«Ακολουθούμε απαθείς τα γεγονότα και εκλιπαρούμε για επανέναρξη διαπραγματεύσεων, χωρίς να φαίνεται η άλλη πλευρά να έχει οποιαδήποτε διάθεση προς τούτο, ενώ ακούμε και από την Ελλάδα παροτρύνσεις για περισσότερες υποχωρήσεις», δήλωσε ο Προκαθήμενος της Εκκλησίας της Κύπρου Αρχιεπίσκοπος Γεώργιος. Κατ’ αρχάς θα έπρεπε να γνωρίζει ο Μακαριότατος ότι αυτός που εκλιπαρεί είναι αυτός του οποίου η μισή πατρίδα είναι κατεχόμενη. Εξ όσων γνωρίζω, η Τουρκία είναι ελεύθερη με πλήρη κυριαρχία σε όλη της την επικράτεια. Θα συμφωνήσω με τον Μακαριότατο ότι πράγματι παρακολουθούμε απαθείς την πορεία του εθνικού μας θέματος, όχι όμως την ουσία αλλά το απορριπτικό μέτωπο, με μπροστάρη τον Κύπρου Γεώργιο να προσπαθεί να καλλιεργήσει τον απορριπτισμό ανάμεσα στον λαό. Ακόμα συμφωνώ στο ότι παρακαλούμε για επανέναρξη των συνομιλιών για λύση. Αυτό είναι η λογική εξέλιξη. Όταν στην ιστορία έχεις πει πάντα όχι, όταν θεωρείσαι αναξιόπιστος και διεφθαρμένος από τον διεθνή παράγοντα και όταν έχεις φύγει στο παρά πέντε της λύσης το 2017, σίγουρα η μόνο σου επιλογή είναι να εκλιπαρείς για επανεκκίνηση των συνομιλιών.
Οι αιχμές που αφήνει ο Κύπρου Γεώργιος εναντίον της ελληνικής κυβέρνησης είναι η γνωστή μέθοδος για να σκοτώνεις κάθε ελπίδα. Παλιά μας τέχνη κόσκινο. Πολλοί πολιτικάντηδες χρησιμοποίησαν τη μέθοδο αυτή που στόχο έχει να ενεργοποιηθεί η αντιπολίτευση στην Ελλάδα για να δημιουργηθεί πίεση στην ελληνική κυβέρνηση. Αυτή βασικά ήταν, σε ευρεία όμως κλίμακα, η πολιτική του Μακαρίου, ο οποίος, αγνοώντας την ελληνική κυβέρνηση, διοργάνωνε περιοδείες σε ολόκληρη της Ελλάδα με στόχο την προσωπική του προβολή υποσκάπτοντας την ελληνική κυβέρνηση για να αναγκαστεί να υποκύψει στη δική του εμμονική πολιτική που στόχο είχε την ικανοποίηση των προσωπικών του φιλοδοξιών.
Μετά την επιστροφή του από την εξορία στις Σεϋχέλλες και την πολύμηνη πολυτελή παραμονή του στην Ελλάδα, το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν η αναβάθμιση του εθναρχικού του προφίλ παρά ο συνεχιζόμενος αγώνας της ΕΟΚΑ. Σε αυτά ήταν πράγματι ταλαντούχος. Με πύρινες ομιλίες, που αν και προετοιμασμένες τις αποστήθιζε για να φαίνεται ότι μιλούσε εκ του πρόχειρου, η αίγλη που απέκτησε στην Ελλάδα ήταν τέτοια που, όπως γράφει ο Μάριος Θρασύβουλου στο βιβλίο του «Μακάριος 1948-1959», «οδήγησε τον Σοφοκλή Βενιζέλο και τον επιχειρηματία Μποδοσάκη Αθανασιάδη τον Ιούλιο του 1957, να του προτείνουν, εντελώς άσκεφτα και τυχοδιωκτικά, να ηγηθεί της Ελληνικής αντιπολίτευσης με στόχο τον παραμερισμό του Καραμανλή». Μήπως αυτές τις παρακαταθήκες ασπάζεται ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιος; Σίγουρα όχι στην Ελλάδα αλλά στην Κύπρο; Με την απορριπτική και διχαστική του ρητορική αυτό προσπαθεί. Στόχος η προσωπική του προβολή ως ο νέος Μακάριος. Βέβαια παραγνωρίζει το γεγονός ότι ο λαοπλάνος Μακάριος είχε τεράστιο έρεισμα στον αποχαυνωμένο λαό κάτι που στερείται εντελώς ο Κύπρου Γεώργιος.
Δυστυχώς έχουμε χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα. Όταν ο Αρχιεπίσκοπος λέει ότι επιβάλλεται να υπάρξει αλλαγή τακτικής στο Κυπριακό, αφού για 50 χρόνια ακολουθήθηκε ένα σχέδιο το οποίο δεν απέδωσε με τις διαπραγματεύσεις και τις συνεχείς υποχωρήσεις. Μα επιτέλους Μακαριότατε, τα ίδια λέει και ο Τατάρ. Εφόσον οι προσπάθειες δεν απέδωσαν για 50 χρόνια να δούμε άλλες εναλλακτικές λύσεις. Για αυτό, προσοχή Μακαριότατε. Κινδυνεύετε να χαρακτηριστείτε ως ο Τατάρ του Νότου. Ακραίες θέσεις ο ένας ακραίες και ο άλλος.
Εισήγησή του το γνωστό τροπάρι ότι θα πρέπει το Κυπριακό να τεθεί εξυπαρχής ως θέμα εισβολής και κατοχής, δηλαδή νέες προτάξεις, νέους μακροχρονίους και όλα τα άλλα που ήσαν η αιτία της διαιώνησης της κατοχής. Όλα τάχει η Μαριορή, ο Κύπρου Γεώργιος της έλειπε. Δυστυχώς τις δύσκολες στιγμές που περνούμε, με την τελευταία ευκαιρία να διαφαίνεται στον ορίζοντα, ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου παρεμβαίνει και πάλι με στόχο το τορπιλισμό κάθε ευκαιρίας για λύση.
Πιστός στις απορριπτικές του εμμονές και καταβολές προσπαθεί με λόγια εκτός κάθε πολιτικής κρίσης να μας παρουσιάσει τον πατριωτισμό του. Αντί να παραδεχθεί ότι δεν έχει ιδέα από τις πολιτικές, γεωπολιτικές και γεωστρατηγικές εξελίξεις στην περιοχή, προσπαθεί σαν Κύπριος Παπαφλέσσας να ενσπείρει το απορριπτισμο στον λαό.
Ένας θρησκευτικός ηγέτης, ευτυχώς άνευ ποιμνίου, προσπαθεί με κάθε τρόπο να σκοτώσει την οποιαδήποτε ελπίδα για απαλλαγή από την κατοχή. Χρησιμοποιώντας ρητορική ΕΛΑΜ και ΕΔΕΚ διαφωνεί με τη γραμμή της ηγεσίας μας, προτάσσοντας το Κυπριακό ως πρόβλημα εισβολής και κατοχής. Το Κυπριακό είναι δεν είναι μόνο πρόβλημά εισβολής και κατοχής αλλά κυρίως πρόβλημα εθνικής ανεπάρκειας. Το ότι αυτό δημιουργήθηκε από το 1950 με υπαίτιο τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, ούτε λόγος να γίνεται για τον ανιστόρητο Κύπρου Γεώργιο.
Πιστός, λέει, στις παρακαταθήκες Μακαρίου. Βέβαια, με τη συμπεριφορά του δείχνει πιστός σε αυτές που είναι προς αποφυγήν και όχι προς μίμηση. Αν έχει τα κότσια και σέβεται τις παρακαταθήκες Μακαρίου, ας δημιουργήσει μια νέα οργάνωση Ακρίτας και ας αρχίσει τις δολοφονίες των Τ/Κ. Αν έχει τα κότσια, ας ζητήσει επίσημα από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να κλείσει όλα τα οδοφράγματα για να μποϊκοτάρει κάθε οικονομική δραστηριότητα με τους Τ/Κ. Ακόμα, αν έχει τα κότσια, ας διεκδικήσει το 2028 τις προεδρικές εκλογές με τη στήριξη σίγουρα του ΕΛΑΜ και ίσως της ΕΔΕΚ για να μπορεί να διαπραγματεύεται τις τύχες της πατρίδας.
Διαφορετικά, ας σταματήσει να μιλά για το εθνικό θέμα. Σίγουρα ως κύπριος πολίτης έχει κάθε δικαίωμα να εκφράζει την άποψή του. Όμως, σαν Προκαθήμενος της Εκκλησίας δεν έχει κανένα δικαίωμα. Το δικαίωμα της Εκκλησίας, δυστυχώς για τον Αρχιεπίσκοπο Γεώργιο, να ασχολείται με το Κυπριακό, έχει χαθεί λόγω των κρημνοβασιών του Εθνάρχη από το 1950 και εντεύθεν. Σίγουρα έχουμε Δημοκρατία. Όμως, όταν η Δημοκρατία συγκρούεται με το καλώς νοούμενο εθνικό συμφέρον, τότε καταντά επικίνδυνη.
Με πλήρη σεβασμό στα ράσα σας, αλλά με μηδενικό σεβασμό στην πολιτική σας κρίση, αφήστε Ελλάδα και Κύπρο ήσυχες να σώσουν ό,τι μπορεί να σωθεί. Σίγουρα δεν ακούγεται δημοκρατικό και το παραδέχομαι. Όμως, Μακαριότατε, σιωπήστε επιτέλους. Σταματήστε να καταστρέφεται ό,τι απέμεινε από τη μαρτυρική μας πατρίδα. «Ω δημοκρατία, ποι προβιβάς ημάς ποτε;», «Αχ Δημοκρατία, πού θα μας οδηγήσεις;», κατά τον Αρχαίο Έλληνα κωμωδιογράφο Αριστοφάνη.
