«Το μόνο καλό που θεωρώ ότι βγήκε από τη συζήτηση για τη βάση της λύσης είναι ότι βρέθηκαν ξαφνικά πολλοί υπερασπιστές της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας», έλεγε στον «Π» μεταξύ σοβαρού και αστείου, ή μάλλον με ισχυρή δόση σαρκασμού, ένα υψηλόβαθμο κυβερνητικό στέλεχος. Προφανώς το εν λόγω στέλεχος, έμπλεο εκπλήξεως από τις κατά ρυπάς μεταλλάξεις του Προέδρου της Δημοκρατίας και την τελεσίδικη απόφασή του ότι η ΔΔΟ δεν είναι πλέον συμβατή με τις ανάγκες του νότιου κομματιού της Κύπρου και της ελληνοκυπριακής ελίτ, στην ουσία επιχείρησε με μία εξαίσια πιρουέτα να πιαστεί στις διάφορες υποθέσεις εργασίας με τις οποίες ασκούνται πολλά στελέχη του Δημοκρατικού Συναγερμού στο παρόν διάστημα. Βεβαίως το μεγάλο πρόβλημα πολλών στελεχών του κυβερνώντος κόμματος δεν είναι το τι λέει σήμερα ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, αλλά η ασυνέπεια που επιδεικνύει στη συνέχιση του στόχου σε σχέση με το πλέγμα των όσων διαμηνύει και το οποίο παρουσιάζει ως μια μορφή προβληματισμού αν δεν υπάρξει κατάληξη την επόμενη μέρα των συνομιλιών.
Η αποξένωση
Η τελευταία συνέντευξη που έδωσε στον τηλεοπτικό σταθμό Οmega είναι ενδεικτική της τάσης που έχει αυτή τη στιγμή να θέτει γενικές θέσεις για το τι ακριβώς τον προβληματίζει, κυρίως σε θέματα τα οποία ο ίδιος έχει συμφωνήσει, σε αντιδιαστολή με έναn εξεζητημένο πεσιμισμό, τον οποίο διά του λόγου του τον διαχέει ευρύτερα στην κοινωνία και καθιστά εκ των προτέρων την όποια περίπτωση προόδου για διευθέτηση θνησιγενή.
«Όχι, αυτή την ώρα πρέπει να εξαντληθούν όλα τα περιθώρια, μα όλα τα περιθώρια, για επίτευξη αυτού που καθορίστηκε ως στόχος το ’77», λέει ο Πρόεδρος στη συνέντευξή του στο Omega, αλλά αμέσως ρίχνει το δηλητήριο της αποξένωσης της κοινής γνώμης από τη συγκεκριμένη λύση, περιγράφοντας το πόσο προβληματίζεται σε περίπτωση που εξαντληθούν τα περιθώρια της διαπραγμάτευσης. «Είπα και τολμώ και θα το λέω. Ο στόχος δεν μετατίθεται, θέλω να είμαι ξεκάθαρος, αλλά δεν μπορεί κανένας να μου απαγορεύσει να προβληματίζομαι για το μέλλον του τόπου».
Αυτό του τον προβληματισμό ο μεταλλαγμένος Πρόεδρος τον θεωρεί μάλιστα και ως χαρακτηριστικό γνώρισμα ενός αδογμάτιστου πολιτικού με τεράστια αποθέματα «ειλικρίνειας» σε σχέση με πολλούς εκ των συνεργατών του ή της δύναμης που τον στήριξε στις συνομιλίες το προηγούμενο διάστημα, δηλαδή το ΑΚΕΛ. Λέει στην τελευταία του το συνέντευξη: «Αυτό που υπαγορεύει στον καθένα, που υπαγορεύει η κοινή λογική, είναι να προβληματίζεται, να ασκείται το μυαλό, και όχι να παραμείνει αγκυλωμένος». Ένας τέτοιος προβληματισμός για τον Πρόεδρο, ο οποίος δεν μπορεί να μένει αγκυλωμένος, γι’ αυτό εκ των προτέρων προετοιμάζει το έδαφος για κάτι άλλο, πρώτα σε επίπεδο επαφών και τώρα σε επίπεδο κοινής γνώμης, είναι και η απόσυρση της συμφωνίας για την εκ περιτροπής προεδρία με δικολαβίστικες δικαιολογίες. «Στο θέμα της πολιτικής ισότητας υπάρχουν θέματα τα οποία πρέπει πρώτα να ρυθμιστούν και στη συνέχεια να συζητηθούν… Δεν ισχύει η εκ περιτροπής προεδρία αν και εφόσον δεν επιλυθούν άλλα των θεμάτων που να εξασφαλίζουν ομαλή λειτουργία του κράτους», τόνισε. Στην δε ερώτηση ότι παίρνει ουσιαστικά πίσω μία δέσμευση, η απάντησή του είναι αρκούντως ενδεικτική των προθέσεων ή των διαθέσεών του. «Δεν ισχύει η δέσμευση όπως τίθεται, εμείς είπαμε στο έγγραφό μας με κοινό ψηφοδέλτιο και διασταυρούμενη ψήφο»
Η «διαλεκτική»
Η λογική του Νίκου Αναστασιάδη δεν είναι καθόλου περίπλοκη ή σύνθετη, ανεξάρτητα αν ο ίδιος έχει την ψευδαίσθηση ότι αποτελεί την προσωποποίηση της διαλεκτικής σκέψης και των ρηξικέλευθων αποφάσεων. Σε σχέση με το Κυπριακό, ο Πρόεδρος διαλέγει μία πανεύκολη οδό, γιατί αυτή απλούστατα δεν οδηγεί πουθενά.
Το πλέον σημαντικό στη συνέντευξη του Προέδρου στο omega, στις αρχές της βδομάδας εν μέσω των διαβουλεύσεων της απεσταλμένης του γ.γ., της Τζέιμς Χολ Λουτ, δεν ήταν τόσο η ξαφνική και πλήρης αμφισβήτηση των συμφωνηθέντων ζητημάτων που αφορούν τη συμμετοχή των Τ/Κ στο μελλοντικό κράτος, όσο κυρίως η επιχειρούμενη μεταφορά των συζητήσεων για το Κυπριακό σε μία ακόμη προσπάθεια εσωστρεφούς διαχείρισης για να απαντήσει στους σημερινούς νέους επικριτές του. Βρισκόταν σε διαβουλεύσεις με την κ. Λουτ ο Πρόεδρος, και ποσώς η τελευταία του συνέντευξη κινήθηκε στο πνεύμα αυτής της διαβούλευσης. Η σπουδή του Πρόεδρου να απαντήσει στους επικριτές του συνοδεύεται δυστυχώς και από την ευκολία με την οποία σαφώς δεν αποκλείει άλλες λύσεις στο Κυπριακό, ανεξάρτητα αν ο ίδιος διατείνεται πως «δεν πρόκειται να απαντήσω σε κανέναν, οι πολιτικές μου κατατίθενται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων μακράν και πέραν από το τι λέει ο οποιοσδήποτε, είτε δημοσιογράφος είτε πολιτικός ηγέτης». Ο Νίκος Αναστασιάδης στην πραγματικότητα εκείνο που επιχειρεί το τελευταίο διάστημα είναι μια μεθοδευμένη προσπάθεια να εμπεδώσει στην κοινή γνώμη τους δικούς του προβληματισμούς, κυρίως για να έχει μαζί του την αναγκαία κρίσιμη μάζα την οποία θα χρησιμοποιήσει για να μετουσιώσει σε πράξη αυτούς τους «έντονους και εξωστρεφείς πλέον προβληματισμούς του».Το μεγάλο ωστόσο ερώτημα είναι τι ακριβώς θα πράξει και πώς θα ενημερώσει, όπως διατείνεται, τον λαό, όταν και εφόσον παλινδρομήσουν οι περισπούδαστοι σχεδιασμοί του, οι οποίοι βρίσκονται δυστυχώς στη μέγγενη εξελίξεων, πάνω στις οποίες δεν έχει την παραμικρή δύναμη και δυνατότητα να επιδράσει. Θα αντέξει ακόμη και ένας Νίκος Αναστασιάδης το ρίσκο ενός ψευδεπίγραφου μικρομεγαλισμού, ή θα μας οδηγήσει σε απρόσμενες περιπέτειες;
