Η Μεγάλη Ιδέα και το πευκούϊ του Ιωάννη

 

Τις δύσκολες ψυχολογικά τούτες μέρες, που φαίνεται να τραβούν και θα τραβήξουν πολύ, το τελευταίο που θέλουν οι Κύπριοι μαθητές είναι να φορτώνονται παραπάνω άγχος. Τα σχολεία του νησιού ήδη βρίσκονται στον πυρετό των διαγωνισμάτων του δευτέρου τετράμηνου. Στα λύκεια είχαν και τις μεσαίες εξετάσεις, σαν άλλη πυρηνική βόμβα που τα ίσιωσε όλα, δηλαδή τα ισοπέδωσε.

Οι τάξεις πάσχουν από μια θλίψη από μια σιωπή, από μια μη πληροφόρηση του επίκαιρου. Οι τάξεις ζουν στον αστερισμό της πρώτης και δεύτερης κλίσης ουσιαστικών στα αρχαία και στις μεθόδους αποτρίχωσης της οικιακής οικονομίας.

Τους μαθητές το κυπριακό σχολείο τους μεταφέρει σε ένα άλλο σύμπαν, αυτό του βαθιού παρελθόντος. Της αγίας Βυζαντινής Αυτοκρατορίας με τα τόσα θαύματά της και το κανένα κακό, τον κανένα πόλεμο, τον κανένα διωγμό. Το μάθημα των θρησκευτικών συμπληρώνει την Ιστορία, νανουρίζοντας τους δεκαπεντάχρονους στο καροτσάκι της Μεγάλης Ιδέας του υπέρλαμπρου έθνους.

Και γύρω όλα φαίνονται σχεδόν καμένα και έρημα, και παγωμένα σαν να σταμάτησε ο χρόνος κάπου πολύ πριν γεννηθούν. Και τότε ακριβώς έρχεται η αίσθηση της νέκρας στο βλέμμα του Ιωάννη. Πολύ μέτριος μαθητής στην επίδοση, μα φοβερά ονειροπόλος, κοιτά συνέχεια έξω από την τάξη ένα θλιμμένο πευκούι που κινείται στον αέρα. Τρώει όλες τις παρατηρήσεις, οι καθηγητές του τηλεφώνησαν και στη μάμα του. Στο σπίτι του μια απ' τα ίδια. Στα διαλείμματα είναι η ψυχή της παρέας γεμάτος χιούμορ και αθωότητα. Ώσπου να χτυπήσει το κουδούνι και να αρχίσει το επόμενο μάθημα νανούρισμα.

Ο κύριος Κώστας ο μαθηματικός, πολλά συγχυσμένος που τούτα όλα που γίνονται στον πλανήτη, μπήκε στην τάξη του αγχωμένος επειδή δεν ήταν σίγουρος πως να ξεκινήσει το μάθημά του. Τι τον έπιασε και άρχισε να τους μιλά για τη βλακεία των μαθηματικών, τους έλεγε πως οι αριθμοί το βράδυ μπερδεύονται και «μόλις φύγω από την τάξη παιδιά, όλα όσα σας έγραψα στον πίνακα θα γίνουν κουλουμάκκα στο μυαλό σας», και τέτοια φοβερά συνέχισε να τους λέει, για τη μαγεία των αριθμών, το άπειρό τους και την αξία της ερώτησης και του θαύματος...

Οι μαθητές του τον άκουγαν με ανοιχτό το στόμα, σχεδόν χαρούμενοι. Διότι πρώτη φορά είδαν την αλήθεια του σε τέτοιες διαστάσεις. Όταν πρώτη φορά τους μίλησε για το καλό και το κακό, το ψέμα και την αλήθεια του μαθήματός του. Τους άνοιξε όλες τις αντιθέσεις που τα ίδια τα παιδιά φυσικά τις διαισθάνονται, αλλά δεν υπάρχει κανένας να τους πει πως πραγματικά υπάρχουν.

Τέτοιες μικρές στιγμές είναι πάντα σπάνιες στα κυπριακά σχολεία. Και σήμερα πιο αναγκαίες, ίσως, από ποτέ. Οι σοφοί του Υπουργείου Παιδείας αντί να χτυπήσουν το κεφάλι τους στον τοίχο να κατεβάσουν ιδέες νέες και ελαφριές, ετοιμάζουν το επόμενο γραπτό εξετάσεων, την επόμενη εγκύκλιο για κάποιον διαγωνισμό για την αξία της ελληνικής γλώσσας και την πατάτα της Ξυλοτύμπου.

Ομίλοι φιλόλογων, λογοτεχνών Κύπρου, εταιρείες και καταστήματα βιολογίας, συσκέψεις καημένων γεωγράφων και γύρω γύρω πολλοί πολλοί επιθεωρητές, αυτοί οι εισβολείς ποτέ δεν θα καταλάβουν πόσο εισβολείς είναι.

Και φαίνεται ούτε οι ίδιοι οι μαθητές. Αυτοί δεν μας κόφτουν, αυτοί ήταν πάντα τα θύματα.