιολογία πως δεν έχουν εγκέφαλο που να μπορεί να σκέφτεται τζιαι να αναλύει τα δεδομένα ανά πάσα στιγμή, τζιαι άρα να μπορούν να αντιδράσουν εγκαίρως για να αποφύγουν την αυτοκαταστροφή. Εμείς, τι σκατά δικαιολογία έχουμε; Φτιάχνουμε, λέει, το υπέρτατο οικολογικό αυτοκίνητο που θα σώσει τον πλανήτη μετά το άλλο μας μεγάλο οικολογικό κατόρθωμα, την απαγόρευση των πλαστικών καλαμακιών. Το ηλεκτρικό αυτοκίνητο, που παρεμπιπτόντως κοστίζει όσο ένα μικρό διαμέρισμα σχεδόν, θα μειώσει τους ρύπους στην ατμόσφαιρα των μεγαλουπόλεων, κατά τα λεγόμενα των κατασκευαστών τους, τζιαι φυσικά οι απανταχού κράχτες τους μας το πλασάρουν νυχθημερόν μαζί με τη χορωδία των πολιτικάντηδων της μπακκίρας. Ούτε λόγος δεν γίνεται όμως για την τεράστια οικολογική καταστροφή που συντελείται για την κατασκευή του. Αν τούτο δεν είναι η κορύφωση της ηλιθιότητάς μας, τότε δεν ξέρω τι είναι. Ίσως πάλε η κορύφωση να είναι η απαγόρευση χρήσης του πλαστικού καλαμακίου, αλλά όχι η απαγόρευση των πλαστικών συσκευασιών των λαχανικών ανά δύο αγγούρκα ή πέντε μανιταρκών ή τριών τομάτων. Ειλικρινά, δεν ξέρω τι να πω πλέον.

Από όπου τζιαι να το πιάσει κάποιος το θέμα, θα τρυπηθεί που τ' αγκάθκια. Ή που θα παραιτηθεί τζιαι θα πει «καλόν ψόφον τζιαι δεν θα λείψει το είδος που κανένα», ή που θα ππέσει στην κατάθλιψη. Φυσικά, για τον πλανήτη τι ένας αφανισμός παραπάνω τι ένας λιόττερος. Κατ' ακρίβεια έχουν συμβεί πέντε μεγάλοι αφανισμοί, με τον έκτο να είναι τώρα σε εξέλιξη, με κύριο υπαίτιο εμάς. Αν μαζί με τα είδη που οδηγούμε σε αφανισμό καταφέρουμε να εξαλειφτούμεν τζιαι μεις λόγω τραγικής ηλιθιότητας, είμαι σίουρη πως δεν θα λυπηθεί κανένας. Πόσω μάλλον ο πλανήτης που μας γέννησε.