Πριν λίγες ημέρες επισκέφτηκε την Κύπρο ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ για να τονώσει τη διαδικασία στο Κυπριακό και να υπενθυμίσει στους κατοίκους αυτού του πανέμορφου νησιού ότι μπορούν να επανενώσουν τον τόπο τους. Ήταν μια ιστορική στιγμή που αμφιβάλλω εάν είχε το προσδοκώμενο αποτέλεσμα. Η επίσημη ε/κ πλευρά ακόμη διαρρέει πληροφορίες που δημιουργούν αρνητικό κλίμα αντί να προετοιμάζει την κοινή γνώμη για συμφωνία στο πρόβλημα.
Όμως περνά απαρατήρητος ο λανθασμένος τρόπος που προσεγγίζει η ε/κ ηγεσία ένα τόσο σημαντικό ζήτημα. Φαίνεται ότι η πλειοψηφία των πολιτών συγκινείται με θέματα όπως το σορτς του ευρωβουλευτή και πολιτικού αρχηγού Φειδία Παναγιώτου. Θυμώνουν με τα ρούχα των πολιτικών και όχι με την απουσία ισχυρής βούλησης για πραγματική ειρήνη στην Κύπρο.
Ίσως να φταίνε τα παραδοσιακά κόμματα, τα οποία δεν καταφέρνουν να φέρουν στο προσκήνιο τα μεγάλα ζητήματα. Ο φόβος του πολιτικού κόστους και η ανάγκη για όλο και περισσότερη δημοφιλία, οδήγησαν σε πολιτική και ιδεολογική απονεύρωση. Ποιος θα χαράξει πολιτική και θα σπάσει αυγά όταν όλοι προσπαθούν να βελτιώσουν τη δημόσια εικόνα τους;
Αλλάζουν και οι καιροί. Έρχονται νέα πρόσωπα στην πολιτική. Στην ΕΔΕΚ μια 27χρονη διεκδικεί την ηγεσία του κόμματος. Η Σοφία Χριστοδούλου Μακρή βρήκε το πολιτικό θάρρος να υποβάλει υποψηφιότητα απέναντι σε παραδοσιακά στελέχη πρώτης γραμμής.
Ποια ήταν η αντίδραση ορισμένων από τους «μεγάλους»; Υπέβαλαν ένσταση για την υποψηφιότητα της Σοφίας, αμφισβητώντας το δικαίωμα της προέδρου της νεολαίας του κόμματος να διεκδικήσει την προεδρία της ΕΔΕΚ. Στο τέλος δημιουργήθηκε ισχυρό ρεύμα υπέρ της Σοφίας. Κάποιοι ακόμη δεν κατάλαβαν ότι η θυματοποίηση στην πολιτική έχει τα αντίθετα αποτελέσματα. Είναι και μίζερο να θέλεις να αποκλείσεις τον άλλο, επειδή υποψιάζεσαι ότι δεν μπορείς να τον κερδίσεις στην κάλπη.
Το ερώτημα είναι ποιος ή ποια πολιτικός θα καταφέρει να μας απαλλάξει από τη μιζέρια των μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων. Η συνεχής ενασχόληση με τα καθημερινά θέματα και τις προσωπικές αντιπαραθέσεις δεν μας επιτρέπει να δούμε πέρα από τη μύτη μας. Πάσχουμε από πολιτική μυωπία. Αλλάζει ο γεωπολιτικός χάρτης και τα σοβαρά κράτη εκπονούν πολιτικές στρατηγικές με μακροπρόθεσμο ορίζοντα. Εμείς είμαστε αναγκασμένοι να βλέπουμε μόνο μέχρι το 2028.
Ποια θα είναι η Κύπρος του 2035; Θα είναι ένα νησί μοιρασμένο στη μέση; Θα είναι η χώρα που παλεύει με νύχια και με δόντια ώστε να μην αλλάξει το στάτους κβο; Οι πολίτες του 2043 θα διαβάζουν ειδήσεις για την προσπάθεια επανέναρξης των συνομιλιών στο Κυπριακό;
Πόσο μίζερη είναι αυτή η επανάληψη των γεγονότων. Η προσκόλληση στο χθες και η απουσία πολιτικού οράματος. Το πιο μίζερο από όλα είναι η δυσκολία μας να φανταστούμε μια διαφορετική Κύπρο. Να κατανοήσουμε ότι το μέρισμα ειρήνης από τη λήξη της αντιπαράθεσης με την τουρκοκυπριακή κοινότητα θα αποφέρει μεγάλο όφελος για όλο τον κυπριακό πληθυσμό, υψηλότερους μισθούς και καλύτερο βιοτικό επίπεδο.
