Δικαιούται ο ΔΗΣΥ μια τρίτη διακυβέρνηση;

 

 

Του Θεόδωρου Θεοδώρου

Τρέχουν και δεν φτάνουν στο κυβερνητικό στρατόπεδο για να προλάβουν να υλοποιήσουν όσο το δυνατόν περισσότερα από το πρόγραμμα διακυβέρνησης και από τις δεσμεύσεις που έδωσαν στον λαό.

Είναι από τις λίγες φορές που κυβέρνηση και κυβερνών κόμμα συντονίζονται σε όλους τους τομείς ενόψει προεδρικών εκλογών. Ο ΔΗΣΥ, μετά από δύο συνεχείς πενταετίες στην εξουσία, αποσκοπεί σε μια τρίτη με σύνθημα, «Η Κύπρος του αύριο».

Είναι όμως εφικτή η νίκη σε αυτές τις εκλογές; Αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα που θα πρέπει να απασχολεί όλους αυτούς στην Πινδάρου και στον Λόφο. Άλλο το τι θέλω και άλλο το τι μπορώ.

Βέβαια, ακόμα να ξεκαθαρίσει το σκηνικό. Ακόμα να καταλάβουμε, εμείς οι κοινοί θνητοί, με ποιο πρόγραμμα ο ΔΗΣΥ και ο υποψήφιός του Αβέρωφ Νεοφύτου διεκδικεί τις επικείμενες εκλογές. Ένα γενικό και αόριστο, «Η Κύπρος του αύριο», δεν λέει απολύτως τίποτα. Μήπως υπάρχει κανείς που θα πολιτευτεί με το «Η Κύπρος του χθες»;

Είναι πράγματι πολύ δύσκολο έως αδύνατο να ακολουθήσει κάνεις το σκεπτικό βάσει του οποίου θα συνομολογήσουν συνεργασίες για μια τρίτη διακυβέρνηση του τόπου. Θα συνεργαστούν, λένε, με όλες τις πολίτικες δυνάμεις πλην του ΑΚΕΛ. Σωστή λογική μέχρις εδώ, γιατί χωρίς συνεργασίες η εκλογή Προέδρου δεν είναι εφικτή. Όμως, όλα αυτά τα κόμματα, με τα οποία προσπαθούν να συνάψουν συμμαχίες, δεν είναι αυτά που επαγγέλλονται την αλλαγή; Για να μην τρελαθούμε όλοι σε αυτόν τον τόπο, ο ΔΗΣΥ θα συνεργαστεί με τα κόμματα της αλλαγής για να συνεχίσουν τη διακυβέρνηση Αναστασιάδη; Ή αντίστροφα, τα κόμματα της αλλαγής θα συνεργαστούν με το κυβερνών κόμμα για να επιφέρουν την αλλαγή; Πραγματική σπαζοκεφαλιά ή καλύτερα πολιτική ασυναρτησία.

Δυστυχώς η μεγάλη παράταξη πηγαίνει στη μάχη των μαχών, δηλαδή στις προεδρικές εκλογές, αδιάβαστη. Για πια νέα μεγάλη νίκη μιλούν; Για να υπάρξει νέα νίκη θα πρέπει, τουλάχιστον κατά την τελευταία δεκαετία, να προϋπάρχουν και παλιές. Η ελληνική γλώσσα σε τέτοιες έννοιες δεν σηκώνει ερμηνείες κατά το δοκούν.

Μήπως στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές ο ΔΗΣΥ εξήλθε νικητής; Αν η απώλεια 10.000 και συνολικά 33.000 ψηφοφόρων τα τελευταία χρόνια θεωρείται νίκη, τότε η ήττα τι είναι; Σίγουρα η ενάσκηση εξουσίας επιφέρει και το ανάλογο κόστος. Μήπως όμως είναι η πρώτη φορά που ο ΔΗΣΥ βρίσκεται στην εξουσία για μια δεκαετία;  Ας θυμηθούμε την διακυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη (1993-2003) και τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών. Ο ΔΗΣΥ, με βάση τα αποτελέσματα του 1996 και του 2001, υπέστη απώλειες μόνο της τάξης του 1,34%. Με βάση όμως τα αποτελέσματα των πρόσφατων βουλευτικών εκλογών (2011, 2021), οι απώλειες ήσαν της τάξης του 6,51%. Στις ευρωεκλογές, τα ίδια και χειρότερα. 37,75% το 2014, 29,02% το 2019, δηλαδή απώλειες της τάξης του 8,73%.

Η τάση πτώσης των ποσοστών του ΔΗΣΥ είναι αυταπόδεικτη. Οι αριθμοί δεν κάνουν ποτέ λάθος. Το θέμα όμως είναι να αντιλαμβάνεται το πρόβλημα η ηγεσία της παράταξης και όχι να σκαρφίζονται διάφορες αλχημείες περί πρωτιάς και διαφοράς από το δεύτερο κόμμα. Όλα αυτά είναι επιχειρήματα για αγρίους.

Ακόμα, αν συνυπολογίσει κάνεις το γεγονός ότι παρά τα επιτεύγματα της παρούσης διακυβέρνησης η πτωτική τάση συνεχίζεται, τότε η πορεία του κόμματος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως τραγική.

Επιτεύγματα σίγουρα υπήρξαν. Η διακυβέρνηση  Αναστασιάδη έχει να επιδείξει την ανάκαμψη της οικονομίας την οποία κατέστρεψε η διακυβέρνηση του ΑΚΕΛ. Στα θετικά της έχει τη μεγαλύτερη μεταρρύθμιση που έγινε ποτέ στον τόπο, το ΓεΣΥ, το ΕΕΕ και την ορθή αντιμετώπιση της πανδημίας. Ακόμα, αν και παρέλαβε μια ανεργία της τάξης του 17%, παραδίδει πλήρη απασχόληση. Υπό κανονικές συνθήκες, με τέτοια επιτεύγματα και με μια αξιωματική αντιπολίτευση να παραπαίει, θα έπρεπε η πορεία του ΔΗΣΥ να ήταν ανοδική και όχι καθοδική. Γιατί όμως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο;

Η απάντηση απλή. Οι καταστροφικοί χειρισμοί στο Κυπριακό και στα θέματα διαφθοράς υπερκέρασαν τα θετικά. Αν και σημαντικότατα τα θέματα οικονομίας, οι οικονομίες ανακτώνται ενώ οι χαμένες πατρίδες ποτέ, όπως έλεγε ο Αβέρωφ Νεοφύτου.

Επιτέλους, νομίζουν όλοι αυτοί οι φωστήρες στο κόμμα ότι είναι ευκολόπεπτο το γεγονός η πατρίδα σου να γίνεται ρεζίλι διεθνώς και να φιγουράρουμε ως απατεώνες «διεθνούς κύρους»; Μήπως ακόμα είναι εύκολο για τον συναγερμικό ψηφοφόρο να γίνεται μάρτυρας ψιθύρων, και όχι μόνο, ότι ο προερχόμενος από την παράταξη Πρόεδρος, έστω και στα πλαίσια δήθεν «ιδεοθύελλας», μίλησε για λύση δύο κρατών, δηλαδή για το Taksim του Ραούφ Ντενκτάς;

«Τι μέλλει γενέσθαι;» το επόμενο ερώτημα. Θα πρέπει να αφεθεί η υπερήφανη παράταξη του Γλαύκου Κληρίδη να καταλήξει το ΠΑΣΟΚ της Κύπρου; Ασφαλώς όχι. Ο ΔΗΣΥ, παρά τα τόσα πολλά λάθη, θα πρέπει να έχει μια δεύτερη ευκαιρία. Άλλωστε του το χρωστάει η ίδια η Ιστορία ως η παράταξη που με τους σοφούς χειρισμούς του ιστορικού της ηγέτη έδωσε μέλλον σε αυτόν τον τόπο με την ένταξή μας στην ενωμένη Ευρώπη.

Δικαιούται όμως μια τρίτη διακυβέρνηση; Συνέχιση της παρούσης διακυβέρνησης για ακόμα μια πενταετία, ασφαλώς όχι. Αυτό όμως που υποχρεούται, εάν βέβαια σέβεται την ιστορία του, είναι να συμμετάσχει, ακόμα και να ηγηθεί, μιας κυβέρνησης «Εθνικής Συνεννόησης». Άλλωστε, ιδρυτικός στόχος του κόμματος είναι η λύση του Κυπριακού στα πλαίσια Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα. Είναι εκ των ουκ άνευ η παράταξη να επανέλθει στις ράγες της εντιμότητας και της λύσης. Τα εχέγγυα και οι άνθρωποι υπάρχουν. Το μόνο που χρειάζεται είναι εθνική αντίληψη, τόλμη και θάρρος. Κατανοητές και θεμιτές οι φιλοδοξίες του προέδρου της παράταξης, αλλά με την καταστροφική πορεία του εθνικού μας ζητήματος είναι εκτός τόπου και χρόνου. Ας μην ξεχνούμε ότι ο υποψήφιος και πρόεδρος του ΔΗΣΥ Αβέρωφ Νεοφύτου είχε πολλές φορές δηλώσει ότι δεν θέλει να πολιτεύεται σε μια μοιρασμένη πατρίδα.