Μερικές σκέψεις που έκανα κατά τη διάρκεια των τελευταίων δέκα ημερών συμμετέχοντας στην ομάδα γονέων καλαθοσφαιριστριών σχετικά με την άδικη αντιμετώπισή τους για τις εθνικές ομάδες από την Κυπριακή Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης:
Το πρόβλημα με τις έμφυλες διακρίσεις στην Κύπρο είναι ότι αντιμετωπίζονται στην πράξη ως κανονικές, «φυσιολογικές». Από τη στιγμή που κάποια ομάδα τις αναδείξει, τις αναγνωρίσει, τις χαρακτηρίσει με το όνομά τους, διαμαρτυρηθεί και πιέσει προς την αλλαγή τους, καταρρέουν (τουλάχιστον οι πιο κραυγαλέες και με το λιγότερο κόστος για τα παγιωμένα συμφέροντα).
Μέρος του πολιτικού προσωπικού, και μάλιστα με προέλευση από διαφορετικά κόμματα, είναι έτοιμο να ακούσει, να υποστηρίξει και να προωθήσει νομοθετικές αλλαγές σχετικά με περιπτώσεις κρατικά θεσμοποιημένων έμφυλων διακρίσεων. Ο νέος νόμος που, όπως όλα δείχνουν, μέσα στον Μάρτιο θα περάσει από τη Βουλή, θα προνοεί ότι άντρες και γυναίκες θα πρέπει να αμείβονται/αποζημιώνονται ίσα για τη συμμετοχή τους σε προπονήσεις και αγώνες με τα εθνικά χρώματα, όπως επίσης ότι φαινόμενα όπως η χρόνια αδικία μειωμένων γυναικείων αποστολών εθνικών ομάδων σε διεθνείς διοργανώσεις θα πάψει να υφίσταται.
Βλέπω αυτές τις μέρες τις διαδηλώσεις στη Γεωργία ενάντια στην πρόθεση της εκεί κυβέρνησης να προσδέσει τη χώρα πιο στενά στο άρμα της πουτινικής Ρωσίας και να απαγορεύσει ουσιαστικά την επικοινωνία με την Ευρώπη. Βλέπω τους ηρωικούς διαδηλωτές που με κίνδυνο της ελευθερίας και της ζωής τους σηκώνουν τις σημαίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και σκέφτομαι εκείνους τους εγκληματικά ανόητους στην Κύπρο και στην Ελλάδα που έκαναν αγώνα για να βγούμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, σε κάθε ευκαιρία δεν αμελούν να στάζουν χολή για το κοινό μας οικοδόμημα. Ανάμεσα σε χίλια άλλα, ποια θα ήταν η θέση αιτημάτων για έμφυλες διακρίσεις σε μία χώρα που θα ήταν απόλυτο έρμαιο πολιτικών και οικονομικών βαρώνων, δίχως τη διαμεσολάβηση που προσφέρουν και εγγυώνται η ελευθερία του Τύπου και οι ανεξάρτητες αρχές, όπως η Επιτροπή για την Ισότητα των Φύλων ή η επίτροπος για τα Δικαιώματα του Παιδιού; Γνωρίζουμε πολύ καλά τις επιδόσεις της σύγχρονης Ρωσίας σε αυτά τα θέματα, όπως για παράδειγμα την πρόσφατη νομοθεσία που κάνει σχεδόν αδύνατο για μία γυναίκα να καταγγείλει τον σύζυγό της για άσκηση βίας. Ας θυμόμαστε λοιπόν ότι βρισκόμαστε μέρος μιας πολιτικής συμμαχίας μερικών από τα πιο προοδευμένα και προοδευτικά κράτη του πλανήτη, και ας το αξιοποιούμε ενδυναμώνοντας και βαθαίνοντας τη δημοκρατία στην Κύπρο που «ιρανίζει».
Ζούμε σε μία μικρή σε πληθυσμό χώρα, με ισχυρές κοινοτιστικές δομές (κάτι που έχει τόσο θετικά όσο και αρνητικά χαρακτηριστικά). Το γεγονός είναι ότι γνωριζόμαστε. Και αυτό πολλές φορές κάνει δύσκολο για πολλούς ανθρώπους να αναλάβουν πρωτοβουλίες ή να στηρίξουν προσπάθειες για αλλαγή προβληματικών καταστάσεων. Η πίεση κοινών γνωστών, ο φόβος της στοχοποίησης, το ενδεχόμενο μιας μελλοντικής εξάρτησης, η ανασφάλεια απέναντι στη δημόσια έκθεση λειτουργούν πολλές φορές αποτρεπτικά. Τίποτα δεν θα άλλαζε όμως ποτέ αν όλοι λειτουργούσαμε με αυτή τη λογική. Δεν είναι ντροπή να αγωνίζεσαι για το δίκαιο και το λογικό. Στην περίπτωση της δικής μας πρωτοβουλίας για τις εθνικές ομάδες καλαθοσφαίρισης U16 και U18, γενιές κοριτσιών έχουν αδικηθεί, όπως ακριβώς θα συνέβαινε και με τις επόμενες.
Αν πιστεύετε ότι αγόρια και κορίτσια πρέπει να έχουν ίσα δικαιώματα και να μην υφίστανται δυσμενείς διακρίσεις λόγω του φύλου που έτυχε να γεννηθούν, αν θέλετε να ενώσετε τη φωνή σας για να αλλάξει συγκεκριμένα αυτή η χρόνια στρέβλωση στον κυπριακό αθλητισμό, σας παρακαλούμε να υπογράψετε ή/και να κοινοποιήσετε το κείμενο της πρωτοβουλίας μας έτσι ώστε να πεισθεί άμεσα η πολιτεία να αντιμετωπίζει ισότιμα όλους τους πολίτες της, και όχι σαν πρώτης και δεύτερης κατηγορίας.
Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, ελπίζω ότι η Κυπριακή Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης θα κάνει ό,τι είναι δυνατό για να αρθεί η αδικία και για τη φετινή χρονιά, η οποία προέκυψε από τις δικές της λάθος αποφάσεις, και έτσι να σηματοδοτήσει ένα νέο ξεκίνημα για την αντιμετώπιση των γυναικών στο κυπριακό μπάσκετ αλλά και σε όλα τα ομαδικά αθλήματα. Τότε θα είμαστε δίπλα τους με όλες μας τις δυνάμεις για να δουλέψουμε μαζί τους για ό,τι χρειαστούν για τον αθλητισμό των παιδιών μας. Διαφορετικά, θα μας βρίσκουν απέναντι μέχρι να σταματήσει η αδικία.
