Η φρίκη της διανοουμενίστικης υποκρισίας

Tο πρόβλημα δεν είναι ότι η αλήθεια στις μέρες μας βρίσκεται κάπου στη μέση. Εκεί βρισκόταν πάντοτε, υποθέτω ότι το έχει συνηθίσει.

Το πρόβλημα είναι πως η αλήθεια σπανίως έως σπανιότατα αναδεικνύεται στην εποχή μας. Συνήθως, κονιορτοποιείται στις μυλόπετρες της πολιτικής ορθότητας, της μαζικής ανοησίας και της αστείρευτης υποκρισίας. Εκ προθέσεως βέβαια. Καθόλου τυχαία.

Παρακολουθώ τις τελευταίες μέρες τις αντιδράσεις για τις… αντιδράσεις στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και ομολογώ πως με μεγάλη θλίψη καταγράφω το εξής: από τη μία ένα μέρος της κοινωνίας -και όχι μόνο- προσλαμβάνει τα όσα συμβαίνουν με όρους πολιτικής ορθότητας την ώρα που, από την άλλη, ένα άλλο μέρος της δημόσιας συζήτησης, αυτό που αφορά το «προοδευτικό» κομμάτι της κοινωνίας αναλώνεται αμήχανα σε οτιδήποτε μπορεί να μεταφέρει τη συζήτηση μακριά από την πολιτική της ουσία. Την απλή ουσία της.

Πάντα εις βάρος της αλήθειας και της λογικής. Ένα ενδεικτικότατο παράδειγμα ήταν τα όσα προκάλεσε η απόφαση της υπουργού Πολιτισμού της Ελλάδας Λίνας Μενδώνη να ακυρώσει προγραμματισμένη μετάδοση από τη Μόσχα και το Μπολσόι της παράστασης της «Λίμνης των Κύκνων» του Τσαϊκόφκσι.

Η απόφαση κατάφερε να βγάλει από την κρυψώνα και τη βολική της σιωπή όλη τη διανοουμενίστικη προοδευτική Αριστερά -και όχι μόνο- η οποία οιμώζει από προχθές σε μια κάκιστη ιμιτασιόν της Επιδαύρου στα social media. «Ο Τσαϊκόφκσι απαγορεύτηκε επειδή είναι Ρώσος», ολοφύρονται όλοι αυτοί οι προστάτες των γραμμάτων και των τεχνών -τάχα- σε μια άκρως υποκριτική γραμμή η οποία συν τοις άλλοις παραποιεί σκόπιμα την αλήθεια.

Πριν προχωρήσω, θέλω να διευκρινίσω το εξής: θεωρώ αδιανόητες τέτοιες ενέργειες και η κίνηση της κυρίας Μενδώνη όπως και όλες οι ανάλογες που αφορούν τον πολιτισμό ως απάντηση και την απαγόρευσή του ως μέτρο για την όποια πολιτική εξέλιξη, εκτός από ανώφελες είναι και βλακώδεις αλλά και ελλειμματικές. 

Βαθιά ελλειμματικές. Ο πολιτισμός είναι το μόνο στοιχείο το οποίο μπορεί να αναδείξει ό,τι απομένει σε ανθρώπινο επίπεδο σε συνθήκες πολεμικές. Είναι το μοναδικό πράγμα το οποίο μπορεί να λειτουργήσει με τη λογική και την ομορφιά του ως σωσίβιο για τον άνθρωπο, ως είδος το οποίο αποκτηνώνεται σε αυτές τις περιόδους.

Η απαγόρευσή του, δεν βοηθά. Αντιθέτως είναι μια ευκαιρία η οποία χάνεται. Μια ευκαιρία για μικρές αλλά πολύτιμες διορθώσεις στον ανθρώπινο ψυχισμό. Και για κάποια εκλογίκευση. Με την τελευταία να είναι πολλές φορές θαυματουργή στη διαμόρφωση κοινής γνώμης.

Τα πολιτιστικά μποϊκοτάζ δεν έφεραν ποτέ το επιθυμητό αποτέλεσμα. Τουναντίον, αν θυμηθούμε την περίπτωση του απάρντχαϊντ -του πραγματικού απάρντχαϊντ, όχι του καταγέλαστου ισχυρισμού της αντισημιτικής και ανταγωνιζόμενης τον νεοναζισμό στο πεδίο αυτό Αριστεράς για το Ισραήλ- θα βρούμε παραδείγματα καλλιτεχνών οι οποίοι είχαν πάει στη Νότιο Αφρική για να συμμετάσχουν σε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας ενάντια στο απάρντχαϊντ και βρέθηκαν, αυτοί και οι χώρες τους, να τιμωρούνται με κυρώσεις! Ο απόλυτος παραλογισμός!

Το ζήτημα με την απόφαση Μενδώνη όμως, ήταν η παραποίηση. Δεν απαγορεύτηκε ο Τσαϊκόφκσι γιατί ήταν Ρώσος. Απαγορεύτηκε, εγώ επιμένω να λέω κακώς, η συνεργασία του Δημοσίου με κρατικούς φορείς του πολιτισμού στη Ρωσία ως αντίποινο για τη βάρβαρη και χιτλερικού τύπου, συνεχιζόμενη εισβολή του καθεστώτος Πούτιν στην Ουκρανία, την οποία οι υψηλοί προστάτες του πολιτισμού στη διανοουμενίστικη Αριστερά και αλλού, προσπαθούν νυχθημερόν να ξεπλύνουν με έναν σωρό γελοιοδέστατα φληναφήματα από την ώρα που εκδηλώθηκε μέχρι και την ώρα που μιλάμε. 

Και αντί να σεβαστούν την αλήθεια και να κινηθούν στη γραμμή της έντιμης διατύπωσης της άποψης και της αντίθεσής τους σε αυτού του τύπου τις ενέργειες, παραποιούν εσκεμμένα τα γεγονότα παραπληροφορώντας και διαδίδοντας fake news, ως άλλα Russia Today και Ria Novosti με τον αποκλεισμό των οποίων επίσης διαφωνώ, όπως έγραψα και χθες. Μιλάμε για όργανα ελεεινής προπαγάνδας αλλά στις μέρες μας, πέρα από το αντιπαραγωγικό, το πράγμα είναι νομίζω και αστείο. 

Και μιας και μιλάμε για Ρώσους, όλοι αυτοί οι οποίοι ουρλιάζουν για τον τάχα εθνικό αποκλεισμό του Τσαϊκόφσκι θα ήταν -και αυτό το λέω με κάθε βεβαιότητα- οι πρώτοι που θα ζητούσαν να κοπεί λ.χ. ο Ναμπόκοφ κομματάκια και να απαγορευτούν τα αριστουργηματικά βιβλία του εάν ζούσε και έγραφε σήμερα τη «Λολίτα».

Διότι δεν θα είχαν ούτε το μυαλό ούτε και την όρεξη να διαβάσουν το βιβλίο και να καταλάβουν ότι δεν, ξέρω 'γω, «εξωραΐζει τους παιδεραστές», «προσβάλλει τις γυναίκες ως ερωτικά αντικείμενα» και διάφορα αναμενόμενα άλλα τα οποία θα έγραφαν στα social media ουρλιάζοντας αδιακόπως υστερικές «ακτιβίστριες» και διάφοροι άλλοι πολιτικώς ορθοί τύποι, το πρόβλημα των οποίων θα μπορούσε, αν όχι να επιλυθεί σίγουρα να μετριαστεί σημαντικότατα με μια επίσκεψη στο sex shop της γειτονιάς τους. Ή και μια online παραγγελία.

Το κακό λοιπόν με την εποχή μας είναι ότι η αλήθεια κακοποιείται. Βάναυσα και σκόπιμα. Από πλήθη αλλά και μονάδες μανιασμένων οι οποίοι δεν έχουν τη δυνατότητα να ασχοληθούν με την πραγματικότητα και να επιχειρηματολογήσουν τίμια διότι δεν είναι ούτε σε θέση να αντιληφθούν τη σημασία της διάσωσης της αλήθειας. Και εκεί όπου είναι, δεν είναι διατεθειμένοι να το κάνουν, διότι απλούστατα τη μισούν.

Η αλήθεια είναι αυτή που γκρεμίζει την απλοϊκότητα των «επιχειρημάτων» τους και τα αποκλείει, μαζί με αυτό νοητικό, πνευματικό και πολιτισμικό ανάστημα από τη δημόσια συζήτηση, όπως πρέπει να γίνεται. Τη δημόσια συζήτηση στην οποία όλοι αυτοί και αυτές, δεν θα μπορούν και δεν πρέπει να είναι μέτοχοι, ως στοιχεία τοξικά, επιπόλαια και κατά συνέπεια επικίνδυνα.