Η ρωσική απειλή και εμείς

Τα «ναι μεν αλλά» δεν βοηθούν. Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία είναι τέτοια και μόνο και το να ψάχνει κανείς να βρει δικαιολογίες για την ωμή παραβίαση του διεθνούς δικαίου από τη Μόσχα δεν είναι κάτι το οποίο μπορεί να το συζητάμε στα σοβαρά.

Εδώ στην Κύπρο, ακόμα περισσότερο.

Αυτό που η Μόσχα διέπραξε, σε μια περίοδο μάλιστα παγκόσμιας αστάθειας, είναι εγκληματικό και βάρβαρο, όσο κι αν κανείς μπορεί σε ένα δεύτερο επίπεδο να συζητήσει τα της Συμφωνίας του Μινσκ, μη λησμονώντας φυσικά τις συνθήκες υπό τις οποίες εκβιάστηκε το Κίεβο να την υπογράψει, όπως και την ιδιαιτερότητα των συγκεκριμένων περιοχών της Ουκρανίας εθνικά.

Ειδικά για το τελευταίο όμως, πέρα και από το απλούστερο, το ότι η Ρωσία ξεκίνησε τον πόλεμο, δεν πρέπει κανείς να λησμονεί ότι αποτελεί προϊόν εσκεμμένης δημογραφικής αλλοίωσης στο παρελθόν και πως ακόμα κι αν δεν ήταν, δεν εξυπακούεται ότι όποια περιοχή έχει έναν συγκεκριμένο εθνικό χαρακτήρα, σε ένα διεθνώς αναγνωρισμένο κράτος, μπορεί με τη χρήση της βίας ενός άλλου κράτους να αποσχίζεται, ειδικά όταν δεν υπάρχει στην πραγματικότητα καμία απειλή ενάντια σε αυτές τις ομάδες του πληθυσμού, μέσα στο ίδιο το κράτος τους.

Διότι, τα περί «νεοναζιστικής» Ουκρανίας -με Εβραίο πρόεδρο και, μέχρι το 2019, Εβραίο πρωθυπουργό- και τα υπόλοιπα φαιδρά που ακούγονται εδώ και χρόνια από τη ρωσική προπαγάνδα και καταπίνονται αμάσητα και εδώ από κάποιους δυστυχώς, επίσης δεν είναι δυνατόν να τα πάρει κανείς στα σοβαρά. Δεν κυβερνούν οι νεοναζί την Ουκρανία, που και να την κυβερνούσαν, δεν έχουν πρόσβαση στις αποσχισθείσες περιοχές. Ούτε και είχαν.

Η Ουκρανία είναι ένα ανεξάρτητο κράτος. Και με αυτό κατά νου, ο λαός του έχει κάθε δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, μέσα από νόμιμες και συμβατές με το διεθνές δίκαιο διαδικασίες. Δημοκρατικά και στη βάση της θέλησης της πλειοψηφίας. 

Εάν αυτή η πλειοψηφία διά των οργάνων που εξέλεξε επιλέγει το ΝΑΤΟ, η απόφασή τους δεν μπορεί να ακυρώνεται διότι δεν αρέσει σε ένα γειτονικό κράτος, το οποίο επιμένει να μεταχειρίζεται τη χώρα τους -και όχι μόνο αυτήν- ως προτεκτοράτο, μέσα από αλυτρωτικές φαντασιώσεις για την επανάκτηση συνόρων «του», τα οποία ποτέ δεν ήταν δικά του και τα οποία δεν υφίστανται πλέον, από τη διάλυση της ΕΣΣΔ. 

Ο επεκτατισμός της Μόσχας και ο ληστρικός τρόπος με τον οποίο εισέβαλε στην Ουκρανία απειλούν τη διεθνή τάξη, σε μια περίοδο αστάθειας ευρύτερη και πολύ επικίνδυνη για ολόκληρο τον πλανήτη. Και είναι σαφές ότι πίσω από τα περί «περικύκλωσης» της Ρωσίας από το ΝΑΤΟ -σε ξένα εδάφη στα οποία δεν έχει καμία θέση η ίδια!- κρύβεται η προσπάθεια του Κρεμλίνου να αναθεωρήσει σύνορα και να καταπατήσει διά της δύναμης των όπλων την ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα άλλων κρατών. Προσπάθεια διαχρονική.

Γι' αυτό, άλλωστε, η Ρωσία δεν βρίσκει την παραμικρή στήριξη από κανένα άλλο κράτος, ούτε και από την Κίνα, η οποία κάποιοι ανέμεναν ότι θα στήριζε με κάποιον τρόπο το καθεστώς Πούτιν. Καθεστώς, ναι. Τέτοιο είναι μια εκλελεγμένη κυβέρνηση της οποίας η αντιπολίτευση είναι είτε στη φυλακή, είτε νεκρή και η οποία κυβέρνηση δεν επιτρέπει την παραμικρή αμφισβήτησή της δημόσια και στα ΜΜΕ, τα οποία ελέγχει απόλυτα και καταλυτικά.

Το εάν στο παρελθόν η Δύση έπαιξε παρόμοια παιγνίδια, χρησιμοποιώντας την ίδια μέθοδο, με τον πόλεμο στο Κόσοβο λ.χ. και εάν τώρα, δικαιολογημένα, η ευαισθησία της για την Ουκρανία μοιάζει υποκριτική, είναι επίσης μια συζήτηση η οποία μπορεί να γίνει, σε ένα δεύτερο όμως πάντα επίπεδο. 

Το εάν κάποιος το έκανε πριν, δεν σημαίνει ότι κάποιος άλλος δικαιούται να το κάνει τώρα. Πόσω μάλλον όταν το ζήτημα του Κοσόβου ήταν και από μια άποψη μια διαφορετική υπόθεση, σε μια περιορισμένη γεωγραφική επικράτεια, με εντελώς διαφορετικό εθνικό και θρησκευτικό χαρακτήρα και όχι το σχέδιο μιας υπερδύναμης για αδιάκοπη κατάληψη εδαφών άλλων κρατών, είτε μέσω αποσχίσεων, είτε με άλλους τρόπους. Χωρίς αυτό να αποτελεί δικαιολογία.

Η Ρωσία, η οποία εδώ και χρόνια εφαρμόζει τακτικές αποσταθεροποίησης της Ευρώπης και όχι μόνο, ενισχύοντας ακραίες πολιτικές δυνάμεις και διεξάγοντας έναν υβριδικό πόλεμο σε όλα τα επίπεδα εναντίον άλλων κρατών, προωθώντας ένα ανελεύθερο μοντέλο ανάλογο με το δικό της για αντικατάσταση των δημοκρατιών τους, είναι μια παγκόσμια απειλή για τις ελευθερίες και τη δημοκρατία σε επίπεδο πολιτών, αλλά και στη λογική της εδαφικής ακεραιότητας των κρατών.

Και είναι υποχρέωση κάθε πολιτισμένου και δημοκράτη ανθρώπου να στηθεί απέναντι σε αυτήν την απειλή και σε όσους την προωθούν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα και τον επεκτατισμό της δικτατορίας των πλουτοκρατών του Κρεμλίνου. 

Υπάρχει ανάγκη να ξεκαθαρίσει απόλυτα η κόκκινη γραμμή των δημοκρατιών έναντι τέτοιων καθεστώτων. Και η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, όσο κι αν η πρώτη δεν θα το ήθελε, ξεκαθαρίζει αυτή τη γραμμή όσο ποτέ προηγουμένως. Αρκεί να το καταλάβουμε.

Όσο για εμάς εδώ στην Κύπρο, είναι καιρός να αντιληφθούμε πόσο επικίνδυνο γίνεται το παιγνίδι της οικονομικής πρόσδεσης της χώρας μας στο άρμα της Ρωσίας, προκειμένου να εξυπηρετούνται τα συμφέροντα μερικών και μόνο, ελλείψει κιόλας προσπαθειών για τη δημιουργία ενός υγιούς οικονομικού μοντέλου, στο οποίο τα ρωσικά κεφάλαια θα είναι ευπρόσδεκτα, ως μέρος όμως της οικονομίας και όχι ως οικονομικού και ενίοτε πολιτικού της διοικητηρίου. 

Κι αυτό επείγει να το αντιληφθούμε, απαιτώντας αλλαγή αυτής της τακτικής, προτού να είναι πολύ αργά.