Η Άννα Θεολόγου, που λατρεύει την ηθική και τον Πούτιν

 

Δεν χρειαζόταν η εισβολή στην Ουκρανία για να επιβεβαιώσει την τεράστια διείσδυση της Ρωσίας στη χώρα. Ούτε για να ξεγυμνώσει την υποκρισία μας. Ίσως, όμως, χρειαζόταν τελικά για να αναδείξει τα όρια ανηθικότητας στα οποία μπορούμε να φτάσουμε ως κοινωνία και πολιτικό σύστημα.

Όλο το προηγούμενο διάστημα είδαμε τη μισή κοινωνία να τάσσεται υπέρ της ρωσικής εισβολής. Στο αφήγημα μέρους της Αριστεράς, που από την πρώτη μέρα έσπευσε να δικαιολογήσει την εισβολή, βρίσκοντας καταφύγιο στις ενέργειες του ΝΑΤΟ και σε προηγούμενους πολέμους, ήρθε να προστεθεί και το λόμπι των φιλοπουτικών. Για τους οποίους, η έλλειψη κυρώσεων προς την Τουρκία και η διαχρονική στήριξη της Μόσχας προς την Κύπρο δεν δικαιολογούσαν τη συμπόρευσή μας με τη Δύση στην καταδίκη της Ρωσίας. Ανάμεσα τους και η πρώην βουλεύτρια Άννα Θεολόγου, που την ώρα που οι λαϊκιστές στην Ευρώπη έσπευδαν να πάρουν αποστάσεις από τον Πούτιν, ένωνε τη φωνή της με όσους δίνουν τη μάχη στο διαδίκτυο υπέρ του Ρώσου δικτάτορα. Χωρίς κανέναν ενδοιασμό (ίσως επειδή το διακύβευμα είναι τέτοιο που δεν το επιτρέπει ή επειδή υπάρχει το ακροατήριο που το επιτρέπει) αναπαρήγαγε δήλωση του Νίκου Αναστασιάδη από τον Απρίλιο του 2019, με την οποία εξέφραζε την ευγνωμοσύνη της Κύπρου για τη διαχρονική συμπαράσταση της Ρωσίας και διαβεβαίωνε πως παραμένουμε στα θέματα αρχών αξιόπιστοι και σταθεροί φίλοι της, εκφράζοντας την οργή της επειδή, όπως εξήγησε, η Ρωσία σήμερα μας θεωρεί εχθρική χώρα λόγω «των πολιτικών μας επιλογών». «Βέβαια, άλλο στήριξη στα λόγια και άλλο στην πράξη, έτσι Πρόεδρε; Είμαστε μαθημένοι δέκα χρόνια άλλα να λες και άλλα να κάνεις», έγραψε, λες και η εισβολή εντάσσεται στα θέματα αρχών. Ενώ «ξεσκέπασε» και τη στάση δύο μέτρων και δύο σταθμών. Kαταδικάζει τους πολέμους, είπε, εξήγησε, όμως, πως αφού δεν υπήρξαν κυρώσεις έναντι της Τουρκίας, δεν βλέπει γιατί σπεύσαμε να στηρίξουμε κυρώσεις κατά της Ρωσίας και πως θα πρέπει να εξυπηρετήσουμε και τα συμφέροντά μας.

Το εκπληκτικό, βέβαια, δεν ήταν η τοποθέτησή της -από την οποία απουσιάζει παντελώς η ηθική διάσταση και το μέτρο- αλλά η αμφισβήτηση από την ίδια του αυτοπροσδιορισμού της. Άλλωστε, στην πολιτική μπήκε ως πολέμιος του συστήματος και εκπρόσωπος της κάθαρσης και του εκσυγχρονισμού. Με κύριο όπλο της τις δημαγωγικές εξάρσεις και αξιοποιώντας το νέο της ηλικίας της («τα κατεστημένα ανατρέπονται από νέους ανθρώπους με φρέσκιες ιδέες», υπογράμμιζε αποχωρώντας από την Αλληλεγγύη), βρέθηκε στη Βουλή, όπου κινούμενη μεταξύ συντηρητισμού-«πατριωτισμού» και αριστερίζουσας ρητορικής, μετατράπηκε σε συνώνυμο του extreme λαϊκισμού. Ηγήθηκε -στο πλευρό του Γιώργου Λιλλήκα- της αντιμνημονιακής ρητορικής το 2013, φλέρταρε με τους αντιεμβολιστές, εξέφρασε τον συγκλονισμό της ακούγοντας τον ΓΓ του ΟΗΕ να αποκαλεί τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας «Ε/Κ ηγέτη» και πρωταγωνίστησε στον αγώνα κάθαρσης της χώρας από τον παλαιοκομματισμό, τα κατεστημένα και τη διαφθορά. Όπως πρωταγωνίστησε και στη ρητορική για κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας. Κατήγγειλε την αστυνομική βία, τη διαπλοκή που έθετε σε κίνδυνο τα επίπεδα της Δημοκρατίας, ενώ άφησε αιχμές για «κάποιους που πληρώνονται κάτω από το τραπέζι» και για όσους λειτουργώντας ως «φερέφωνα του συστήματος» (όπως δήλωνε) της ασκούσαν κριτική. Τελικά, η προσπάθεια για κάθαρση μέσα από το Κοινοβούλιο μπήκε σε αναμονή όταν ο κόσμος αποφάσισε (σύμφωνα με αυτήν) να «επιλέξει τη διαφθορά, τη διαπλοκή και τα σκάνδαλα». «Ενοχλεί η παρουσία μας στη Βουλή» είχε πει προεκλογικά και η κοινωνία την επιβεβαίωσε. Συνέχισε, όμως, να έχει ακροατήριο και να προβάλλει την ηθική της υπεροχή.

Πέρα από την ηθική, όμως, δεν έκρυψε ποτέ τον θαυμασμό της και για τον Πούτιν. Στο πρόσωπό του έβλεπε όσα οφείλει να έχει ένας πραγματικός ηγέτης. Το έκανε ξεκάθαρο το 2017 όταν μοιράστηκε με τους ακόλουθούς της φωτογραφία με τον Ρώσο Πρόεδρο, τον οποίο εντόπισε στην Αγία Πετρούπολη, την οποία συνόδευσε με τη λεζάντα, «με τον έναν και μοναδικό ηγέτη». Η διαφθορά, τα κατεστημένα, η καταστολή της ελευθερίας της έκφρασης και εξόντωση πολιτικών αντιπάλων δεν επηρέαζαν τη ρητορική της στην Κύπρο για κάθαρση, ενώ η Κριμαία ήταν μακριά και δεν αφορούσε την Τουρκία (και διεθνές δίκαιο). Ούτε η εισβολή και η ξεκάθαρη προσπάθεια αναθεωρητισμού ήταν αρκετά για να μετριάσουν αυτόν τον θαυμασμό. Όπως δεν ήταν η στήριξη στον Πούτιν μετά του βομβαρδισμούς παιδικών νοσοκομείων και μαιευτηρίων, θανάτων εγκύων και παιδιών ή την απειλή για χρήση πυρηνικών ικανά να εκθέσουν τα όρια της ηθικής της. Η ίδια, άλλωστε, καθορίζει τον πήχη της ηθικής.

Η Άννα Θεολόγου δεν είναι εξαίρεση. Είναι μία από τους πολλούς αυτόκλητους σωτήρες, πολέμιους της διαφθοράς και του Ιμπεριαλισμού, εκπρόσωπους της κάθαρσης και του διεθνούς δικαίου, που χρόνια τώρα αισθάνονται άνετα να καθορίζουν τα επίπεδα της ηθικής. Οι οποίοι σήμερα μετατρέπονται στους μεγαλύτερους υποστηρικτές του Ρώσου Προέδρου. Οι ίδιοι που επέκριναν την Αμερική και το ΝΑΤΟ, τα έβαζαν με την κυβέρνηση για τη βαρβαρότητα της Αστυνομίας, αλλά δεν βρίσκουν μια λέξη να πουν για την βαρβαρότητα του Πούτιν (εντός και εκτός Ρωσίας). Που φώναζαν για την τουρκική εισβολή και τώρα ανησυχούν μπας και επηρεαστούν τα οικονομικά μας συμφέροντα. Που σήμερα ανακάλυψαν πως το διεθνές δίκαιο πρέπει να λαμβάνει υπόψη και τα γεωπολιτικά δεδομένα.

Βλέπεις, γι’ αυτούς την ηθική δεν την καθορίζουν οι πράξεις, αλλά ποιοι τις κάνουν. Όταν τα άτομα το επιβάλλουν, ηθική και Πούτιν μπορούν να συνυπάρχουν. Μερικές φορές, μάλιστα, μπορούν και να ταυτίζονται.

antopoly@cytanet.com.cy