Τι είμαστε, τελικά, περισσότερο; Αναίσθητοι ή αναξιοπρεπείς;

Σε τι χώρα θέλουμε να ζούμε;

Ας αρχίσουμε από το ευκολότερο, «σε τι χώρα, ΔΕΝ θέλουμε να ζούμε».

Θα το απαντούσα και έτσι: Σε μία χώρα όπου μία κρατική Επίτροπος, εδώ η Επίτροπος των Δικαιωμάτων του Παιδιού, Δέσπω Μιχαηλίδου, αναγκάζεται να βγει και να καταγγείλει δημόσια το κράτος διότι ανήλικα άτομα, παιδιά, ασυνόδευτοι πρόσφυγες συγκεκριμένα, τυγχάνουν της πιο κάτω «φιλοξενίας» σε κρατικό χώρο.

Το πρωινό τους είναι «ένα μόνο μικρό κομμάτι ψωμί, χωρίς αυτό να συνοδεύεται από οποιοδήποτε ρόφημα» και το απόγευμα «παραχωρείται σε κάθε παιδί ένα μικρό μπουκαλάκι νερό για ολόκληρη την ημέρα». Για να σημειώσει, μάλιστα, η Επίτροπος ότι παρενέβη επανειλημμένα, αλλά μάταια.  

Και συνέχισε: «Οι συνθήκες που επικρατούν στους χώρους διαμονής είναι άθλιες και ανθυγιεινές: σε κάθε δωμάτιο διαμένουν περίπου 15 άτομα, τα οποία μοιράζονται συνήθως ένα κρεβάτι ανά δύο άτομα., ενώ κάποια παιδιά κοιμούνται στο πάτωμα σε κουβέρτες». Για να προσθέσει ότι για την εξυπηρέτηση της υγιεινής των 300 παιδιών υπάρχουν 2 τουαλέτες και 1 ντουζιέρα.

Τριάντα παιδιά σε ένδειξη διαμαρτυρίας έφυγαν και μένουν στο δρόμο, είπε η Επίτροπος, με αυτές τις συνθήκες ψύχους, αλλά και με ό,τι άλλο μπορεί να συνεπάγεται σε κινδύνους κάτι τέτοιο.

Σε μία πολιτισμένη κοινωνία θα υπήρχε άμεσα δημόσια κατακραυγή και απαίτηση από τον κόσμο, αλλά και τους πολιτικούς, για παραιτήσεις και για ποινικές και πειθαρχικές έρευνες εναντίον των υπευθύνων και των πολιτικών τους προϊσταμένων, εδώ και του υπουργού Εσωτερικών.

Και θα υπήρχε, διότι το κλειδί στα όσα είπε η κυρία Μιχαηλίδου ήταν το σημείο εκείνο με τις επανειλημμένες παρεμβάσεις της.

Το θέμα δεν είναι καινούργιο, χρονολογείται. Ακόμα και στο πρώτο lockdown, αλλά και παλαιότερα, το κολαστήριο αυτό, διότι τέτοιο είναι το Πουρνάρα, για το οποίο γίνεται και η καταγγελία, ήρθε στο φως της επικαιρότητας για απάνθρωπες συνθήκες κράτησης, εν μέσω, μάλιστα, πανδημίας, τότε χωρίς καν εμβόλια. Χωρίς σαπούνι, νερό και αντισηπτικά. Και έκτοτε έρχεται ξανά και ξανά.

Το ότι μία χώρα επιτρέπει παιδιά να εκτίθενται σε αυτές τις συνθήκες, όχι ότι είναι αποδεκτές για ενήλικες, αλλά για παιδιά είναι ακόμα πιο απαράδεκτες, είναι εγκληματικό. Απλά εγκληματικό.

Και το να το γνωρίζει το κράτος, να παρεμβαίνει η αρμόδια Επίτροπος, να τα συζητούν ξανά και ξανά οι βουλευτές και να μην αλλάζει κάτι, είναι μία καθολική αποτυχία ολόκληρου του συστήματος η οποία στερεί από μία τέτοια χώρα το δικαίωμα να ονομάζεται πολιτισμένη. 

Πόσω δε μάλλον, να είναι κάτι το οποίο θα μπορούσε να επιλυθεί μια χαρά, δεν είναι ακατόρθωτο αλλά σκοντάφτει σε μια ανεξήγητη αδιαφορία για την οποία μάλιστα υπάρχει και πληθώρα ενδείξεων ότι δεν είναι πάντοτε απότοκο ανικανότητας αλλά πολιτικής απόφασης. Και πως καταγράφεται ως συνειδητή πολιτική για να μην είναι η Κύπρος ελκυστικός προορισμός για αιτητές ασύλου.

Με μία ουσιώδη διαφορά: η Κύπρος δεν θα ήταν τέτοιος προορισμός εάν το κράτος είχε κάνει τη δουλειά του όταν έπρεπε, στήνοντας το Προσφυγικό Δικαστήριο, το οποίο δεν έστησε έγκαιρα διότι το ΥΠΕΣ ήταν απασχολημένο να πουλά διαβατήρια για τους πελάτες του Προέδρου και διαφόρων άλλων και, όταν το έστησε επιτέλους, παρότι ήταν πια αργά, το άφησε υποστελεχωμένο να χειριστεί το βουνό των αιτήσεων που δεν μπορούσε πια να χειριστεί. Με αποτέλεσμα όλα να βαλτώσουν.

Αλλά, ακόμα κι αν μπορεί κανείς να το συζητά αυτό σε γενικό επίπεδο, είναι αδιανόητο, πραγματικά αδιανόητο να γίνεται η όποια συζήτηση όταν μιλάμε για παιδιά. Τα οποία, μάλιστατ, φαίνεται να εργαλειοποιούνται για την αποτροπή άλλων -παιδιών;- να έρθουν. Δεν είναι και λογικό ως επίχειρημα.

Απάνθρωπο είναι και μόνο. Και θα έπρεπε να μας ενοχλεί, τον καθένα και την καθεμία από εμάς. Θα έπρεπε να μας εξοργίζει για την ακρίβεια.

Γιατί ο καθένας και η καθεμία μας θα έπρεπε να νιώθει την αξιοπρέπειά του ως πολίτης και ως φορολογούμενος να πλήττεται βάναυσα όταν η χώρα του συμπεριφέρεται έτσι, ειδικά σε ανήλικα άτομα, αλλά και όχι μόνο.

Τι συμβαίνει τελικά, λοιπόν; Είμαστε τόσο αναίσθητοι, τόσο αναξιοπρεπείς ή και τα δύο μαζί; Δεν πρέπει κάποτε να απαντήσουμε και σ' αυτό το ερώτημα;