Πόσο τελικά δίψασε για δικαιοσύνη, αλήθεια, καλοσύνη η κοινότητά μας. Αμέσως βουρκώνουν τα μάτια της όπου δει στον κόσμο να απονέμεται δικαιοσύνη. Όπου δει μια καλοσύνη. Όπου δει μια αλήθεια. Συγκινείται αν δει έναν αξιωματούχο, έναν υπουργό που παραιτήθηκε λόγω ενός λάθους. Κοιτάει μια αυτόν και μια τη δική της πατρίδα. Χαίρεται όταν τον κοιτάει και λυπάται όταν κοιτάει τη δική της πατρίδα. Μάλιστα, τις περισσότερες φορές παραπονιέται λέγοντας «εγώ γιατί γεννήθηκα εδώ;» Έτσι έγινε και μετά το τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα στην Ελλάδα. Έπεσαν βροχή οι έπαινοι για τον Έλληνα υπουργό Συγκοινωνιών Καραμανλή ο οποίος παραιτήθηκε μετά το δυστύχημα. Δόθηκε ως παράδειγμα σε εκείνους που δεν έδειξαν την αρετή να παραιτηθούν και δεν ανέλαβαν καμία απολύτως ευθύνη ακόμα και μετά από δεκάδες χιλιάδες νεκρούς στην Τουρκία. Μήπως αν ήθελε, δεν θα μπορούσε να κάνει όπως τον Ταγίπ Ερντογάν και ο Έλληνας υπουργός; Δεν θα μπορούσε να μιλήσει για μοίρα; Ιδού όμως, δεν λέει. Δεν κοροϊδεύει τον λαό του. Αν συγκρούστηκαν δύο τρένα, υπάρχει σίγουρα ένα ανθρώπινο λάθος σε αυτό. Όμως, χάνονται ζωές εξαιτίας αυτού του λάθους. Αφήνοντας μεγάλο πόνο πίσω τους. Όσοι χάνουν τους οικείους τους, τους αγαπημένους τους, βυθίζονται σε ένα πένθος που ίσως δεν θα σβήσει ποτέ. Γράφοντας αυτές τις γραμμές, πάλι έρχεται στο μυαλό μου εκείνος ο ηλικιωμένος πατέρας στο νεκροταφείο. Κάθεται συνεχώς πάνω από την κόρη του. Δεν την αφήνει μόνη ποτέ. Ήταν ένα ανθρώπινο λάθος και εκείνο το δυστύχημα. Και οι τέσσερις νέοι μας που παρασύρθηκαν στον γκρεμό από τις πλημμύρες στην τοποθεσία Τζίκλος ήταν θύματα λαθών που διέπραξαν άλλοι. Ούτε λογοδότησε κανείς. Ούτε παραιτήθηκε κανείς.
Βγαίνει ένας πόνος, μια κραυγή από τις αναρτήσεις που κάνουν στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης οι οικογένειες που έχασαν δικούς τους στον σεισμό στην Τουρκία. Μήπως είναι εύκολο να βλέπεις τα βίντεο των αγώνων που πήραν το πρωτάθλημα τα παιδιά μας που έπαιζαν βόλεϊ και έχασαν τη ζωή τους; Είναι σπαρακτικό. Συγκινήθηκα πολύ από μια ανάρτηση που έγινε σαν να ήταν η τελευταία επιθυμία ενός νεκρού παιδιού προς τον πατέρα του. Είπε το εξής: «Πατερούλη μου, μετά που θα σκεπάσεις τον τάφο μου με χώμα, σκόρπισε πάνω του ένα κομμάτι ψωμί. Θα έρχονται τα σπουργίτια. Θα ακούω τη φωνή τους και θα χαίρομαι πως δεν είμαι μόνος».
Είμαστε ανήμποροι μπροστά στον θάνατο. Κάποτε δεν θέλω να ακούω ακόμα και την παρηγοριά που δίνεται λέγοντας «η ζωή συνεχίζεται». Μου φαίνεται ανάποδη και η ρήση «ζωή σε λόγου σου». Τι σημαίνει ζωή σε λόγου σου; Εκείνος πέθανε, εσύ ζήσε; Κάποτε ο άνθρωπος μετατρέπεται σε μια σορό που ζει. Η ζωή περνά και φεύγει σαν να τελειώνει ακόμα μια μέρα και να αρχίζει μια νέα μέρα. Κάποιοι ζουν πραγματικά, ενώ κάποιοι απλώς συνεχίζουν τη ζωή τους. Τι λέει ο Αλμπέρ Καμί; «Ο θάνατος είναι αυτός που μας αιχμαλωτίζει πιο πολύ. Όλα εκτός από τον θάνατο είναι μια ελευθερία». Έτσι είναι πραγματικά; Εμείς ακόμα δεν πεθάναμε, αλλά ιδού, είμαστε αιχμάλωτοι ακόμα. Δεν είμαστε έτσι ελεύθεροι. Και η πατρίδα μας δεν είναι ελεύθερη και εμείς δεν είμαστε ελεύθεροι. Όμως, δεν μπορεί να έχει κάνει λάθος ο Καμί. Έστω και αν δεν είμαστε ελεύθεροι όσο ζούμε, όσο αναπνέουμε, δεν σταματάμε ποτέ να τρέχουμε πίσω από το όνειρο της ελευθερίας. Χαιρετίσματα σε όση αλήθεια, καλοσύνη, ομορφιά και δικαιοσύνη υπάρχει σε άλλες χώρες και δεν υπάρχει στη δική μας χώρα. Ποτέ δεν τελειώνει η ελπίδα μας. Ελάτε να στείλουμε έναν χαιρετισμό στον Έλληνα υπουργό που παραιτήθηκε. Επειδή άναψε ξανά στην ψυχή μας μια φωτιά της αξιοπρέπειας, δικαιοσύνης και αρετής. Βεβαίως, και αυτό δεν φέρνει πίσω τις ζωές που χάθηκαν. Όμως, τουλάχιστον να χαρούμε επειδή δεν επέδειξε την αναίδεια να ζητήσει συγχώρεση όπως ο Ερντογάν.
Κλαίει η Τουρκία. Κλαίει και η Ελλάδα. Κλαίει και η Κύπρος. Άλλωστε, δεν σταμάτησαν ποτέ τα δικά μας δάκρυα. Αν δεν πιστεύετε, ρωτήστε εκείνες τις μανάδες. Που ακόμα δεν μπόρεσαν να μάθουν αν πέθαναν ή ζουν τα παιδιά τους. Ή πάλι εκείνες που έμαθαν. Μήπως σταμάτησαν καθόλου τα δάκρυά τους;
