Η συμφωνία ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας -Κύπρου -Ισραήλ μέσω υποθαλάσσιου καλωδίου, και γεωπολιτικά και οικονομικά ήταν μια αναγκαιότητα για την Κύπρο.
Στο επίπεδο της γεωπολιτικής, η Κύπρος ήταν η μόνη ευρωπαϊκή χώρα χωρίς ηλεκτρική διασύνδεση με την υπόλοιπη Ευρώπη. Το πιο σημαντικό στοιχείο το οποίο πρέπει να ειπωθεί βέβαια είναι άλλο. Η Κύπρος ως η χώρα που αποτελεί το ανατολικότερο σύνορο της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ταυτόχρονα και το παράθυρο της Δύσης στην Ανατολή. Το ηλεκτρικό καλώδιο σίγουρα δεν θα σταματήσει στο Ισραήλ αλλά θα προχωρήσει και θα φτάσει μέχρι την Αραβική Χερσόνησο, ίσως μεσοπρόθεσμα και την Ινδία. Στόχος είναι να εξυπηρετήσει τις ανάγκες σε ηλεκτρισμό και χωρών στην Ασία αλλά και στην Ευρώπη με τη χρήση φυσικού αερίου, αλλά και της ηλιακής ενέργειας μέσω φωτοβολταϊκών. Και στα δύο η Κύπρος έχει τη δυνατότητα να αναδειχθεί σε έναν ενεργητικό παίκτη σε ό,τι αφορά την παραγωγή.
Από πλευράς οικονομίας, στην πορεία θα διαφανεί ότι το καλώδιο είναι πολύ πιθανό να οδηγήσει σε κάθετη πτώση τις τιμές του ηλεκτρικού ρεύματος στην Κύπρο. Η Κύπρος σήμερα παράγει το πιο ακριβό ρεύμα στην Ευρώπη μέσω ΑΗΚ (λόγω παρωχημένης τεχνολογίας) και των ιδιωτικών εταιρειών φωτοβολταϊκών (λόγω πελατειακών συμφωνιών με το κράτος), οπότε η έλευση του καλωδίου θα οδηγήσει αναγκαστικά σε φιλελευθεροποίηση της αγοράς ηλεκτρικού ρεύματος. Λογικά όλες οι μελέτες καταδεικνύουν κέρδη τα επόμενα χρόνια για τις τσέπες των Κυπρίων καταναλωτών ύψους μέχρι και 6 δισεκατομμύρια ευρώ.
Αντιλαμβανόμαστε εν ολίγοις την αντίδραση αυτών που έχουν να χάσουν από την πόντιση ενός καλωδίου μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας. Από την άλλη, μας φοβίζει το κακό προηγούμενο που έχει να επιδείξει αυτή η χώρα σε ό,τι αφορά τη διαχείριση μεγάλων έργων. Μόνο τους τελευταίους μήνες είδαμε να καταποντίζονται τεράστια έργα, όπως το τερματικό στο Βασιλικό και η επενδυση της Κίτιον στο λιμάνι Λάρνακας. Είδαμε επίσης τα προβλήματα που προκύπτουν από τις χαριστικές συμφωνίες που υπέγραψε η κυβέρνηση Αναστασιάδη για την ιδιωτικοποίηση του λιμανιού Λεμεσού, αλλά και την αναποτελεσματικότητα στην αξιοποίηση του φυσικού μας αερίου.
Δεν θέλουμε να δούμε παρόμοια προβλήματα με την πόντιση του καλωδίου. Η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη καλώς φαίνεται ότι συμφώνησε για την υλοποίηση του έργου, αλλά στη συνέχεια δεν πρέπει να αφεθεί ανέλεγκτη. Είτε σε λίγα χρόνια θα κριθεί ως μια κυβέρνηση που έφερε σε πέρας ένα κεφαλαιώδους γεωπολιτικής σημασίας έργο, είτε ως μια κυβέρνηση που βυθίστηκε σε ένα ακόμα μεγάλο σκάνδαλο.
