Έτοιμες οι κρεμάλες; Έρχεται τριήμερο...

Πριν από πόσο καιρό ήταν; Κάνα δίμηνο; Κάπου εκεί. Mια κοπέλλα είχε καταγγείλει ότι, πλούσιοι γόνοι (σ.σ. αυτό δεν ήταν δικός της χαρακτηρισμός, ήταν η σάλτσα που έβαλαν άλλοι στη συνέχεια) την είχαν βιάσει σ' ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στη Θεσσαλονίκη.

Η κοινωνία, δουλειά δεν είχε μάλλον και τη βρήκε. Ξανάστησε τα λαϊκά δικαστήρια στα ΜΚΔ και άρχισε να φωνάζει ότι ήθελε κρεμάλες.

Ένας φαιδρός τύπος, τάχα ακτιβιστής, την είχε δει Ιαβέρης και κρατούσε με χάρη περισσή τον όχλο από τα αποτέτοια του σέρνοντάς τον μια απ' εδώ και μια απ' εκεί, από τηλεοπτικό παράθυρο σε τηλεοπτικό παράθυρο -και με τους δημοσιογράφους να του κάνουν συνήθως αέρα- για να φανερώσει, λέει, συγκλονιστικές πληροφορίες για τον «βιασμό».

«Θάνατο στα πλουσιόπαιδα!», φώναζε ο όχλος. Και όποιος τολμούσε να τους πει να μην προτρέχουν και να ηρεμήσουν λίγο ήταν πουλημένος. Αγορασμένος από τα πλουσιόπαιδα. Σεξιστής. Μισογύνης. Απάνθρωπος.

Τα όσα έγραφαν για εκείνους οι οποίοι τόλμησαν να τους πουν ότι και πλουσιόπαιδα που ήταν, ζούμε σε κοινωνία όχι σε ζούγκλα και δεν μπορούμε να καταργούμε το τεκμήριο της αθωότητας κανενός για να βάλουμε λίγο ενδιαφέρον στη μίζερη ζωή που ξοδεύουν οι πλείστοι στα ΜΚΔ, δύσκολα μεταφέρονται στο χαρτί.

Όλοι έγιναν Γεωργίες και όλοι οι άλλοι ήταν πουλημένοι: οι ιατροδικαστές, η Αστυνομία, τα ΜΜΕ παρότι συνέπρατταν συχνά δυστυχώς σ' αυτό το πανηγύρι του κανιβαλισμού, οι εισαγγελείς, οι δικαστές, οι πάντες.

Μόνο ο «ακτιβιστής» και ο όχλος είχαν δίκιο. Ακόμα και όταν ο πρώτος ξέφυγε εντελώς και έλεγε απίστευτες ασυναρτησίες, τα μανουάλια πλάι στο εικόνισμά του δεν πρόφταιναν τα κεριά.

Η λογική είχε χαθεί, η μαζική υστερία είχε φτάσει σε συνθήκες πρωτόγνωρες και όσοι δεν μετείχαν σε αυτήν απορούσαν πώς και πότε θα τελείωνε αυτή η μπόρα της παράνοιας.

Τελείωσε ακριβώς όπως είχε αρχίσει. Ξαφνικά. Με την εμφάνιση του επόμενου θέματος, όπως όλα τελειώνουν στις μέρες μας.

Σήμερα όσοι θυμούνται την υπόθεση με την οποία είχαν παθιαστεί -ας το θέσουμε κομψά- εκείνες τις μέρες και τις βδομάδες, αν θυμούνται ότι τελικά ο ομαδικός βιασμός απορρίφθηκε ίσως να μην ασχολήθηκαν καν να μάθουν ότι η υπόθεση δεν έκλεισε εντελώς αλλά υπάρχει ακόμα μια πτυχή της η οποία αφορά τον έναν και μόνο κατηγορούμενο η οποία θα αποφασιστεί εάν θα παραπεμφθεί σε δίκη ή εάν θα γίνει αποδεκτή η θέση του, ότι υπήρχε συναίνεση.

Η υπόθεση όμως, δεν πουλάει πια.

Και οι «Γεωργίες», άντρες και γυναίκες, πήγαν πίσω στα κανονικά τους ονόματα. Κάποιοι μπήκαν σε νέα τάγματα μιας νέας αυτοσχέδιας πολιτοφυλακής η οποία ανέλαβε το -νέο- ιερό έργο της απόδειξης ότι την ώρα που ο Πούτιν ισοπέδωνε ουκρανικές πόλεις και σκότωνε αδιάκριτα, το πρόβλημα ήταν πως η «Δύση» τον «είχε προκαλέσει» πηγαίνοντας πολύ κοντά του και πως, ακόμα χειρότερα, η «Δύση» στην οποία οφείλουν το γεγονός ότι μπορούν να λένε την άποψή τους ελεύθερα χωρίς να καταλήγουν στη φυλακή ή στο μνήμα είχε κόψει τα ρωσικά μπαλέτα και τον Τσαϊκόφσκι. Τάχα.

Είδαν δεν είδαν ποτέ τους μπαλέτο, διάβασαν δεν διάβασαν ποτέ Ρώσο κλασικό, άκουσαν δεν άκουσαν ποτέ τους Τσαΐκόφσκι, αυτό έγινε τελικά το πρόβλημα.

Και έτσι, αυτό το κομμάτι των «ακτιβιστών» ανέλαβε κάπου εκεί να αποδείξει πως η επιτήδεια ουδετερότητα μπορεί να φτάσει σε απροσμέτρητα ύψη, την ώρα όμως που διατηρεί πάντα την αγαπημένη ένταση και την τοξικότητά της. Ή και σε βάθη. Αναλόγως του πώς το βλέπει κανείς. Ή του πώς επιλέγει να μην το δει.

Αλλά ακόμα και αυτή η εισβολή με τις χιλιάδες των νεκρών, δεν έμελλε να ζήσει πολύ. Η νέα παράκρουση είναι πια η «φόνισσα». Η μάνα που σκότωσε τα τρία της παιδιά, θα είναι το ποσκόλιον μας για τις επόμενες μέρες.

Οι κρεμάλες έγιναν πάλι της μόδας και όποιος τολμήσει να πει πως για να σκοτώσει μια γυναίκα τα παιδιά της σίγουρα κάτι δεν πάει καλά στο μυαλό της και πως οι άνθρωποι που το βιώνουν αυτό είναι αρμοδιότητα άλλων και σίγουρα δεν είναι για να περνάμε την ώρα μας οι υπόλοιποι ή, πολύ περισσότερο για να αυτοαναγορευόμαστε σε διδάκτορες ψυχολογίας, εγκληματολογίας και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο, όποιος λοιπόν το πει αυτό μάλλον θα θέλει να συγκαλύψει τις ευθύνες της μισητής αυτής Φραγκογιαννούς, χάρη στην οποία το τριήμερό μας θα περάσει με λιγότερη πλήξη και με περισσότερη πώληση πνεύματος στα ΜΚΔ.

«Πώς μπόρεσε;», «αυτή δεν είναι μητέρα είναι μη-τέρας», «ας τα έδινε για υιοθεσία αντί να τα σκοτώσει», «να την κρεμάσουν!», «να εκτελεστεί το κτήνος!», και διάφορες άλλες ιαχές ακούγονται ήδη και θα συνεχίσουν να ακούγονται από δύο κοινωνίες - δικαιοκρίτες πάντοτε, στην Ελλάδα και εδώ, οι οποίες θα εκτονώνεται με τη φόνισσα ζητώντας τι; Ζητώντας, λέει, «δικαιοσύνη». Την οποία ξεχνάει πως δεν θα την αποδώσει η ίδια.

Ζητώντας απλά να ακουστεί εκείνη. Και να περάσει την ώρα της, πουλώντας πνεύμα μεταξύ της και προκειμένου να εκτονωθεί σε μια εποχή βαρετή και μίζερη στην οθόνη ενός κινητού. Μέχρι να βρει κάτι άλλο...