* Του Λούη Κουτρουκίδη
Εννά παραμείνω στο ίδιο θέμα της περασμένης εβδομάδας, τζιαι να σας πω την περιπέτεια που είχα, όταν επήα να ανοίξω ένα «take away», σε ένα συγκεκριμένο δήμο. Που λαλείτε, επήα τζιαμαί τζ’ αρώτησα τους ποιες έν' οι προδιαγραφές για να ανοίξω το «φαγάδικο» που ήθελα. Τα πλάσματα εκοττήσαν μου μιαν κόλλαν, που είσιεν πάνω τες προδιαγραφές για το τι πρέπει να κάμω σε θέματα υγιεινής τζ’ ασφάλειας. Έπρεπε να κάμω τζιαι μιαν υποχρεωτική ασφάλεια ζωής, άμπα τζιαι ψατζιέψω κανέναν, ή αν χλοιάσει τζιαι σπάσει το πόιν του κανένας, ή ακόμα τζιαι να ππέσει το τταβάνι τζιαι να τους τσιλλήσει ούλλους πουκάτω. Τζ’ είπαν μου, άμα τα κάμεις ούλλα, τηλέφωνά μας νάρτουμεν να τσσιεκκάρουμεν.
Έφυα που τζιαμαί, τζ’ έπιαα δουλειά, τζ’ έκαμα ό,τι έγραφεν πάνω η κόλλα, μετά έπιαα τον Μάστρο, τζ’ είπα του ότι είμαι έτοιμος. Την επομένη, εκατεβήκασιν τέσσερις γραβατωμένοι, με τα βιβλιούθκια τους στο σιέρι, του Υγειονομείου, της Αστυνομίας, της Πυροσβεστικής, τζ’ ένας μηχανικός. Ο καθένας ετσιάκκαρε τζείνο που τον αφορούσε, τζιαι σε δέκα λεπτά ο Μάστρος είπεν μου να πάω στο γραφείο του, να πκερώσω, για να πάρω την Άδεια Λειτουργίας. Όταν επκέρωσα, εδώκαν μου τζιαι μια λίστα με το τι εμπορούσα να πουλήω στο «take away».
Τωρά εννά διερωτάστε σε ποιο δήμο της Κύπρου δουλεύκουν έτσι επαγγελματικά. Ποιας Κύπρου ολάν, χάννει η παττίχα σας, δαμέσα δα εν ηξέρουν 'ντα που τους γίνεται, μια μάτσα κούλλουφοι, που εν τζιαμαί μόνο για γεμωσιά, τζ’ επιάαν τη δουλειά, διότι η στετέ του δήμαρχου τζ’ η στετέ τους ήταν γειτόνισσες. Αυτή ήταν η εμπειρία μου σε «τριτοκοσμική» χώρα της Νοτίου Αφρικής το 1970. Ναι κύριε, το 1970, πριν σχεδόν πενήντα χρόνια, διότι δαμέσα εν δκιακόσια χρόνια πίσω. Δαμέσα δα, πραγματικά τζιαι που δική μου εμπειρία στον Δήμο Λεμεσού, όταν αρώτησα για τες προδιαγραφές, είπαν μου «αρώτα τον αρχιτέκτονά σου». Τι δικαιούμαι να πουλώ, τζιαι πάλε «αρώτα τον αρχιτέκτονά σου». Εμπήκα μες στην ιστοσελίδα του ΚΟΤ, αλλά ούτε τζιαμαί γράφει τίποτε. Άμαν ήρτεν ένας που τον ΚΟΤ τζ’ εκατάγγειλέν με, ότι οι καρέκλες μου εν ένι «τόνενες», τζ’ αρώτησα τον πού μπορώ να 'βρω τες πληροφορίες, «αρώτα τον αρχιτέκτονά σου». Όταν τελικά αρώτησα τον αρχιτέκτονα, «τζιαι πού θέλεις να ξέρω εγώ κύριε Λούη;». Λαλώ σας, δαμέσα δα ένι όπου σ' εύρω τζ’ όπου μ' εύρεις, ο ένας πασάρει την μάππαν στον άλλον, τζ’ εσύ κάτσε τζ’ εύρε λοαρκασμόν, εν χαμπαρίζει κανένας, 'ντα που τους γίνεται. Άγια ολάν.
Κύριε τζιαινούρκε δήμαρχε, κατέβα κάτω ολάν, στο Τμήμα Αδειών, πιάστους που τα 'φκιά, διότι ούλλοι εν μια μάτσα αθκειασεροί που κάμνουν πως δουλεύκουν. Ούλλα τους τα γραφεία εν παραφορτωμένα με φάιλ, τζιαι με «σχέδια», ένα πραγματικό χάνι του Ππάντζιαρου. Τι να κάμετε τα σχέδια κύριοι, ξεκολλάτε ολάν που τες καρέκλες, τζ’ εφκάτε έξω, να σας δώκει ο καθαρός αέρας, πέρκι μου ξυπνήσετε. Ελάτε να δείτε, να σας δούμεν, να μας δείτε, αφού πκερώννουμεν σας, να τσιεκκάρετε, να μας πείτε, κάμε τούτο τζιαι τζείνο, τζιαι ξαπολάτε τα «ευρωπαϊκά σχέδια τζιαι μαλακίες», αν θεννά πάει τούτος ο τόπος νάκκο τζείθεμερου. Άκου ρε να κάθεστε πά' στην ίδια τσαέρα, να τσιεκκάρετε στρογγυλούθκια, τρίγωνα, τετράγωνα, τζιαι κουκκουπούθκια πάνω σε «σχέδια», εν βαρκιέστε ολάν; Εγιώ ήταν να πελλάνω τζειμέσα, πραγματικά! Τζιαι κάτι τελευταίο, απλά για να σας το αποδείξω, τούτα που λαλώ έννεν πελλάρες. Πες έκαμα τα σχέδια, έγκρινες τα, τζ’ έδωκες μου την άδεια. Πά' στο σχέδιο έβαλα δκυο τραπεζούθκια σε μια γωνιά, αλλά όταν άνοιξα, αντί τραπεζούθκια εθεώρησα καλλύττερο να βάλω μια γλάστρα με φκιόρα. Εννά 'ρτεις να μου πεις ύστερα που έξι μήνες ότι, σύμφωνα με τα σχέδια, τζιαμαί έπρεπε να 'σσιει τραπεζούθκια, αλλά τώρα έσσιει φκιόρα; Μεν είσαι μακάκας κύριε Λούη, ίντα τους κόφτει αν ταράξεις την γούρνα τζιαι βάλεις την αλλού; Τότε γιατί θέλουν σχέδια οι ζόπποι, τα οποία στο τέλος της ημέρας είναι άχρηστα; Κόφτει τους 'ντα πο' 'ννά κάμεις ύστερα πο' 'ννά πκιάεις την άδεια; Σίουρα όι, γι' αυτό τον λόγο, κύριε δήμαρχε, τούτα ούλλα τα σχέδια εν αχρείαστες πελλάρες, τζ’ εσείς που τα ζητάτε είσαστε εντελώς άσχετοι τζιαι πραγματικά αχάπαροι. Σόρι μπόις, αλλά έχω άδικο;
Τζ’ ύστερα περιμένουμε επενδυτές να 'ρτουν που πόξω. Ίντα να 'ρτουν ρε μάππουροι να σας πει τζιαι κανένας, για να τους κάμετε το φλαντζιή τους μαύρο, διότι εμάς εποφκάλετε μας, κύριοι Γιουροπίαν κούλλουφοι, μέιτ ιν Σάιπρους. Έτσι!
