Πολλές και σωστές οι παραδοχές του Άντρου Κυπριανού σε πρόσφατη συνέντευξή του στην «Καθημερινή». Όμως πολλές και οι ανακρίβειες καθώς προσπάθησε με ασυνάρτητες αιτιάσεις να πει τη μισή αλήθεια κυρίως για τη στάση του ΑΚΕΛ το 2004 και τον καταστροφικό ρόλο που έπαιξε όταν, μετά την αρχική απόφαση για ΝΑΙ, συμπορεύτηκε ουσιαστικά με τον εχθρό της λύσης, αείμνηστο Τάσσο Παπαδόπουλο και το μεγάλο ΟΧΙ. Η έκπληξη κυρίως έγκειται στο ότι ο Άντρος Κυπριανού, ένας από τους λίγους έντιμους πολιτικούς, μίλησε χωρίς καθαρό λόγο για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Στα λεγόμενα του τέως γ.γ του ΑΚΕΛ απάντησε σωστά ο Κωνσταντίνος Πετρίδης με ανάρτησή του στο Χ. Μια ανάρτηση γεμάτη αλήθειες, πικρές μεν, για τις οποίες είναι άξιος συγχαρητηρίων.
Δυστυχώς όμως δεν μπορείς, πολύ σωστά, να κατηγορείς το ΑΚΕΛ και να μην αναφέρεις κουβέντα για το άλλο κόμμα που ευθύνεται για τη σημερινή κατάντια της πατρίδας μας, δηλαδή τον ΔΗΣΥ και τη διακυβέρνηση της μεγάλης παράταξης με Πρόεδρο τον Νίκο Αναστασιάδη. Μιας διακυβέρνησης στην οποία ο κ. Πετρίδης είχε σημαντικό ρόλο. Αν και, για να είμαστε δίκαιοι, είναι γνωστές οι διαφωνίες Πετρίδη με τον Πρόεδρο της διαφθοράς και της διχοτόμησης καθώς και οι ορθότατες θέσεις του στο Κυπριακό, όλα αυτά όμως μόνο πίσω από κλειστές πόρτες. Οι διαφωνίες του κ. Πετρίδη σε πολλά θέματα με τον τέως είναι εις πίστη του αλλά δυστυχώς οι «φωνές διαμαρτυρίας» δεν ακούστηκαν.
«Από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις μας ήταν όταν δίναμε τη μάχη (σε πολύ πιο δύσκολα κομματικά χαρακώματα από εσάς αλλά με θάρρος γνώμης), και ακούσαμε (από το ράδιο) μετά το 'ΝΑΙ' της ΚΕ, το 'ΟΧΙ' για να τσιμεντώσουμε το ναι». Ράκος! Όντως! 19 χρόνια μετά ΤΣΙΜΕΝΤΩΝΟΝΤΑΙ πολλά! Ακόμη και το Βαρώσι. Όχι όμως το «ΝΑΙ!», αναφέρει στην ανάρτησή του ο κ. Πετρίδης. Απόλυτα σωστός. Όμως να τον πληροφορήσω ότι και εμείς οι συναγερμικοί, οι «ρομαντικοί» της λύσης, τα ανανικά απομεινάρια όπως μας αποκαλούν οι κατ' επάγγελμα πατριώτες, ράκος γίναμε όταν ακούσαμε για το ναυάγιο στο Κραν Μοντανά και όλες αυτές τις μαρτυρίες για τις, έστω ως προβληματισμούς, του τέως για λύση δύο κρατών, δηλαδή για οριστική διχοτόμηση. Ράκος γίναμε όταν ο νυν Πρόεδρος και ο διαπραγματευτής της πλευράς μας παραδέχτηκαν ότι φτάσαμε στο παρά πέντε της λύσης. Τέλος, ράκος γίναμε όταν απορρίψαμε την πρόταση του Μουσταφά Ακιντζί της 30ης Απριλίου του 2018 για υπογραφή του πλαισίου Γκουτέρες ως στρατηγική συμφωνία, με διάφορες υπεκφυγές για πυροτεχνήματα και άλλα λόγια να αγαπιόμαστε.
Το ίδιο συνέβη και με τον Αβέρωφ Νεοφύτου. Εκτός από κάτι τσουνάμια και μια ημερίδα για τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, τίποτε άλλο σημαντικό. Αντίθετα συμφώνησε και αυτός με την ύπαρξη του πλαισίου φάντασμα της 4ης Ιουλίου. Το δε εγκληματικό του λάθος το ότι, προσβλέποντας σε στήριξη του τέως στις προεδρικές εκλογές, συμπορεύτηκε μαζί του ανεξάρτητα αν διαφωνούσε κάθετα. Δυστυχώς ο ηγέτης της μεγάλης παράταξης, στον βωμό της προεδρικής καρέκλας, θυσίασε τα πάντα και στο τέλος αυτοκτόνησε πολιτικά.
«Παραδέχεστε δηλαδή ότι το ιστορικό ΑΚΕΛ κατέληξε ΟΜΗΡΟΣ του Τάσσου, την πιο κρίσιμη ώρα για το Κυπριακό!», αναφέρει στην ανάρτησή του ο κ. Πετρίδης, κάτι με το οποίο συμφωνώ απολύτως. Όμως το ίδιο συνέβη το 2017. Ο «Πρόεδρος της λύσης» κράτησε όμηρο όλο τον κυπριακό λαό καθώς και τον ελληνισμό. Συνεπώς πολλά εθνικά ατοπήματα και ίδιες συμπεριφορές από τα κόμματα της λύσης τα οποία έχουν ταλαιπωρήσει το εθνικό ζήτημα όσο κανείς άλλος.
«Λές ότι δεν ήταν νομοτέλεια μετά το 2004 λόγω του ΟΧΙ θα φτάναμε εδώ», αναφέρει στο σημείο 7 της ανάρτησής του. Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι το μεγάλο και δακρύβρεχτο ΟΧΙ του 2004 ήταν η απαρχή της καταστροφής και οι ευθύνες του ΑΚΕΛ βαρετές και ασήκωτες. Όμως χωρίς να το περιμένουμε ήρθε τον Ιούλιο του 2017 το πλαίσιο Γκουτέρες, μια πρόταση σαφώς καλύτερη από το σχέδιο Ανάν, κάτι που στην ουσία απορρίφθηκε από τον τέως με την απαράδεκτη στάση που τήρησε στο «καταραμένο» εκείνο δείπνο της 6ης Ιουλίου του 2017.
Πράγματι το ΑΚΕΛ φέρει το μεγάλο βαρίδι της μη λύσης του Κυπριακού το 2004. Πράγματι το υποτιθέμενο κόμμα της λύσης την κρίσιμη στιγμή δήλωσε απών. Το «άλλαξε ο άνθρωπος σιορ» αποδείχθηκε η μεγαλύτερη πολιτική αφέλεια του ΑΚΕΛ από ιδρύσεώς του. Πώς είναι δυνατόν να στηρίξεις έναν πολιτικό με γνωστές θέσεις εναντίον της λύσης και ταυτόχρονα να διακηρύττεις ότι είσαι κόμμα της λύσης και επανένωσης. Η ιστορία του είναι γεμάτη από αντεθνικές συμπεριφορές λόγω των ιδεοληψιών του και της εξάρτησής του όχι μόνο ιδεολογικά αλλά και οικονομικά από την τότε ΕΣΣΔ.
Παρόλ' αυτά όμως, συμφωνώ με τον Κωνσταντίνο Πετρίδη για την εντιμότητα του Άντρου Κυπριανού. Σωστός, επαναλαμβάνω, ο Κωνσταντίνος Πετρίδης, όμως θα έπρεπε τα σημεία στην ανάρτησή του να ήσαν 20 αντί 10. Δέκα για το ΑΚΕΛ και δέκα για τον ΔΗΣΥ που ανέχθηκε τον προερχόμενο από αυτόν Πρόεδρο να χειριστεί το Κυπριακό με τον χειρότερο τρόπο εδώ και 50 χρόνια και να καταντήσει τον ΔΗΣΥ από κόμμα της λύσης και της εντιμότητας σε κόμμα της διαφθοράς και της διχοτόμησης. Ακόμα άφησαν έναν κόμμα, κατ’ εξοχήν παραγωγής πολιτικής, με τη σημερινή του ηγετική σύνθεση, να μοιάζει περισσότερο με περιοδεύον τσίρκο παρά με πολιτική παράταξη. Οι ευθύνες του κ. Πετρίδη είναι ξεχωριστές γιατί είχε και έχει τις δυνατότητες, το πολιτικό ανάστημα, το κύρος, τις αρχές και την εντιμότητα και θα μπορούσε να σταματήσει τη «λαίλαπα» που λέγεται τέως Πρόεδρος. Για αυτό θα είναι πολύ ενδιαφέρον να γνωρίζουμε τι έπραξε ο κ. Πετρίδης και τις πιέσεις που του άσκησε. Ίσως στην περίπτωση αυτή, όχι προσωπικά για τον Κωνσταντίνο Πετρίδη αλλά γενικά για τον ΔΗΣΥ, να ισχύει η σοφή ισπανική παροιμία «στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάμε για σχοινί».
