Όπως οι αναγνώστες της στήλης καλώς γνωρίζουν, με τις μικρές μου δυνάμεις, έκαμα ότι μπορούσα για να μην εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας ο Νίκος Χριστοδουλίδης. Οι λόγοι που με οδήγησαν στο να τηρήσω τη στάση εκείνη είναι πολλοί. Ο κυριότερος ήταν η πλήρης ταύτισή του με τον Νίκο Αναστασιάδη, τόσο στο Κυπριακό όσο και σε θέματα εσωτερικής διακυβέρνησης, όπως τα «χρυσά» διαβατήρια, αλλά και εξωτερικής πολιτικής, που έχουν κύρια να κάμουν με τη στάση που η Κύπρος τήρησε έναντι της Ρωσίας του Πούτιν. Η πλειοψηφία των πολιτών είχε αντίθετη άποψη, και έτσι σήμερα ο Νίκος Χριστοδουλίδης είναι Πρόεδρος της χώρας μας. Τα πρόσφατα τραγικά γεγονότα στην Τουρκία, μετά βεβαιότητας θα τη φέρουν πιο κοντά στην ΕΕ και τις ΗΠΑ, αφού θα είναι οι κύριοι χορηγοί οικονομικής βοήθειας προς την Τουρκία. Αν η κυπριακή εξωτερική πολιτική κινηθεί με φαντασία και χωρίς αγκυλώσεις και τις γνωστές προκαταλήψεις, μπορεί να δημιουργηθούν συνθήκες παρόμοιες με εκείνες που οδήγησαν στην ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ. Και συνεπώς, προϋποθέσεις για εξεύρεση λύσης. Προς το παρόν, να μου επιτρέψετε να διατυπώσω τη διαφωνία μου με όλους εκείνους που θέλουν να συντηρούν το προεκλογικό κλίμα της αντιπαράθεσης. Η επικράτηση συνθηκών συναίνεσης και συνεργασίας για το καλό του τόπου δεν είναι υπόθεση μόνο του Προέδρου και της κυβέρνησής του. Είναι υπόθεση και ημών των πολιτών.
Μου έκανε εξαιρετικά θετική εντύπωση η δήλωση της προέδρου της Βουλής κας. Αννίτας Δημητρίου, ότι αν εκλεγεί πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού, το κόμμα υπό την προεδρία της θα συνεργάζεται με τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη «εκεί και όπου πρέπει». Έτσι θα κάμω κι εγώ. Και για τις πρώτες 60 μέρες της διακυβέρνησης Χριστοδουλίδη, θα αποφύγω την κριτική και θα περιοριστώ σε εισηγήσεις για την αντιμετώπιση των πολλών και σοβαρών προβλημάτων που ως κράτος και κοινωνία αντιμετωπίζουμε. Αντίθετα, χείριστη εντύπωση μου προκάλεσε η συνέντευξη του Χάρη Γεωργιάδη, αναπληρωτή προέδρου του Δημοκρατικού Συναγερμού στον «Π» της περασμένης Κυριακής 26 Φεβρουαρίου. Μεταξύ άλλων αναχρονιστικών και ατεκμηρίωτων απόψεων για έναν πολιτικό του 21ού αιώνα, υποστήριξε ότι πολύ καλά έκανε η ηγεσία του Δημοκρατικού Συναγερμού και δεν ασκούσε κριτική στον Πρόεδρο Αναστασιάδη για φαινόμενα διαφθοράς, χειρισμούς στο Κυπριακό κ.λπ., επειδή ο Νίκος Αναστασιάδης «ήταν δικός μας Πρόεδρος». Και επιπρόσθετα, ανέθεσε στον Αναστασιάδη ρόλο εγγυητή της ενότητας του κόμματος. Και το χειρότερο, απέδωσε την κρίση στο κόμμα αποκλειστικά στους χειρισμούς του Αβέρωφ μετά το εκλογικό αποτέλεσμα. Για να δικαιολογήσει τη στάση που τήρησε το κόμμα έναντι των χειρισμών του Προέδρου Αναστασιάδη παρέπεμψε στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας στην Ελλάδα και στο κόμμα του Μακρόν στη Γαλλία. Προφανώς δεν παρακολουθεί συστηματικά και προσεκτικά τις ποικίλες και σοβαρές δημόσιες διαφωνίες στελεχών της κυβερνητικής παράταξης στη Γαλλία. Ακόμη και υπουργοί διαφωνούν και παραιτούνται. Όσο για τη Νέα Δημοκρατία και τον τρόπο λειτουργίας των κομμάτων γενικά στην Ελλάδα, δεν είναι παράδειγμα προς μίμηση. Σε πολλές χώρες, όπου η δημοκρατία λειτουργεί χωρίς αγκυλώσεις, οι βουλευτές και άλλα στελέχη του κυβερνώντος κόμματος εξαναγκάζουν σε παραίτηση τον Πρωθυπουργό τους με τις δημόσιες αντιδράσεις τους, που συχνά προσλαμβάνουν και τη μορφή παραίτησης από την κυβέρνηση.
Μπορώ να αναφερθώ σε δεκάδες τέτοια παραδείγματα από τη Νέα Ζηλανδία μέχρι την Ιαπωνία. Ακόμα και στις ΗΠΑ ο Νίξον εξαναγκάστηκε σε παραίτηση από το ίδιο του το κόμμα για κάτι πολύ πιο «αθώο» από τα όσα διέπραξε ο Αναστασιάδης με τα σιωπηρά χειροκροτήματα της ανώτατης ηγεσίας, των βουλευτών και των περισσοτέρων στελεχών. Με τον ρόλο του Αναστασιάδη ως εγγυητή της ενότητας θα ασχοληθώ εκτεταμένα στο επόμενο άρθρο μου. Σήμερα περιορίζομαι στο να πω ότι ένα κόμμα του οποίου η ενότητα βασίζεται σε ένα ή και περισσότερα άτομα, δεν αξίζει να συνεχίσει να υπάρχει. Και ότι την ενότητα δεν μπορεί σήμερα να τη διασφαλίζει ένα μόνο πρόσωπο, έστω κι αν είναι γίγαντας της πολιτικής, πόσω δε μάλλον ένα πρόσωπο που για δικούς του προσωπικούς λόγους υπέσκαψε τον κομματικό υποψήφιο ποικιλοτρόπως. Και με τον βίο και την πολιτεία του έπληξε καίρια την αξιοπιστία του κόμματος στην ευρύτερη κοινωνία. Ο Δημοκρατικός Συναγερμός θα ξαναγίνει μεγάλος μόνο αν τολμήσει με θάρρος να εντοπίσει τα λάθη του και ακολούθως λάβει τα επιβαλλόμενα διορθωτικά μέτρα.
