Γιορτή της Γυναίκας η 8η Μαρτίου ή γιορτή φραστικών διακηρύξεων;

 

 

Είναι η 8^η του Μάρτη σήμερα και θα ακουστούν ύμνοι και διθύραμβοι. Διακηρύξεις και λόγια εκτίμησης, σεβασμού και αγάπης για τις γυναίκες. Συνηθίσαμε, άλλωστε, αυτή την ημέρα την προσπάθεια του ανδροκρατούμενου κατεστημένου να μας πείσει πως οι γυναίκες «σκέφτονται κιόλας».

 

Η 8η Μαρτίου του 1857 μπορεί να απέχει πολύ από το σήμερα και οι εργάτριες της κλωστοϋφαντουργίας στα εργοστάσια του Σικάγου να παρέμειναν μύθος, γιατί άνοιξαν δρόμους για τις επόμενες γενιές. Ωστόσο, οι δρόμοι αυτοί δεν έγιναν λεωφόροι. Και πώς θα μπορούσαν να είχαν γίνει, άλλωστε, αφού ακόμα η ισότητα εξακολουθεί να είναι θέμα μόνο των γυναικών και όχι των κέντρων λήψης αποφάσεων;

Οι εργάτριες του Σικάγου έχουν άλλο πρόσωπο σήμερα. Είναι οι γυναίκες-επαγγελματίες στον τομέα της υγείας, που δοκιμάζονται σκληρά στις συνθήκες της πανδημίας σήμερα όταν καλούνται να φέρουν σε πέρας τη δύσκολη αποστολή τους.

Είναι οι γυναίκες που γνώρισαν το σκληρό πρόσωπο της ανεργίας και της υποαπασχόλησης που η πανδημία σήμερα το έκανε ακόμα πιο σκληρό, γιατί χρησιμοποιείται ως άλλοθι. Και κάνει αυτό το πρόσωπο ακόμα πιο σκληρό και αδυσώπητο, σε σημείο που να φαντάζει ανίκητο.

Είναι οι γυναίκες που εργάζονται κάτω από δύσκολες ή και πρωτόγνωρες συνθήκες αλλά δεν αμείβονται το ίδιο με τους άντρες συναδέλφους τους σε όλους τους κλάδους και όλα τα επαγγέλματα ανεξαιρέτως. Το φάσμα της ανεργίας, όμως, τις απειλεί και δεν διαμαρτύρονται.

Είναι οι γυναίκες που ξέρουν καλά τι σημαίνει σεξουαλική παρενόχληση ή κακοποίηση. Που θα βρεθούν απέναντι από το ισοπεδωτικό «τι γύρευες εκεί» ή «προκαλούσες με το ντύσιμό σου ή το φέρσιμό σου»… Ή ακόμα η καταγγελία τους μπορεί να καταχωνιαστεί σε κάποιο συρτάρι και δεν θα εξεταστεί ποτέ. Κι αν ακόμα είναι μια γυναίκα ξένη σε ξένη χώρα θα εισπράξει και την αποδοκιμασία της κοινωνίας, «ας έμενες στην πατρίδα σου».

Η εργάτρια του κλωστοϋφαντουργίου του Σικάγου, έχει σήμερα το πρόσωπο τής πρόσφυγας και μετανάστριας που οδηγεί τα βήματά της σε κακοτράχαλα μονοπάτια ή κινδυνεύει στα φουρτουνιασμένα κύματα αγκαλιά με τα παιδιά της για να σωθούν από τη βία, την κακουχία, τη φτώχεια και τον πόλεμο. Και φθάνει σε μια ξένη γη, αφιλόξενη, και ζει με τον φόβο της απέλασης, της σεξουαλικής εκμετάλλευσης, της κακοποίησης - λεκτικής, σωματικής, ψυχολογικής. Ή κινδυνεύει να κλειστεί σε στρατόπεδα υποδοχής προσφύγων και να γίνει η ζωή της ακόμα πιο δύσκολη.

Η γυναίκα της 8^ης του Μάρτη του 1857 έχει σήμερα το πρόσωπο του θύματος της ενδοοικογενειακής βίας, της έμφυλης βίας, του σεξισμού, της αδικίας. Έχει το πρόσωπο της γυναίκας μονογονιού, της γυναίκας που παλεύει για ένα καλύτερο αύριο.

Καμιά γιορτή δεν έχει νόημα όσο υπάρχουν οι λόγοι που την κρατούν επίκαιρη και συντηρούν την ύπαρξή της.