«Ξέρεις πώς είναι να σε πουν «μ.....σμένη», ρε;» της Μαρίας Θεριστή

 

 

Ότι η πανδημία θα ρυμουλκούσε αργά και σταθερά τόσες παθογένειες δεν ήταν αναμενόμενο και προβλέψιμο.

Αρκετοί θα παραμείνουμε στα καταφύγια που μας έταξε να φυλάμε από πέρσι ο Πρόεδρος και κάποια στιγμή θα κάνουν ειδικές υπουργικές συνεδρίες για να αποφασίσουν αν θα μας το πούνε (και με ποιον τρόπο) ότι θα έχει περάσει η πανδημία για να βγούμε έξω.

Στο μεταξύ, οι γονείς, ναι αυτοί οι οργανωμένοι γονείς (για τους οποίους σε καμία άλλη χώρα του κόσμου οι σύνδεσμοί τους δεν ανακατεύονται στα σχολεία, διοργανώνοντας παζαράκια, πουλώντας λαχεία και κάνοντας οικονομική διαχείριση κονδυλίων εισπράξεων και εξόδων) θα απαιτούν να επιστρέψουν οι μαθητές γυμνασίων στις σχολικές αίθουσες.

Το δε πιεστικό αίτημά τους να τελεί σε απόλυτη συγχρονικότητα με τον αριθμό των εναπομεινασών κλινών στις Εντατικές, όπου οδηγούνται οι δικοί τους γονείς, όταν πια σταματάνε να τους γεμίζουν κάθε μέρα τα τάπερ και τα δοχεία κατάψυξης με κανελόνια.

Τούτοι οι γονείς ανηλίκων, που έχουν αιτήματα και προειδοποιούν, είναι οι ίδιοι τους οποίους συναντάς ανέτοιμους, σοκαρισμένους και απροετοίμαστους συνήθως να αντιμετωπίσουν το τι πρέπει να κάνουν για τον ηλικιωμένο γονιό, όταν χρειαστεί νοσηλεία.

Εκείνη τη μέρα που η γιαγιά μαγειρεύει το τελευταίο φαγητό για να το πάρουν τα παιδιά και τα εγγόνια της, φεύγοντας απρόσμενα επί των επάλξεων, ως άλλη μια μαχήτρια της γενιάς που υποστύλωνε τα σπιτικά των παιδιών της με ατελείωτα φαγητά και babysitting.

Η γενιά τώρα, η μάχιμη, θέλει να την επιστρέψει, αν γίνεται, στα καθήκοντα της, τα δε παιδιά γυμνασίων πάραυτα στο σχολείο και στην ισχυριζόμενη κανονικότητα, στο φροντιστήριο και τανάπαλιν και στους ταξιτζήδες παππούδες και γιαγιάδες όταν τελειώνουν από τα κεφτεδάκια που γίνονται πακέτα.

Υπάρχει καιρό, μια γενική άγνοια κινδύνου και εφ' όλης της ύλης, ως mentality.

Δεν ξέρω αν είναι από τη Λεμεσό ειδικότερα, αλλά ανέκαθεν υπήρχε ένα ζήτημα μαζί της. Δεν έχει σημασία πια, να το προσδιορίσουμε συγκεκριμένα. Απολύτως καμία. Ανιχνεύτηκε επί εδάφους πολυετούς παραμονής και εάν δεν υπήρχε, θα είχε καταφέρει τόσα χρόνια να μας είχε αφομοιώσει ως Λεμεσιανούς τους πρόσφυγες που τη ζήσαμε.

Η Λεμεσός δεν αφομοίωσε κανέναν. Ούτε Πάφιους, αλλά ούτε πρόσφυγες, όπως η Σκάλα π.χ. Ούτε και Ρώσους.

Παραμένει κυρίως για τους Λεμεσιανούς της, την οικογενειοκρατία της, το καρναβάλι της, το παζάρι της, τα περίχωρα και το «κατσιάρισμα» της.

Παγκύπριο όμως το αίτημα να τα στείλουμε πίσω τα παιδιά στα σχολεία, αφού δεν αντέχεται η εικόνα ενός παιδιού συνεχώς απέναντι στον υπολογιστή.

Πώς να το εντυπωσιάσει ο τηλεμυκηναϊκός ή τηλεμινωικός τηλεπολιτισμός όταν το έχει συνεπάρει ήδη ο ηλεκτρονικός Fortnite.

Σκαρφίζεσαι και ψάχνεις τι έκαναν οι δάσκαλοί σου και αν γίνεται να κάνεις το ίδιο να μεταδώσεις κάτι στα παιδιά σου, από αυτό που δεν υπάρχει πια στα βιβλία και στην τηλεκπαίδευση.

Ακόμα και αν το ανακαλύψεις όμως δεν ξέρεις πού βρίσκεται ακριβώς εκείνος ο μικρός που του διάβαζες παραμύθια και αισθανόταν μαγεμένος και σου έλεγε «κι άλλο», κι ήθελε να ακούει ιστορίες ανθρώπων και διηγήσεις με την ικανότητα του ακροάζεσθαι σε πλήρη εγρήγορση.

Γυρνάς μια μέρα στο σπίτι μετά που έκανες μια ψευτοκαριέρα και ο μικρός δεν γοητεύεται πια από βιβλία, διηγήσεις και ξεναγήσεις.

Δεν είναι η πανδημία που σε αναγκάζει να βλέπεις διαφορετικά τη φάτσα σου στον καθρέφτη, ούτε που σου φόρτωσε το παιδί όλη μέρα στο σπίτι να τηλεκπαιδεύεται, για να πληροφορηθείς στο τέλος πως είτε ακούει για την επιστροφή του Οδυσσέα στην Ιθάκη είτε για τη φυλή Μαορί που κουβαλά τα σπίτια της σε ράγες το ίδιο του κάνει.

Όχι δεν αντιμετώπιζε μαθησιακό πρόβλημα. Μάλλον τον πήρε στο κατόπι αυτό που προμοτάρεται από παντού. Μαζί με τις οθόνες που απαγάγουν παιδιά μέσα από τα σπίτια μας.

Ή ίσως και κάτι άλλο, που ως γνήσιος γηγενής ιθαγενής, δεν επιθυμείς να το ψάξεις περαιτέρω.

Όπως δεν επιθυμείς ομοίως να ψάξεις, από πού αντλεί το βρομολεξιλόγιο της υφέρπουσας επιθετικότητας αυτού του τόπου, ένας σημαντικός αριθμός αρρένων του γυμνασίου και παρακάτω (αν είναι μόνο στη Λεμεσό, τότε οφείλει κάποιος να μου το πει).

Έστω προσωρινά η πανδημία ανέστειλε σημαντικά την παρουσία στο σχολείο - φυτώριο της σύγχρονης επιθετικότητας.

Με την τελευταία να βρίζει στα ΜΚΔ με το στόμα ενός προοδευτικού, μια γυναίκα υπουργό.

Καταφεύγοντας σε γνωστή εξύβριση, η χρήση της οποίας αποτελεί ίδιον, ενός τύπου χωρκάτη - φαλλοκράτη που νομίσαμε πως θα κρυβόταν.

- Ξέρεις πώς είναι να σε πουν «μ…..σμένη» ρε;

Η απάντηση όμως είναι από άλλο σχολείο, άλλη ιστορία, τόπο και χρόνο.

«Τώρα που χειρουργεί μια αλλήθωρη νεολαία, μια κομματοπαρέα που κάνει κριτική». Παραφρασμένος ο Σαββόπουλος, επειδή το πρωτότυπο δεν θα το αντέξεις.

*Η Μαρία Θεριστή είναι δικηγόρος.