Θα ασχοληθώ και σήμερα με τις έρευνες για το «Κράτος Μαφία». Η προσπάθεια για την εξεύρεση και διορισμό ποινικών ανακριτών συνεχίζεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, σύμφωνα με το χθεσινό δημοσίευμα του «Π». Το να ασχολείται ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας με τον εντοπισμό και διορισμό ποινικών ανακριτών είναι μια άκρως λανθασμένη ενέργεια, για μια σειρά από λόγους.
Χριστοδουλίδης/Βγενόπουλος
Ο κυριότερος των οποίων είναι το γεγονός ότι υπήρξε ο ίδιος στενός συνεργάτης του Νίκου Αναστασιάδη επί σειρά ετών και συνεπώς δεν έχει «την έξωθεν καλή μαρτυρία». Και, μάλιστα, στη διάρκεια αυτής της πολυετούς στενής συνεργασίας ανέλαβε την εκτέλεση αποστολών που εγείρουν δικαιολογημένες υποψίες για ύποπτες δραστηριότητες. Τέτοια αποστολή ήταν το ταξίδι στην Αθήνα για να συναντήσει τον περιβόητο Βγενόπουλο. Τον άνθρωπο ο οποίος οδήγησε τη Λαϊκή Τράπεζα στη χρεοκοπία και μέσω της Focus αποπειράθηκε να εξαγοράσει κόμματα και πολιτικές προσωπικότητες στην Κύπρο.
Χριστοδουλίδης/Αναστασιάδης
Ένας άλλος σοβαρός λόγος είναι το γεγονός ότι ο Αναστασιάδης με χίλιους δύο τρόπους υπέσκαψε την υποψηφιότητα του Αβέρωφ Νεοφύτου και ευνόησε την υποψηφιότητα Νίκου Χριστοδουλίδη στις τελευταίες προεδρικές εκλογές. Μπορώ να γράψω ολόκληρο βιβλίο για τους τρόπους με τους οποίους ο Αναστασιάδης υπέσκαβε την υποψηφιότητα Αβέρωφ Νεοφύτου. Θα περιοριστώ στο να υποδείξω ότι μέλη του στενού του οικογενειακού περιβάλλοντος και «κολλητοί» του υποστήριζαν ποικιλοτρόπως την υποψηφιότητα Χριστοδουλίδη. Σε μεγάλα τμήματα του λαού επικρατεί η όχι αδικαιολόγητη αντίληψη ότι ο Νίκος Χριστοδουλίδης χρωστά την εκλογή του στον Νίκο Αναστασιάδη. Αυτά και πολλά άλλα οδηγούν την κοινή γνώμη στο να προσεγγίζει την ενεργό ανάμειξη του Προέδρου στην επιλογή των ποινικών ανακριτών με τη μέγιστη καχυποψία.
Κύρος των ανακριτών
Υπάρχει και μια άλλη, σημαντική πτυχή: Το κύρος και η αξιοπιστία αυτών που θα επιλεγούν θα βρίσκεται υπό έντονη αμφισβήτηση από την πρώτη στιγμή της ανακοίνωσης του διορισμού τους. Αν ο Γενικός Εισαγγελέας και ο Βοηθός Γενικός Εισαγγελέας αποφάσισαν να μην συμμετέχουν στις έρευνες λόγω της προηγούμενης σχέσης τους με τον Αναστασιάδη, στη βάση ποιας λογικής ο Νίκος Χριστοδουλίδης διαδραματίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην εξεύρεση και διορισμό ποινικών ανακριτών;
Η ηγεσία του ΔΗΣΥ
Κατανοώ τη δύσκολη θέση στην οποία έχει περιέλθει η ηγεσία του Δημοκρατικού Συναγερμού από την κριτική που ασκείται στον Νίκο Αναστασιάδη. Οδηγήθηκε όμως σ’ αυτή τη δύσκολη θέση γιατί η ίδια επέλεξε να ακολουθήσει πολιτική δύο μέτρων και δύο σταθμών. Στην περίπτωση των σημαντικών στελεχών της παράταξης, Νίκου Σύκα και Φαίδωνα Φαίδωνος, οι οποίοι, με το που κατηγορήθηκαν, αντιμετώπισαν σοβαρές κομματικές κυρώσεις, η ορθότητα των οποίων δεν είναι του παρόντος. Γιατί δεν έγινε το ίδιο και στην περίπτωση του Νίκου Αναστασιάδη; Που στην περίπτωσή του τα πράγματα βοούσαν για αντίδραση και ξεκάθαρες τοποθετήσεις. Και δεν αναφέρομαι μόνο στη πτυχή της ενδεχόμενης διάπραξης ποινικών αδικημάτων. Στα όσα καταθλιπτικά αναγράφονται στο έγγραφο που έδωσε στη δημοσιότητα η Αρχή κατά της Διαφθοράς και στα όσα από τα εν λόγω γραφόμενα προκύπτουν εν είδη εύλογων συμπερασμάτων, η ηγεσία του μεγαλύτερου και πιο «σύγχρονου» κόμματος της Κύπρου δεν έχει θέση; Και το μόνο που την ενόχλησε είναι η κριτική που ασκεί το ΑΚΕΛ; Διάβασα την ανακοίνωση του Δημοκρατικού Συναγερμού της περασμένης Πέμπτης με την οποία κατηγορεί το ΑΚΕΛ για «τοξικότητα» και προσπάθεια «διχασμού της κοινωνίας» και άλλα παρόμοια και θυμήθηκα το ανέκδοτο με τον κομμουνιστή ξεναγό επί Σοβιετικής Ένωσης. Αφού με τα γραφόμενά μου θα «πικραθούν» κάποιοι στον Συναγερμό, ας πούμε το ανέκδοτο που καθόλου δεν θα αρέσει σε κάποιους στο ΑΚΕΛ, που συνεχίζουν να λατρεύουν τον Ιωσήφ Στάλιν και να ονειρεύονται διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και αντικατάστασή της με μια νέα Σοβιετική Ένωση.
Ο κομμουνιστής ξεναγός
Πήγε, που λέτε, ένας Αμερικανός δισεκατομμυριούχος στη Μόσχα, μετά τον θάνατο του Στάλιν, όταν άρχισαν τα πρώτα δειλά βήματα για προσέλκυση ξένων επενδυτών. Οι Αρχές ανέθεσαν την ξενάγησή του σε έναν από τους καλύτερους ξεναγούς της χώρας, πολύ μορφωμένο και μέλος του κόμματος. Οι οδηγίες του κόμματος ήταν να παρουσιάσει στον Αμερικανό τα μεγαλεία της Σοβιετικής Ένωσης, πράγμα που την καθιστούσε ελκυστικό τόπο επενδύσεων. Στο πλαίσιο της περιήγησης, τη δεύτερη μέρα της επίσκεψης, βρέθηκαν σε μια γέφυρα κάτω από την οποία υπήρχαν καμιά τριανταριά γραμμές των τρένων. Και άρχισε ο ξεναγός να λέει στον φιλοξενούμενό του: «Βλέπεις τις γραμμές στα άκρα αριστερά, απ’ εκεί κάθε 10 δευτερόλεπτα περνά ένα τρένο που μεταφέρει τρόφιμα στους λαούς της Σοβιετικής Ένωσης. Στις διπλανές γραμμές κάθε 30 δευτερόλεπτα περνά ένα τρένο με πρώτες ύλες για τα εργοστάσια της αχανούς Σοβιετικής Ένωσης. Στις γραμμές στα δεξιά περνούν τα τρένα που μεταφέρουν επιβάτες. Ένα τρένο περνά κάθε λεπτό». Μέχρι να του εξηγήσει και για τις άλλες γραμμές πέρασαν γύρω στα 15 λεπτά και ο Αμερικανός τον διακόπτει και τον ρωτά: «Μα έχει 15 λεπτά που βρισκόμαστε εδώ και δεν πέρασε κανένα τρένο, μήπως υπάρχει απεργία των σιδηροδρομικών σήμερα;». Και ο σύντροφος τού απαντά: «Εσείς γιατί καταπιέζετε τους μαύρους;». Όπως ήταν φυσικό, η επίσκεψη τερματίστηκε άδοξα και οι επενδύσεις πήγαν περίπατο.
Ο Δίπλαρος και οι κολλητοί
Ο Ευθύμιος Δίπλαρος, ως αναπληρωτής πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού, οφείλει να αντιληφθεί και μαζί του να αντιληφθούν και όλοι οι άλλοι όσοι κατά καιρούς ευεργετήθηκαν από τον Νίκο Αναστασιάδη ότι το κόμμα δεν είναι αμπελοχώραφο κανενός. Και κυρίως ότι σε σημαντικά θέματα οι δημόσιες τοποθετήσεις δεν πρέπει να υπαγορεύονται από αισθήματα ατομικής φιλίας ή «κολλητοκρατίας». Αλλά από αίσθημα ευθύνης έναντι της παράταξης που μας ανέδειξε σε αξιώματα και πόστα που μας πρόσφεραν κύρος και χίλια δύο άλλα αγαθά. Για τα ευρήματα της έρευνας της Αρχής κατά της Διαφθοράς και τον Νίκο Αναστασιάδη, οι πολίτες χρειάζονται από τις ηγεσίες των κομμάτων ουσιαστική, αντικειμενική ενημέρωση που να συμβάλλει στην ανεξάρτητη κρίση και όχι κομματική προπαγάνδα. Κάποιοι στον Συναγερμό, αντί να επικοινωνήσουν συγκεκριμένα και πλήρως τις θέσεις τους –μέσω της προπαγάνδας, των συνθημάτων, των διλημμάτων, των κατηγοριών και της πόλωσης– επιχειρούν τον αποπροσανατολισμό, την ποδοσφαιροποίηση, τον φανατισμό και διά τούτων να στρέψουν την προσοχή του κόσμου αλλού. Αν συνεχίσουν έτσι, και δεν βρεθούν αρκετές υπεύθυνες και θαρραλέες φωνές όπως του Δημήτρη Δημητρίου για να τους ανακόψουν, πολύ φοβάμαι το κόμμα θα πάθει πολύ χειρότερα από τον σύντροφο ξεναγό.
