Η εβδομάδα που μπαίνει, ως χρονικό πλαίσιο, είναι μονόδρομος για τον Μάριο Καρογιάν ως προς τους σχεδιασμούς του να παρέμβει για τα όσα διαδραματίζονται στον χώρο του Δημοκρατικού Κόμματος. Οι διαδοχικές αναβολές της εξαγγελθείσας πρόθεσης, τόσο του ιδίου όσο και της ομάδας των συναγωνιστών του που αποπέμφθηκαν από το κόμμα αλλά και πολλών άλλων που εξακολουθούν να κρατούν την ταυτότητα του μέλους, παρά το πογκρόμ της ομάδας του Νικόλα Παπαδόπουλου, ήταν μεν αναγκαίες τις τελευταίες ημέρες εξαιτίας και των εξελίξεων στην κυπριακή ΑΟΖ, αλλά είχαν, και ας μην το παραδέχονται δημοσίως, και μια μικρή δόση αναβλητικότητας.
Μανιφέστο
Πάντως, η αποφασιστικότητά τους να δημιουργήσουν τις αναγκαίες συγκυρίες για μια νέα εφ’ όλης της ύλης παρέμβασή τους είναι εκεί. Στο πλαίσιο αυτό, είναι μεγάλη η ζύμωση που επιτελείται για τη δημιουργία ενός άλλου ΔΗΚΟ, το οποίο να «βρίσκεται στις αρχές και στους οραματισμούς αυτού του κόμματος που ιδρύσαμε», όπως σημείωναν στον «Π» διαγραφέντα στελέχη του κόμματος.
Στη βάση αυτής της προσέγγισης, είναι ξεκάθαρο πως:
α) Η καθοριστικής σημασίας παρέμβαση του Μάριου Καρογιάν θα ανταποκρίνεται στις προσδοκίες και τους στόχους ευρύτερης ομάδας στελεχών, όχι μόνο εκείνων που έχουν αποπεμφθεί, αλλά και άλλων πολλών χιλιάδων ίσως μελών και φίλων του κόμματος οι οποίοι διαπιστώνουν καθημερινά την «τραυματική αλλά και διαλυτική προσέγγιση της ηγετικής ομάδας στο κόμμα».
β) Η παρέμβαση Καρογιάν θα έχει ως στόχο να δημιουργήσει επιπλέον προβληματισμό για τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού σχήματος, αφού οι εξελίξεις το καθιστούν πλέον αναγκαίο.
γ) Η εκδικητική, από τη μια, αλλά και η επί της ουσίας κίνηση επιβίωσης, από την άλλη, του Νικόλα Παπαδόπουλου, μετά τη μεγάλη του αποτυχία στις προεδρικές και η συνειδητή του επιλογή να ρισκάρει το μέγεθος του σχήματος το οποίο θα ελέγχει, θέτοντας την ενέργειά του αυτή σε ανταγωνιστικότητα με τη συνοχή του ΔΗΚΟ, δίνει ένα πολύ μεγάλο επιχείρημα στον Μάριο Καρογιάν για να αποτυπώσει την ποιοτική διαφορά της δικής του παρέμβασης, με στόχο ο μελλοντικός σχηματισμός να αντικατοπτρίζει με πειστικότητα το κόμμα όπως ο ίδιος το άφησε μετά την απώλεια της προεδρίας του, αλλά και που ανταποκρινόταν στο επίπεδο λειτουργίας του τις τελευταίες δεκαετίες.
Άγνοια ή...
Ο Νικόλας Παπαδόπουλος πάντως είτε δεν έχει ιδίαν αντίληψη πού οδηγεί το κόμμα του οποίου ηγείται, έχοντας άγνοια των πραγματικών του δεδομένων, είτε συνειδητά δεν τον απασχολεί πιθανή συρρίκνωση του κόμματός του, φθάνει ο ίδιος να ελέγχει πλήρως την κατάσταση πραγμάτων εντός. Η πρωτοφανής αντίδραση ενός ηγέτη κόμματος ο οποίος επιχείρησε να κρύψει την αποτυχία στις προεδρικές μέσω του εξοστρακισμού στελεχών του κόμματος, τα οποία συνδέονται με τον χώρο για δεκαετίες, αποτελεί στην ουσία μια συνταγή απαξίωσης της ίδιας της ηγεσίας την οποία, υποτίθεται, ασκεί. Αντί διά των θεσμοθετημένων οργάνων του να αναζητήσει τις αιτίες και τα αιτιατά της αποτυχίας, η ηγεσία οδηγεί το κόμμα με τις ενέργειές της στην απαξίωση και στη συρρίκνωση.
Ωστόσο, όπως ο «Π» αντιλαμβάνεται, ποσώς η ηγεσία του σημερινού ΔΗΚΟ ενδιαφέρεται για τη μαζικότητα του σχήματος. Εκείνο που ενδιαφέρει σήμερα την ηγεσία του κόμματος είναι να πάει τον ερχόμενο Ιούνιο σε ένα εκλογικό και καταστατικό συνέδριο, στο οποίο να μην υπάρξει καμία αμφισβήτηση του Νικόλα Παπαδόπουλου. Ενός ηγέτη που, αν τολμήσει να επιμετρηθεί με το εύρος της αποτυχίας του στις προεδρικές εκλογές, θα έπρεπε να παρέδιδε το κόμμα σε μια άλλη ηγεσία.
Χρειάζονται βουλευτές
Η δημιουργία ενός νέου πολιτικού σχήματος στον χώρο του Κέντρου θα είχε περισσότερη πειστικότητα, αν ταυτοχρόνως αυτό το σχήμα εμφανιζόταν ως κοινοβουλευτικό κόμμα. Αν οι βουλευτές του σημερινού ΔΗΚΟ που κατά τεκμήριο έχουν διαφωνίες με την ηγεσία του κόμματος, δηλαδή οι Άγγελος Βότσης και Γιώργος Προκοπίου, επιλέξουν συμμετοχή σε πιθανό νέο σχήμα, στην ουσία αλλάζουν πλήρως την προοπτική για κάτι νέο, αφού αμέσως θα υπάρξει μια νέα οργανωμένη κοινοβουλευτική παρουσία. Ενδιαφέρουσα περίπτωση είναι και εκείνη του βουλευτή της Πάφου Χαράλαμπου Πιττοκοπίτη, ο οποίος φαίνεται να βρίσκεται πιο κοντά προς τον Μάρκο Κυπριανού, αλλά σαφώς διαφωνεί με την πολιτική των εξοστρακισμών ιστορικών στελεχών.
Η στάση του Μάρκου
Μια από τις πλέον απαξιωμένες από τον κόσμο του ΔΗΚΟ κομματικές φιγούρες είναι ο Μάρκος Κυπριανού. Ο οποίος συναίνεσε, και μάλιστα εν μέσω μιας πολυήμερης απουσίας του Νικόλα στο εξωτερικό, άλλη γελοιότητα αυτή, να παίξει τον ρόλο του θύτη μιας ομάδας ανθρώπων της λεγόμενης κυπριανικής τάσης, οι οποίοι δημιούργησαν μαζί με τον Σπύρο Κυπριανού το κόμμα. Είναι άξια απορίας αυτή η πολιτική συμπεριφορά του Μάρκου Κυπριανού, με ποια δηλαδή λογική συμμετείχε στον εξοστρακισμό στελεχών με την υποψία ότι λειτούργησαν ενάντια σε μια απόφαση του κόμματος για τις εκλογές, η οποία από την πρώτη στιγμή ήταν διάτρητη; Πολλά στελέχη θεωρούν ότι ο Μάρκος Κυπριανού λειτούργησε υπό το κράτος του φόβου για την επόμενη μέρα παρουσίας του στο κόμμα. Η στάση του ωστόσο αυτή στην ουσία επιταχύνει τη φυγή του, η οποία, όπως όλα δείχνουν, αναπότρεπτα θα συντελεστεί στο επόμενο συνέδριο του μοιρασμένου και τραυματισμένου ΔΗΚΟ.
