«Κυβέρνηση "ειδικού σκοπού". Η διέξοδος στα αδιέξοδα των δύο μεγάλων» του Θεόδωρου Θεοδώρου

 

 

Οι διεργασίες για σύμπτυξη μετώπων στις επικείμενες προεδρικές εκλογές βρίσκονται στο αποκορύφωμά τους. Το ενδιαφέρον εστιάζεται στους δύο μεγάλους των οποίων οι υποψήφιοι θα αποτελέσουν τους σημαντικότερους παίκτες στον αγώνα για διεκδίκηση του ύπατου αξιώματος.

Στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ακόμα να καταλήξουν στον υποψήφιο που θα μπορούσε να διεκδικήσει με προοπτική επιτυχίας την Προεδρία της Δημοκρατίας. Αν και θα ήταν αναμενόμενο ο υποψήφιος της αντιπολίτευσης να ήταν ένας εκ των ηγετών των κομμάτων που την αποτελούν, το ΑΚΕΛ αποκλείει το ενδεχόμενο ο υποψήφιος να είναι αρχηγός κόμματος. Εμμέσως πλην σαφώς, στόχος είναι ο αποκλεισμός του προέδρου του ΔΗΚΟ Νικόλα Παπαδόπουλου. Ούτε το σενάριο υποστήριξης του τέως υπουργού των Εξωτερικών είναι στο τραπέζι, καθότι το ΑΚΕΛ τον θεωρεί συνεχιστή των πολιτικών Αναστασιάδη. Ας μην ξεχνούμε ότι το κόμμα της Αριστεράς εδώ και καιρό επικρίνει προσωπικά τον Νίκο Χριστοδουλίδη, κυρίως για τις θέσεις του στο Κυπριακό. Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι για το ΑΚΕΛ ο αποκλεισμός Παπαδόπουλου αφορά το εθνικό ζήτημα. Το πάθημα του «άλλαξε ο άνθρωπος σιόρ», ίσως να έγινε μάθημα.

Τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών του 2021 καταδεικνύουν ότι η συρρίκνωση των ποσοστών του ΑΚΕΛ δεν είναι παροδική. Όλα δείχνουν ότι η καθοδική του πορεία θα συνεχιστεί με κίνδυνο να καταλήξει όπως το ΚΚΕ Ελλάδος. Η καταστροφική διακυβέρνηση Χριστόφια έχει αφαιρέσει από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης την οποιαδήποτε προοπτική εξουσίας. Όσα χρόνια και να περάσουν, δεν πρόκειται να απαλλαγούν από το βαρίδι αυτό. Ο μόνος τομέας που τους δίνει ακόμα μια αξιοπιστία, είναι το Κυπριακό. Αν και σε αυτόν τον πυλώνα υπάρχει το μεγάλο πρόβλημα του ΟΧΙ του 2004, διατηρούν ακόμα μια κάποια προοπτική να γίνουν πιστευτοί, κάτι που θα εξαρτηθεί και από τις επιλογές τους για τις εκλογές του 2023.

Συνυπολογίζοντας όλα τα πιο πάνω, ένα είναι το αδιαμφησβήτητο γεγονός. Το ΑΚΕΛ βρίσκεται σε αδιέξοδο και αν δεν αντιληφθούν ότι μόνο με ένα «πολιτικό σοκ υπέρβασης» θα μπορέσουν να ανατρέψουν την καθοδική τους πορεία, τότε θα αρκεστούν με μια υποψηφιότητα για την «τιμή των όπλων» και μόνο.

Στον ΔΗΣΥ, η κατάσταση, αν και φαίνεται εντελώς διαφορετική, δεν διαφέρει κατά πολύ από το ΑΚΕΛ ως προς την προοπτική νίκης στις επικείμενες εκλογές. Σίγουρα έχουν υποψήφιο αλλά τα αποτελέσματα των τελευταίων δημοσκοπήσεων είναι επιεικώς απογοητευτικά για τον Αβέρωφ Νεοφύτου. Το επιχείρημα ότι η δυσκολία συσπείρωσης των ψηφοφόρων του κόμματος είναι δικαιολογημένη και παροδική λόγω του κόστους της δεκαετούς διακυβέρνησης, θα αποδειχθεί μια τεράστια πλάνη. Αυτό που πληρώνει η μεγάλη παράταξη είναι τα θέματα διαφθοράς και τις μεταλλάξεις του Προέδρου στο Κυπριακό. Ακόμα, το πρόβλημα εκλεξιμότητας του υποψηφίου του κόμματος πηγάζει εξ ολοκλήρου από την επιλογή του να παρουσιάζεται ως ο συνεχιστής των πολιτικών Αναστασιάδη, κάτι που όταν το αντιληφθεί θα είναι πλέον αργά.

Ένα χρόνο πριν τις εκλογές, λίγο ή πολύ, οι δύο μεγάλοι βρίσκονται σε αδιέξοδα. Το ΑΚΕΛ βρίσκεται σε αδιέξοδο αναφορικά με την επιλογή του υποψήφιου, ενώ ο ΔΗΣΥ σε αδιέξοδο εκλογής του υποψηφίου τον οποίον έχει επιλέξει.

Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι αν υπάρχει διέξοδος για τους δύο μεγάλους. Όσο και αν φαίνεται ουτοπία, υπάρχει ο δρόμος που θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τα αδιέξοδα και των δυο κομμάτων, υπό την προϋπόθεση ότι θα κάνουν τις αναγκαίες υπερβάσεις στηρίζοντας έναν υποψήφιο ανεξαρτήτως ιδεολογίας και κομματικών καταβολών. Είναι καιρός να αντιληφθούν ότι, όταν το δάσος κινδυνεύει, τα μεμονωμένα δένδρα δεν έχουν σημασία.

Πολλά ακούγονται για κυβερνήσεις εθνικής ενότητας. Όσο και αν θεωρητικά ακούγεται ιδανική πρόταση, είναι μια υστερόβουλη θέση. Μπορεί άλλα κανονικά κράτη να αντιμετωπίζουν τα σοβαρά τους προβλήματα με κυβερνήσεις ευρείας αποδοχής αλλά, στην πατρίδα μας, που λόγω της συνεχιζόμενης κατοχής δεν μπορεί να θεωρείται κανονικό κράτος, όλα αυτά αποτελούν επιεικώς πολιτική αρλουμπολογία. Επιτέλους, πώς είναι δυνατόν αντιομοσπονδιακές δυνάμεις ή ακόμα χειροτέρα δυνάμεις του ενιαίου κράτους να συνεργαστούν στο εθνικό θέμα; Αυτό που χρειάζεται άμεσα ο τόπος, αν είναι δυνατό χθες, είναι μια κυβέρνηση «ειδικού σκοπού», με μοναδικό στόχο τη λύση του Κυπριακού σε προκαθορισμένο χρονικό διάστημα. Σίγουρα υπάρχουν πολλά άλλα σοβαρά θέματα αλλά μπορούν να περιμένουν. Δυστυχώς εδώ που φτάσαμε σήμερα, η πατρίδα δεν μπορεί να περιμένει. Θεμιτές και κατανοητές οι πολιτικές φιλοδοξίες αλλά και αυτές μπορούν να περιμένουν.

Αν και όλες οι συζητήσεις, για τη σύναψη συμμαχιών, περιστρέφονται γύρο από την ονοματολογία, το όνομα δεν είναι το πρώτιστο. Αυτό που χρειάζεται είναι η βούληση για τη σωτηρία της πατρίδας, κάτι που μόνο οι δύο μεγάλοι, αφού συνεργαστούν, μπορούν να επιτύχουν. Το τέλμα στο οποίο βρίσκεται σήμερα το Κυπριακό δεν αφήνει άλλα περιθώρια.

Εκτός του αυτονοήτου, ότι δηλαδή ο υποψήφιος που θα στηρίξουν θα πρέπει να είναι αποδεδειγμένα συνειδητοποιημένος στη μορφή λύσης Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα, υπάρχουν και άλλα σημαντικά επιπρόσθετα κριτήρια. Πρώτον, θα πρέπει να είναι έντιμος με δείγματα γραφής που να αποδεικνύουν την εντιμότητά του. Δεύτερον, θα πρέπει να χαίρει εκτίμησης και αξιοπιστίας στις Βρυξέλλες και στα ΗΕ. Τρίτον και όχι έσχατο, θα πρέπει στην πολιτική του σταδιοδρομία να μην έχει λάβει μέρος σε κομματικούς κανιβαλισμούς και διαμάχες. Για παράδειγμα, αν προέρχεται από τις τάξεις του ΔΗΣΥ, να μην έχει στο ενεργητικό του αντιακελική συμπεριφορά και ρητορική.

Υπάρχουν έντιμοι πολιτικοί και στις δυο παρατάξεις που πληρούν τα πιο πάνω και που θα μπορούσαν, μακριά από κομματικές εμμονές και ιδεαλισμούς, να φέρουν εις πέρας τον «ειδικό σκοπό», είτε από τη θέση του Προέδρου, είτε του υπουργού των Εξωτερικών, είτε του διαπραγματευτή. Δεν νομίζω να υπάρχει κανείς που να αμφισβητεί την εντιμότητα, την εμπειρία και το κυριότερο, τη διαχρονική προσήλωση στη λύση των Ιωάννη Κασουλίδη, Χρήστου Στυλιανίδη, Αδάμου Αδάμου και Τουμάζου Τσελεπή.

Η εκλογή ενός απορριπτικού Προέδρου, είτε λόγω των «παρά φύσιν» συμμαχιών του ΑΚΕΛ είτε λόγω των εμμονών του ΔΗΣΥ για μια τρίτη διακυβέρνηση, θα είναι το τέλος της Κύπρου.