ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, ΕΛΑΜ στηρίζουν τις θέσεις Τατάρ

Ο Τατάρ και όλοι οι Τουρκοκύπριοι εθνικιστές πρέπει να τρίβουν τα χέρια τους από χαρά που η πολιτική τριών Ε/κ κομμάτων, ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ και ΕΛΑΜ, είναι απόλυτα συμβατή με τη δική τους, που είναι η λύση δύο κρατών.

Όπως όλοι γνωρίζουμε, η ΕΔΕΚ και το ΕΛΑΜ τάσσονται υπέρ του ενιαίου κράτους. Ακόμα και οι νεοσσοί των ορνιθοτροφείων δεν πιστεύουν ότι μια τέτοια λύση είναι εφικτή εν έτει 2022 στην Κύπρο. Ο παραλογισμός σ΄αυτήν την περίπτωση «χτυπάει κόκκινο» και αποδεικνύεται ότι ένας παραλογισμός γεννάει άλλους χειρότερους. H Ιστορία της Κύπρου είναι μια αλυσίδα πολιτικών παραλογισμών, αλλά ας περιοριστούμε στα των ημερών μας. Αδιαμφισβήτητα, οι ηγέτες των ΕΔΕΚ και ΕΛΑΜ δεν είναι χαζοί επιμένοντας σε μια ουτοπική λύση. Διεκδικούν το ενιαίο κράτος,  εν πλήρει γνώσει τους ότι μια τέτοια λύση δεν είναι εφικτή, για να τορπιλισθεί η ΔΔΟ και να  καταλήξουμε στην ποθητή γι’ αυτούς λύση των δύο κρατών, που θα εξασφαλίσει ένα αμιγώς ελληνικό κράτος στον Νότο. Αυτό το σενάριο είναι γι’ αυτά τα κόμματα προτιμότερο από την ομοσπονδία, στην οποία θα μοιραζόμασταν την εξουσία με τους συμπατριώτες μας Τουρκοκύπριους.

Η επαμφοτερίζουσα πολιτική του ΔΗΚΟ στο θέμα της ΔΔΟ (που αποδέχεται μεν αλλά με το «σωστό περιεχόμενο») οδηγεί στο συμπέρασμα ότι, στην πραγματικότητα, είναι εναντίον της ΔΔΟ εκτός, βέβαια, κι αν υπάρχει απρόσκοπτη ελληνοκυπριακή κυριαρχία -μια θέση που ξεκαθάρισαν πολλοί αξιωματούχοι του κόμματος. Επομένως, και το ΔΗΚΟ, όπως η ΕΔΕΚ και το ΕΛΑΜ, στοχεύει, έστω ασυνείδητα, στη λύση δύο κρατών. Τη θέση του ΔΗΚΟ για τη ΔΔΟ τη διατύπωσε εύγλωττα ο βουλευτής του Παύλος Μυλωνάς, στο πρόγραμμα του ΡΙΚ «Από μέρα σε μέρα», την π. Δευτέρα, που είπε επί λέξει: «Διαφωνούμε με τη ΔΔΟ, είναι η τελετουργική διαδικασία αυτοκτονίας του Ελληνισμού στην Κύπρο». Εύχομαι να μην άκουσε ο Τατάρ αυτό το σχόλιο, διότι η σταχυολόγησή του σε κείμενα για την ανάγκη λύσης δύο κρατών θα συνέθετε βαρύτατο όπλο υπέρ των θέσεών του, υπέρ της εδραίωσης της διχοτόμησης. Λυπάμαι τους ευκολόπιστους ψηφοφόρους του ΔΗΚΟ, οι οποίοι από εκλογή σ΄εκλογή πελαγοδρομούν στη θάλασσα των ανεκπλήρωτων ελπίδων και των ακριβοπληρωμένων προσδοκιών, χωρίς να πιάνουν λιμάνι.

Η ιδεολογία όλων των εθνικιστικών και εθνικοσοσιαλιστικών κομμάτων ανά την υφήλιο είναι η διατήρηση της ταυτότητας των λαών και των εθνών, σύμφωνα με τα ειδικά χαρακτηριστικά κάθε λαού, και η συνεργασία μεταξύ εθνών σε αντίθεση με την ιδέα του υπερκράτους (όπως π.χ. μια ομοσπονδιακή Ευρώπη) με μεικτούς πληθυσμούς. Είναι αυτή η ιδεολογία που ωθεί αυτά τα κόμματα σε αγαστή συνεργασία. Άρα, δεν πρέπει να ξενίζει ο κοινός στόχος των εθνικιστών κομμάτων της Κύπρου, ένθεν κακείθεν της διαχωριστικής γραμμής, ήτοι των ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, ΕΛΑΜ, με το κόμμα Εθνικής Ενότητας του Τατάρ, που είναι η δημιουργία δύο εθνικών κρατών -ένα αμιγώς ελληνικό κι ένα αμιγώς τουρκικό.

Είναι αξιοσημείωτο που η συνεργασία και η αλληλοεκτίμηση μεταξύ των εθνικιστικών κομμάτων είναι ακλόνητη και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, κυρίως στην κοινοβουλευτική ομάδα της Ευρώπης των Εθνών και της Ελευθερίας. Η κοινή συμπόρευση σφυρηλατείται σε συνέδρια, συμπόσια και συλλαλητήρια που διοργανώνουν τα ακροδεξιά κόμματα. Από τα κεντρικά γραφεία του κόμματος του Εθνικού Μετώπου, μια θριαμβευτική Μαρίν Λεπέν ανακοίνωσε τις προάλλες την έναρξη ενός «πατριωτικού» διεθνούς «κινήματος», που «δεν μπορεί να σταματήσει». Αξίζει, επίσης, να λεχθεί ότι, μετά το Brexit και τη νίκη του Τραμπ, η Λεπέν και άλλοι ακροδεξιοί πολιτικοί πανηγύρισαν τα «επινίκια» του εθνικισμού, με τη Λεπέν να δηλώνει, κάπως πρόωρα: «Το 2016, ήταν η χρονιά που ο αγγλοσαξονικός κόσμος ξύπνησε. Το 2017, είμαι βέβαια ότι ο λαός της ηπειρωτικής Ευρώπης θα ξυπνήσει». Ο Σαλβίνι της Ιταλίας έκανε την ίδια δήλωση. Ο Ολλανδός ακροδεξιός ηγέτης Wilders πανηγύρισε τις «τεράστιες συνέπειες» του δημοψηφίσματος, δηλώνοντας ότι ο λαός χρειάζεται «μια εθνική ταυτότητα». Η Frauke Petry, αρχηγός του AfD, «έκλαψε από χαρά». Στην Ελλάδα, ο εκπρόσωπος Τύπου της Χρυσής Αυγής Ηλίας Κασιδιάρης χαρακτήρισε «γενναία την απόφαση του Βρετανικού λαού να πει 'όχι στα γεράκια' των Βρυξελλών». Στη Κύπρο, το ΕΛΑΜ δήλωνε «Πλήγμα δέχθηκε η αντεθνική πολιτική των Βρυξελλών με τη νίκη του Brexit, ενώ εισηγήθηκε CYPEXIT (έξοδος της Κύπρου από την ΕΕ). Συγκεκριμένα, το ΕΛΑΜ δήλωσε: «θα πρέπει μελλοντικά να εξεταστεί το ενδεχόμενο να διενεργηθεί ανάλογο δημοψήφισμα, για να αποφασίσει και ο λαός της Κύπρου για την παραμονή του ή όχι, σε αυτήν την Ένωση, που δεν θυμίζει σε τίποτα την Ευρώπη που κάποτε μας έταζαν και ονειρευόμασταν».

Η διεθνοποίηση του φασισμού δεν είναι ένα σύγχρονο φαινόμενο. Το επεσήμανε ο διάσημος συγγραφέας George Orwell το 1937. «Ο φασισμός είναι πλέον διεθνές κίνημα, που σημαίνει όχι μόνο ότι τα φασιστικά έθνη μπορούν να συνεργαστούν για σκοπούς λεηλασίας, αλλά ότι ψηλαφίζουν, ίσως μόνο μισοσυνείδητα (half-consciously) ακόμη, προς ένα παγκόσμιο σύστημα», (Βλ. «The Road to Wigan Pier», G. Orwell σελ.138).

Θα ήταν μέγιστη παράλειψη να μην αναφέρω την ευλογία της Εκκλησίας προς τα προαναφερθέντα κόμματα, με τα οποία συγγενεύει ιδεολογικά και πολιτικά. Εκκλησία, εθνικιστές και εθνικοσοσιαλιστές έχουν κοινά εθνικά οράματα. Η δικαιολογία γι΄αυτήν την υποστήριξη, σύμφωνα με τον μητροπολίτη Πάφου, είναι ότι «ενεργούν πάντα σύμφωνα με τη θέληση του Θεού». Μη όντας αρμόδιος να εξιχνιάσω τις κομματικές προτιμήσεις του Υψίστου, αδυνατώ να σχολιάσω αυτή τη δήλωση.

*Οικονομολόγου, κοινωνικού επιστήμονα