- Πίνακας του Rene Magritte
Sevgul Uludag
caramel_cy@yahoo.com
Τηλ: 99 966518
Ένας από τους αναγνώστες μου ήθελε να πει την ιστορία της οικογένειας της γυναίκας του και ζητά βοήθεια για να εντοπίσει έναν Ελληνοκύπριο από την Πάφο, που λέει ότι είναι συγγενής της γυναίκας του. Λέει:
*** Ο πεθερός μου ήταν από το χωριό Ακουρσός στην Πάφο. Είχε έναν γιο από μια Ελληνοκύπρια από αυτό το χωριό, αλλά δεν το ανέφερε ποτέ. Πέθανε πριν από έξι-επτά μήνες. Είχε οκτώ παιδιά από τη δική του γυναίκα, την Τουρκοκύπρια σύζυγο.
*** Το παιδί από την Ελληνοκύπρια γυναίκα γνώριζε ότι ο πεθερός μου ήταν ο πατέρας του. Ήρθε και επισκέφτηκε τον πατέρα του κατά τη διάρκεια του πολέμου το 1974, όταν ήταν πλέον στρατιώτης και ήθελε να βεβαιωθεί ότι θα έβρισκε τον Τουρκοκύπριο πατέρα του.
*** Ο πεθερός μου δεν μιλούσε πολύ για τα οικογενειακά του. Αλλά είχαμε ακούσει ότι η μητέρα του Ελληνοκύπριου αγοριού πέθανε μετά τη γέννα. Ο πεθερός μου κάποια στιγμή είχε μετακομίσει στο Κτήμα Πάφου, αλλά πάντα επέστρεφε στο χωριό του.
*** Η οικογένειά μας θέλει να βρει τον Ελληνοκύπριο συγγενή και να τον συναντήσει. Παρακαλούμε βοηθήστε μας να τον βρούμε και να τον γνωρίσουμε. Οι άνθρωποι από το χωριό Ακουρσός γνωρίζουν καλά αυτήν την ιστορία.
*** Αν ο γιος του πεθερού μου ζει τώρα, πρέπει να είναι περίπου 70 χρονών.
Η δεύτερη ιστορία
Ευχαριστώ τον αναγνώστη αυτόν που μοιράστηκε την ιστορία αυτή μαζί μας. Δημοσίευσα την ιστορία του στην εφημερίδα Yeniduzen και μια άλλη αναγνώστρια επικοινωνεί μαζί μου. Μου γράφει:
«Αγαπητή μου Sevgul, μόλις διάβασα το άρθρο σου σήμερα. Έχουμε κι εμείς μια Ελληνοκύπρια αδελφή. Είναι από την Αθηένου. Το όνομά της είναι Χ.. και ο πατέρας της ήταν βοσκός και πέθανε. Το όνομά του ήταν θείος Α. Κάναμε κάποιες έρευνες αλλά δεν κατοικούν πια στην Αθηένου. Ακούσαμε ότι μετακόμισαν στη Λάρνακα. Ο αδελφός μου που είναι στο Λονδίνο γνωρίζει λεπτομέρειες αυτής της ιστορίας».
Αν πιστεύετε ότι μπορείτε να βοηθήσετε αυτήν την οικογένεια, σας παρακαλώ τηλεφωνήστε μου ή στείλτε μου ένα μήνυμα, ώστε να προσπαθήσουμε να τους φέρουμε μαζί. Ένας Ελληνοκύπριος, μέλος σε μια ομάδα στο Facebook, με μέλη τόσο Τουρκοκύπριους όσο και Ελληνοκύπριους, από το Ηνωμένο Βασίλειο, αναφέρει:
«Γεια σας, μήπως κάποιος εδώ έχει γονείς, παππούδες ή προπαππούδες που ήταν μείγμα Ελληνοκύπριων και Τουρκοκυπρίων; Απ' όσο γνωρίζω, ο πατέρας της γιαγιάς μου ήταν Τουρκοκύπριος (οι υπόλοιποι προπαππούδες μου ήταν Ελληνοκύπριοι αλλά ανάμεικτοι με άλλες εθνικότητες, όπως Αιγύπτιοι, 1 από τους προγόνους μου ήταν από την Αίγυπτο).
Κάνοντας την εξέταση του DNA μου για την εθνικότητά μου, ανακαλύπτω ότι είμαι λίγο περισσότερο Τούρκος παρά Έλληνας! (αλλά ας πούμε ότι είναι ίσο), και περισσότερο από 50% Άραβας (φαίνεται περισσότερο από την πλευρά του πατέρα μου), και έτσι δεν θεωρώ τον εαυτό μου Έλληνα και απλά αποκαλώ τον εαυτό μου Κύπριο. Γεννήθηκα στην Αγγλία και οι δύο γονείς μου γεννήθηκαν στην Κύπρο και μετά μετακόμισαν εδώ, ο πατέρας επέστρεψε στην Κύπρο και πέθανε εκεί, πολύ νωρίς. Είμαι κάτοχος των τουρκικών, τουρκοκυπριακών και αραβικών γονιδίων μου, καθώς επίσης και ελληνικών και ιταλικών (εμείς οι Κύπριοι είμαστε ένα μείγμα!), όμως το γεγονός αυτό δεν το αναγνωρίζει ολόκληρη η οικογένειά μου, που επίσης έκανε την εξέταση. Αυτή είναι η δική τους επιλογή. Είμαι υπέρ της ενότητας και της ειρήνης, χάρη στην καρδιά μου».
Ένας Τουρκοκύπριος από το Ηνωμένο Βασίλειο λέει: «Ο παππούς μου, από την πλευρά της μητέρας μου, ήταν τέτοιος συνδυασμός. Ο πατέρας του ήταν Τουρκοκύπριος που παντρεύτηκε μια Ελληνοκύπρια κυρία, η οποία έγινε φυσικά η προγιαγιά μου».
Και ένας άλλος Τουρκοκύπριος λέει: «Είμαι ένα μείγμα Ελληνοκύπριων και Τουρκοκυπρίων. Ο πατέρας μου είναι Τουρκοκύπριος -γεννημένος στην Κύπρο- και η μητέρα μου Ελληνοκύπρια -γεννημένη στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ταυτίζομαι και ως Ελληνοκύπριος και ως Τουρκοκύπριος. Θα ήθελα να κάνω μια εξέταση DNA για να δω τα υπόλοιπα μείγματα που είμαι σίγουρος ότι έχω».
Και ακολουθεί συζήτηση όπου ο Ελληνοκύπριος που ξεκίνησε τη συζήτηση λέει: «Οι 3 στους 4 προπαππούδες μου ήταν Ελληνοκύπριοι, αυτό δεν με κάνει ξαφνικά να μην είμαι Ελληνοκύπριος... Προτιμώ να αποκαλώ τον εαυτό μου Κύπριο στις μέρες μας, αλλά για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου αποκαλούσα τον εαυτό μου Ελληνοκύπριο... Και άρα σημαίνει ακόμα κάτι για μένα».
Και ένας Ελληνοκύπριος λέει: «Το ίδιο ισχύει για τον πληθυσμό της Ελλάδας, της Τουρκίας και όλων των χωρών. Είμαστε όλοι μείγματα. Η ταυτότητα είναι πολιτισμός, όχι 'αίμα'. Η εθνική 'καθαρότητα' είναι εθνικιστική/φασιστική ιδεολογική μυθολογία. Πολλοί από τους 'ήρωες' της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 δεν ήταν Έλληνες και σχεδόν δεν μιλούσαν ελληνικά. Για παράδειγμα, ήταν Αλβανοί ή Βλάχοι. Υπάρχουν νέοι, προοδευτικοί ιστορικοί στην Ελλάδα τώρα, που εργάζονται για να αποκαλύψουν εθνικιστικές διαστρεβλώσεις της ιστορίας. Ακόμη και η 'φουστανέλα' δεν είναι αποκλειστικά ελληνική –τη μοιράζονται διαφορετικοί λαοί στα Βαλκάνια, συμπεριλαμβανομένων των Αλβανών και των Βλάχων».
«Και αυτό είναι που μετράει, οι καρδιές μας!...», απαντά ένας Τουρκοκύπριος από το Λονδίνο, ενώ ένας άλλος επισημαίνει: «Οι Άγγλοι πήγαν στην Αυστραλία, μιλούν αγγλικά, είναι Αυστραλοί. Άγγλοι, Ισπανοί, Ιταλοί και Πορτογάλοι πήγαν στη Νότιο Αμερική, μιλούν αγγλικά, ισπανικά, πορτογαλικά και ιταλικά και είναι Βραζιλιάνοι, Αργεντινοί κτλ. Υπάρχουν 20 ή περισσότερες χώρες όπου μιλούν αραβικά, αλλά είναι Σύριοι, Αιγύπτιοι, Λιβανέζοι κτλ, κτλ. Οι Αμερικανοί είναι απόγονοι Ιρλανδών, Άγγλων, Ισπανών. Μιλούν αγγλικά και ισπανικά αλλά είναι Αμερικανοί.
Είμαστε, λοιπόν, Κύπριοι. Δεν πειράζει από πού ερχόμαστε ή ποια γλώσσα μιλούμε και ποια θρησκεία ακολουθούμε. Να είστε περήφανοι, να είστε Κύπριοι».
Και ένας Ελληνοκύπριος λέει: «Οι γενετικοί μας δεσμοί μάς κάνουν να ελκύουμε ο ένας τον άλλον αβίαστα. Δυστυχώς, κάποιοι προτιμούν τις εθνοτικές διαιρέσεις και τον ψευδοπατριωτισμό με αρχαίες αντιπαλότητες για να διατηρήσουν τον φόβο και την καταστροφή. Ελπίζω στη ζωή μου όλοι οι Κύπριοι να μπορέσουν να επανενωθούν κάτω από μια κοινή ταυτότητα, να είναι μοναδικοί Κύπριοι, να διώξουν ξένους χειραγωγούς και ταραξίες, ενώ κάτω από μια κυβέρνηση και κυρίαρχη σημαία θα κερδίσουμε και θα διατηρήσουμε τη θέση μας στον κόσμο».
Το ποίημα
Στο ποίημα του «Αδελφέ μου, πότε θα κάνουμε ειρήνη;», ο Τουρκοκύπριος ποιητής Fikret Demiragh απευθύνεται στους Ελληνοκύπριους συμπατριώτες του.
Γράφτηκε το 1985 και η μετάφραση είναι της Μαρίας Σιακαλλή.
ΑΔΕΛΦΕ ΜΟΥ ΠΟΤΕ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΙΡΗΝΗ
Αδελφέ́ μου, να που πάλι ήρθε το καλοκαίρι, η καρδιά σου έλαβε το γράμμα του καλοκαιριού́;
να που το καλοκαίρι ήρθε πάλι, αδελφέ μου, πότε θα κάνουμε ειρήνη;
πότε θα κάνουμε ειρήνη πρώτα με τον εαυτό μας και μετά μεταξύ μας;
πότε θα αρχίσουν να πηγαινοέρχονται τα νερά της αγάπης ανάμεσά μας;
να που πάλι το καλοκαίρι ήρθε,
Πότε θα σπείρουμε το σιτάρι της ειρήνης, πότε θα μιλήσουν οι καρδιές μας;
πότε θα ακούσουμε, πες μου, αγαπημένε, το βρυχηθμό της ζωής που φθείρεται,
να που πάλι το καλοκαίρι ήρθε, μύρισες το μπλε και τον έρωτα;
πότε θα έχουμε δική μας φωνή, πότε θα μάθουμε να είμαστε «ο εαυτός μας»;
τι χλωμές παιδικές ηλικίες και νεότητες ζήσαμε, αδερφέ μου, τα θυμάσαι;
θυμάσαι τι έντονους πόνους βιώσαμε, πόσο μάταια κουραστήκαμε;
θυμήσου για ποιο σκοπό και σε πόσους θανάτους χύθηκε το αίμα μας,
πώς χάθηκαν άδικα τα πιο όμορφα μας χρόνια, θυμήσου, συνειδητοποιείς ότι κάθε μέρα μας ρίχνουν ακόμα πιο πολύ στα γρανάζια;
πότε θα καταλάβουμε ότι τα τραγούδια μας τα καθόρισαν άλλοι,
θυμήσου πώς κυλήσαμε προς την ανυπαρξία
όπως το νερό στα βουνά που ρέει προς το κενό,
πότε θα μάθουμε να είμαστε ο εαυτός μας, να μην πληγώνουμε καμιά καρδιά;
να σεβόμαστε τις στάχτες των ελπίδων και των πόνων μας,
πότε θα καταλάβουμε ότι και του ανθρώπου και του τραγουδιού του η ζωή είναι άξια σεβασμού,
πότε θα μάθουμε να αγαπάμε ένα φυτό χωρίς να συνθλίβουμε ούτε ένα φύλλο του;
να ανατριχιάζουμε μπροστά στην κυψέλη όταν βουίζει
και να την αντιλαμβανόμαστε σωστά,
πότε θα βγάλουμε τον πόνο από την καθημερινότητά μας,
εκείνο το αίσθημα του συμφέροντος που είναι τόσο παλιό όσο ο άνθρωπος,
αδελφέ μου να που πάλι το καλοκαίρι ήρθε,
τα καλοκαίρια δεν έμαθαν στην καρδιά να αγαπά;
να που το καλοκαίρι ήρθε πάλι,
να που το καλοκαίρι ήρθε, να που το καλοκαίρι...
έλαβες το γράμμα του;
Δεν έχει φτάσει σε σένα το γράμμα της καρδιάς σου,
δεν το πήρες ποτέ στα χέρια σου;
η ποίηση, πότε εκείνη η αληθινή ποίηση θα γεμίσει τα τριχοειδή αγγεία της ζωής;
πότε θα πάρουμε τη σκόνη της αγάπης,
πότε αγαπημένε θα τρίψουμε μια ελπίδα μέχρι να λάμψει; αδελφέ μου, πότε θα γράψουμε στην καρδιά μας με κεφαλαία γράμματα
το όνομα όλων των καλών και δίκαιων πραγμάτων σε αυτόν τον βρόμικο κόσμο;
Πότε θα γευτούμε τη μοναδική εκείνη γεύση της αληθινής αγάπης;
Fikret Demiragh – Λευκωσία 4.5.1985
