Της Κατερίνας Νικολάου
Ωραία λοιπόν, τους διόρισε! Αυτούς ήθελε και αυτούς έβαλε, τι να κάνουμε δηλαδή; Άλλωστε είναι προσωπική επιλογή του Προέδρου, του γούστου και του καπέλου του και ναι, γιατί όχι, και του κύκλου του και των σύγαμπρων και της συννυφάδας και των κολλητών και των κομμάτων που τον υποστήριξαν διά του δούναι και του λαβείν, χαλόου έτσι λειτουργεί το σύμπαν αγάπη μου! Από το σφύριγμα του διαιτητή οπότε και ο Νίκος Χριστοδουλίδης έλαβε το 51,97% των ψήφων, προχώρησε στην επιλογή της ομάδας του, προκαλώντας μια θύελλα σχολίων.
Ασχέτως, όμως, της όποιας χαράς και ικανοποίησης, δυσαρέσκειας, αγανάκτησης, γκρίνιας και απελπισίας, έχουν προκαλέσει οι επιλογές του στο καθόλου ευκαταφρόνητο 48,3% που δεν του χάρισε ψήφο, στα άκυρα, στα λευκά, στους απέχοντες, στις γυναίκες, καλλιτέχνες, και όχι μόνο, από τα «είπα – ξείπα» (άσε μας κυρά μου, σ’ έχω λησμονήσει προ πολλού), ο νέος Πρόεδρος και η κυβέρνηση είναι εδώ, δεδομένοι για την επόμενη πενταετία. Κλάψε!
Ένα, λοιπόν, το κρατούμενο. Αυτοί είναι αυτοί που είναι. Εκτίθενται και κρίνονται. Κι εμείς, αν δεν τα καταφέρουμε, θα τους κρίνει η Ιστορία. Ακόμα και ένας μονάρχης κρίνεται για τα τερτίπια του, ακόμα και ο δικτάτορας, και δεν θα λογοδοτήσει ο δημοκρατικά εκλελεγμένος; Όλα εδώ πληρώνονται (…) Δεδομένου του «λέμε να καθίσουμε μια δεκαετία», απομένει το ζητούμενο, αυτό που μας προκαλεί φαγούρα. Άραγε ποιο να ’ναι; Μα εμείς ασφαλώς! Ο λαός που πρέπει πια να τους κρίνει από το έργο τους. Εκεί ακριβώς, σ’ αυτή τη γωνία είναι που πρέπει να στήσει καρτέρι ο μπόγιας της κοινής γνώμης και πουθενά αλλού!
Εμείς, λοιπόν, ποιοι είμαστε; Ή καλύτερα, τι σόι λαός είμαστε; Όλοι μιλούμε για την ατέρμονη έλλειψη λογοδοσίας. Ωστόσο, πώς αντιδρούμε όταν οι πολιτικές μένουν στα συρτάρια, όταν τα έργα δεν προχωρούν, όταν οι υποσχέσεις δεν τηρούνται, όταν τα «δεσμεύομαι» αποδεικνύονται φούμαρα που καταλήγουν σε ανέκδοτα; Όσο λοιπόν εκτίθενται οι κυβερνώντες και η εδώ και χρόνια προβληματική αντιπολίτευση, άλλο τόσο μένουμε και εμείς εκτεθειμένοι αν η στάση μας ως ψηφοφόροι, οι απαιτήσεις μας ως δικαιούχοι και οι επιθυμίες μας ως πολίτες εξαντλούνται στα εκτελεστικά αποσπάσματα του τύπου μπλα-μπλα που στήνουμε στη ζούγκλα της κοινωνικής δικτύωσης.
Αυτές τις μέρες, ο κάθε μεγαλοδικαστής τουιτεράς, ο μέσος ίνφλουενσερ του ίνστα, ο κάθε πικραμένος και το κάθε ρομπότ, συζητούν για τη νέα κυβέρνηση σε στιλ να μην ξεχνιόμαστε, απαράλλαχτο πολύ φοβάμαι με κάθε προηγούμενη φορά. Ασχολούμαστε με τις γκάφες τους, τις πρώτες δηλώσεις, την ηλικία τους, το προφίλ τους, τις φήμες που τους έσουραν κατά καιρούς, το παρασκήνιο του διορισμού τους, βγάζουμε τα εσώψυχά μας και μετά πάμε για υπνάκο με την πικρή γεύση μιας αβάσταχτης καθημερινότητας.
Λοιπόν! Η επιφανειακή και χαμηλής ποιότητας στάση των πολιτών έναντι στην πολιτική, που συντηρείται πενταετία την πενταετία τόσο καλά όσο και το ίδιο το σύστημα, είναι το ίδιο ένοχη για την κατάσταση και δίνει ωραιότατο άλλοθι σε αυτούς που αποφασίζουν για να κάνουν ό,τι θέλουν. Ω ναι! Ας μην γελιόμαστε, εμείς υποφέρουμε, η Κύπρος και τα παιδιά μας. Η παρεούλα στα πόστα μια χαρά την έχει!
Γι’ αυτό κι εγώ θα τους τις δώσω 100 μερούλες, απλόχερα, την ευκαιρία να δείξουν τις προθέσεις τους και τι μπορούν να κάνουν στη δύσκολη αυτή περίοδο, που πολιτικοί τόσο εντός όσο και διεθνώς τα έχουν κάνει μαντάρα αποδεδειγμένα και ο κόσμος υποφέρει επίσης αποδεδειγμένα. Τι κι αν δεν έδωσε το πενήντα – πενήντα στις γυναίκες παρά την υπόσχεσή του, θα δούμε έστω και ένα δέκα τοις εκατό προώθηση της έμφυλης δικαιοσύνης; Θα προωθηθούν άμεσα δράσεις που θα σβήνουν οριζοντίως και καθέτως παρωχημένες σεξιστικές αντιλήψεις και πολιτικές; Θα συνεχίσει να παλεύει μόνη της η μάνα του Θανάση; Θα συνεχίσει η πρωινή προσευχή, ο εθνικισμός και άλλα ναρκωτικά στα δημόσια σχολεία; Θα ταρακουνήσει επιτέλους κάποιος το ιερό τέρας της δημόσιας υπηρεσίας; Θα γίνουν σοβαρά και ανθρώπινα βήματα για το μεταναστευτικό; Θα κατέβουν τα παρκαρισμένα οχήματα από τα πεζοδρόμια για να ανέβουν οι πεζοί; Θα συνεχίσουμε να βλέπουμε εικόνες εξευτελισμού των ηλικιωμένων μας στα ιδρύματα; Θα πνιγούμε τελικά στο καυσαέριο και τα σκουπίδια; Θα δούμε αποφασιστικά βήματα στο Κυπριακό και βούληση ειλικρινή για την επανένωση της χώρας μας;
Θα τα ξαναπούμε, λοιπόν. Σε 100 μέρες. Μέχρι τότε, σίγουρα θα υπάρχουν ενδείξεις αν γεννιέται η νέα πολιτική κουλτούρα, για την οποία διψάμε. 100 μέρες για εκείνους. Αλλά και για εμάς.
