Κυριακή 9 Αυγούστου 2026. Εκπομπή De Facto του Σωτήρη Παρούτη στο Ωμέγα. Δεύτερο μέρος. Σήμερα 11-9-2026. Το εγκληματικό σενάριο για την τραγωδία στο Μαρί ξετυλίγεται από τον δημοσιογράφο κομμάτι-κομμάτι… Και στα δυο επεισόδια, ο καλός δημοσιογράφος κάνει εξονυχιστική δημοσιογραφία. Ψάχνει σφαιρικά τα γεγονότα και αν δεν με ξεγελά η αντίληψή μου δεν χαρίζεται σε κανέναν…
Μιλούν άνθρωποι με άμεση εμπλοκή στην υπόθεση. Λένε και περιγράφουν καταστάσεις που ακόμα και δεκαπέντε χρόνια μετά, σοκάρουν με την αλήθεια τους.
Συγγενείς των θυμάτων εμφανίζονται ταραγμένοι. Τα 15 χρόνια μετά, δεν είναι τίποτα μπροστά στην οδυνηρή πραγματικότητα: να χάνεις κάποιον δικό σου εξ αιτίας μιας απίστευτης σε έκταση ανευθυνότητας.
Όλο αυτό το συναίσθημα οργής που καταβάλλει τον τηλεθεατή, είναι σαν ένα κακό όνειρο, ένας εφιάλτης που τελειώνει (για τον τηλεθεατή). Όταν κλείσει η εκπομπή και αρχίσουν οι διαφημίσεις για πιο ξέγνοιαστες και χαρούμενες διακοπές φέτος τον Αύγουστο...
Για τους τηλεθεατές, είμαι σίγουρος πως στην πλειοψηφία τους, σήμερα λόγω επετείου, θα φέρουν κάποιοι στη μνήμη τους την προψεσινή εκπομπή του Σωτήρη Παρούτη. 11 Ιουλίου 2011…Η περιοχή που ήταν στοιβαγμένα τα βαγόνια με την πυρίτιδα γίνεται κρανίου τόπος. Ένας κόμπος σε δένει στα σπλάχνα. Σήμερα το Μαρί, την Παρασκευή 14 Αυγούστου η συντριβή του «ΉΛΙΟΣ» και την ίδια μέρα, η άνετη σχεδόν τουριστική προέλαση των Τούρκων προς Αμμόχωστο και Μόρφου. Τον 15αύγουστο, την επομένη δηλαδή, η γιορτή της Παναγίας…Ισορροπία της τραγωδίας με την παρηγοριά; Δεν πιστεύω σε τέτοιες εξισώσεις. Το είπε μια συγγενής ενός θύματος στο Μαρί προς το τέλος της εκπομπής. «Μόνο εμείς θυμόμαστε. Εμείς που έχουμε χάσει ανθρώπους. Οι άλλοι όλοι ξέχασαν, απλά κάτι θα θυμηθούν στην επέτειο». Η πολιτεία βεβαίως θα κάνει τις εκδηλώσεις της, τα τρισάγιά της, τις βαρύγδουπες και εμετικές ανακοινώσεις της και όλα θα κυλήσουν όπως προστάζει η ειμαρμένη.
Ιούλιος και Αύγουστος θα έπρεπε να κηρυχθούν αποτρόπαιοι μήνες. Όχι μόνο γιατί κουβαλούν σωρεία τραγικών επετείων αλλά γιατί είναι οι μήνες που ο τυχάρπαστος κυπριακός λαός βρήκε αποκούμπι στις καλοκαιρινές διακοπές, για να απομακρύνει πιο βαθιά στο ασυνείδητο του τις ανεπάρκειες αυτών που βρέθηκαν να μας ηγούνται στις κρίσιμες συγκυρίες, που ο χρόνος έκανε τα δικά του, στα δικά μας ανεύθυνα τερτίπια.
Και το πραξικόπημα, η εισβολή, η Αμμόχωστος, το Μαρί και ο «Ήλιος» είναι ένα κομπολόι σύμπτωσης της ανωριμότητας και της ανευθυνότητας που μας καταδυναστεύει. Δεν ξέρω πώς θα ανανήψουμε…
Διαχρονικά, τα σημεία των καιρών δεν δείχνουν να ωριμάζουμε. Αντίθετα το άγριο και προσωπικό «άθλημα» του βολέματος εαυτού, όλο και θεριεύει όλο και επιβάλλεται πιο εύκολα και συχνά σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητάς μας.
Βέβαια θα μου πείτε για το τραγούδι πως: «Μικρός λαός και πολεμά/ δίχως σπαθιά και βόλια/ για όλου του κόσμου το ψωμί/ το φως και το τραγούδι./ Κάτω απ' τη γλώσσα του κρατεί/ τους βόγγους και τα ζήτω/ κι αν κάνει πως τα τραγουδεί, ραγίζουν τα λιθάρια…» Η μνήμη μας δηλητηριάστηκε από τα προσωπικά κι ευτελή συμφέροντα. Μας απέμεινε κάτι άλλο νομίζετε;
