Άρα, σωστά σκότωσαν τον Τσε και τον Αλιέντε, σύντροφοι

Από όλους τους αριστερόστροφος -μαζί με τους δεξιόστροφους βέβαια- οι οποίοι περιφέρονται περιχαρείς σαν τις κατσαρίδες στον υπόνομο του Πούτιν αυτές τις μέρες, αυτοί είναι οι πιο θλιβεροί.

Τον σταλινικό, τον ερυθροφασίστα τον κατανοείς. Τον φασίστα της Δεξιάς επίσης. Και ειδικά αυτές τις μέρες εμπεδώνουμε πια όλοι μας, οριστικά και αμετάκλητα, ότι καμία διαφορά δεν υπάρχει ανάμεσα στους δύο. Το ίδιο επικίνδυνοι είναι για τη δημοκρατία. Ώς εκεί, ok.

Τον άλλον όμως, πώς να τον κατανοήσεις; Τον άλλον, τον αριστερό τάχα και την αριστερή που έχει κολλήσει στην… απαγόρευση των ρωσικών συναυλιών (!) προκειμένου να κάνει πως δεν βλέπει τα εγκλήματα πολέμου που διαπράττει το καθεστώς Πούτιν στην Ουκρανία και τον φασισμό στη Ρωσία και να ψελλίζει, ακόμα και σήμερα, με τα πτώματα στους δρόμους, τις κατεστραμμένες πόλεις και τα δύο εκατομμύρια πρόσφυγες τα «ναι μεν αλλά…» του για το ΝΑΤΟ και τον «ηθοποιό Πρόεδρο» και άμα στριμώχνεται να σου πετάει κι ένα «εγώ υποστηρίζω την ειρήνη» για να αποφύγει τη συζήτηση; 

Αυτό το μιαρό πράγμα, το χαμερπές ανθρωπάριο πώς το χειρίζεσαι; Όταν σου γράφει λ.χ. ότι φταίει (όχι ο εισβολέας) αλλά ο «ηθοποιός» ο οποίος δεν παραδίδεται ρε παιδί μου και να τελειώσει η κουβέντα, αφού πρώτα συγκρατήσεις τον εμετό φυσικά, τι του λες; 

Και πώς το χειρίζεσαι όταν τολμά να κρύβει αυτό το σκοτεινό επιχείρημα σε έναν Θουκυδίδη, λ.χ. και να σου λέει πως ο ισχυρός πάντα επιβάλλει αυτό που θέλει, και τι να γίνει; Ο Θουκυδίδης βέβαια, δεν το είπε έτσι ακριβώς. 

Είπε ότι τα νομικά επιχειρήματα έχουν αξία όταν εκείνοι που τα επικαλούνται είναι ίσοι στη δύναμη και ότι, ο μεν ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμή του ο δε αδύνατος υποχωρεί όσο του το επιβάλλει η αδυναμία του. Αλλά ο Θουκυδίδης δεν το έθετε ηθικά το πράγμα. Πρακτικά και μόνο το έθετε, με τη λογική του ιστορικού και του στρατηγού. Δεν δικαιολογούσε κάτι, ούτε παρουσίαζε το αδύνατο μέρος της σύγκρουσης ως ανόητο επειδή δεν παρέδιδε τα όπλα!

Το πιο «ωραίο» με όλους αυτούς όμως, πέρα από το αδιάκοπο και βλακώδες αναμάσημα της ανοησίας με το τι έκανε το ΝΑΤΟ προκειμένου να μεταθέσουν την ουσία της συζήτησης, ωσάν ο υπόλοιπος κόσμος να έλεγε μπράβο στο ΝΑΤΟ για τα όσα εγκληματικά έκανε και εκείνο, το πιο «ωραίο» λοιπόν είναι η λογική του επιχειρήματος. 

Εάν δεχθούμε ότι ok, έτσι γίνεται και τι να κάνουμε, ότι ο Πούτιν εισέβαλε στην Ουκρανία τάχα για να προστατέψει τους ρωσόφωνους, τις πόλεις των οποίων ισοπεδώνει τώρα και παρότι ο ίδιος ο ΟΑΣΕ κατέρριψε τα επιχειρήματα τα δικά του και των αυτονομιστών που συντηρεί προκειμένου να αρπάξει ό,τι θέλει από το ουκρανικό έδαφος. 

Όμως, ok. Ας δεχθούμε ότι ο Ζελένσκι είναι το πρόβλημα, χάριν συζητήσεως, και ότι εάν ο άλλος είναι πιο ισχυρός και εσύ το ξέρεις, τότε έχεις… υποχρέωση να παραδοθείς, εδώ να παραδώσεις και τη χώρα σου και την ανεξαρτησία της και να μην κάνεις και φασαρία, μήπως κιόλας ενοχλήσεις την «αριστερή» καπηλεία του Θουκιδίδη και τη σκόπιμη ταύτισή του με τον Μακιαβέλι και τη Realpolitik του Kissinger την οποία ώς προχθές αναθεμάτιζαν όλοι αυτοί προασπιζόμενοι, τάχα, τα δικαιώματα των λαών.

Αν είναι έτσι, γιατί αντιστάθηκαν οι Σοβιετικοί στους Γερμανούς θυσιάζοντας 20 εκατομμύρια ανθρώπους; Κάποιοι το ανεβάζουν και στα 27 εκατομμύρια αλλά, το 20 θεωρείται το επίσημο. Γιατί δεν είπαν στον Χίτλερ να περάσει; Διότι όταν μπήκαν στον Πόλεμο οι Σοβιετικοί, οι Γερμανοί είχαν ακόμα την υπεροπλία. Δεν έπρεπε και εκείνοι όπως και οι Δυτικοί να παραδοθούν και να υποταχθούν; Γιατί δεν παραδόθηκαν; Δεν έπρεπε να αποφύγουν την αιματοχυσία; Δεν είναι εκείνοι υπεύθυνοι όπως ο Ζελένσκι για όσα έγιναν;

Ακόμα πιο γελοίο δε είναι το άλλο επιχείρημα. Το ΝΑΤΟ λέει επεκτείνεται και απειλεί τη Ρωσία. Ουδείς σοβαρός άνθρωπος μπορεί να κατανοήσει, ειδικά κοιτάζοντας τον χάρτη και το σύνολο της ρωσικής επικράτειας, πώς το ΝΑΤΟ την απειλεί, όταν ειδικά μιλάμε για λαούς ελεύθερους οι οποίοι -όλοι- αποφάσισαν να κινηθούν προς τη Δύση, με ένα επιχείρημα το οποίο φαινόταν τραβηγμένο και αφελές αλλά, να που δεν ήταν τελικά: ότι αργά ή γρήγορα η… Αρκούδα (και αυτό ηδονίζει τους συντρόφους, ενίοτε και στα όρια της κτηνοβασίας θα έλεγα) ότι, λοιπόν, η Ρωσία θα προσπαθούσε και πάλι να τις θέσει υπό τον έλεγχό της μόλις έβρισκε ξανά τη δύναμή της. Και ιδού.

Τι γυρεύει, ρωτούν, το ΝΑΤΟ έξω από τη Ρωσία; Αν μας αρέσει ή όχι το ΝΑΤΟ είναι ένα. Το να έρχονται αυτοί οι οποίοι δεκαετίες τώρα έχουν πρήξει τον κόσμο παρουσιάζοντας εαυτόν ως τους πλέον φανατικούς συμμάχους των λαών του πλανήτη στο δικαίωμά τους να αποφασίζουν εκείνοι και κανείς άλλος την τύχη τους, και τώρα οι ίδιοι άνθρωποι να λένε ότι η Ουκρανία πρέπει να παραδοθεί και οι άλλοι να περιμένουν τη σειρά τους, διότι ο Πούτιν είναι ισχυρότερος, πείτε μου, υπάρχει αλήθεια κάτι πιο υποκριτικό και σιχαμερό από αυτό;

Ίσως να υπάρχει. Είναι οι ίδιοι οι οποίοι εξυμνούν ως ήρωα τον Κάστρο ένα βήμα από το Μιάμι, τον Αλιέντε που έπεσε μαχόμενος στο Προεδρικό του στο Σαντιάγο και τον Τσε Γκεβάρα που οργάνωνε κινήματα για να φτιάξει κομμουνιστικά κράτη - δορυφόρους της ΕΣΣΔ στη Λατινική Αμερική. 

Τι γύρευε η Μόσχα στη Λατινική Αμερική; Ή μήπως εδώ είναι της παπαδιάς τα ξύλα επειδή αυτοί υποστήριζαν την ίδια ιδεολογία; Αυτοί είχαν το δικαίωμα να αποφασίσουν το μέλλον τους και οι Ουκρανοί όχι; Εκεί έξω από τις ΗΠΑ έπρεπε να δρα η Μόσχα και να «αππώνει», κατά το επιχείρημά τους, τους λαούς κατά των ΗΠΑ, με τις ΗΠΑ να είναι πανίσχυρες;

Σωστά σκότωσαν λοιπόν τον Αλιέντε και τον Τσε αφού δεν παραδόθηκαν;

Αυτό δεν είναι αριστερή θεωρία. Είναι η λογική του Χίτλερ με την οποία απαιτούσε από τους λαούς υποταγή. Είναι η λογική του Πούτιν, ενός επίσης επεκτατικού δικτάτορα. 

Είναι ο φασισμός, ηλίθιοι. Τι δεν καταλαβαίνετε;