Το απροσδόκητο είναι το φυσικό επακόλουθο της ζωής μας. Ζούμε σε ανύποπτο χρόνο και η άγνοια κινδύνου, είναι πάντα κρυμμένη στην κωλότσεπή μας.
Άγνοια κινδύνου έχουν όλοι οι άνθρωποι που ζουν σ' αυτόν τον πλανήτη. Όπου κι αν βρίσκονται, ό,τι κι αν κάνουν, σ' ένα μικρό μέρος στο μυαλό τους πάει και κρύβεται η άγνοια κινδύνου.
Στο ναυάγιο της Κερύνειας, η άγνοια κινδύνου στους καπετάνιους και στους υπευθύνους του καταμαράν, έκανε... πάρτι από ό,τι φαίνεται.
Αναποδογύρισε το πλεούμενο φέρετρο και έπνιξε οκτώ ανθρώπους κι άλλους διπλάσιους τους εξαφάνισε…Τραγωδία χωρίς έλεος. Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, όταν βουλιάζει και πνίγεται, αφαιρεί από τον οποιονδήποτε κάθε δικαίωμα να εξωτερικεύσει όποια απωθημένα κουβαλάει στον εσωτερικό του «κόσμο».
Διάβασα κι εγώ τα αναθέματα, επειδή τα θύματα ήταν Τούρκοι. Σε συνδυασμό με το γεγονός πως η τραγωδία συνέβη στην κατεχόμενη Κερύνεια, ξιφούλκησαν όσοι λες και περίμεναν από χρόνια ένα τέτοιο γεγονός, για να πάρουν μια συναισθηματική ρεβάνς για την κατοχή που συντρέχει στην Κύπρο. Κάποιοι από αυτούς ξεσηκώθηκαν για να διαδηλώσουν την ικανοποίησή τους για την ανθρώπινη τραγωδία στην απέναντι θάλασσα. Τους θεωρώ κατά λάθος ανθρώπους, ούτε καν η οποιαδήποτε αιωρούμενη «ελληνικότητα» δεν τους σώζει, από την ανικανότητα να συμπεριφερθούν πιο ώριμα. Και για να πω το πιστεύω μου, οι «αναθεματιστές» των σόσιαλ δεν είναι παρά μια μικρή μειοψηφία στο σύνολο των Κυπρίων πολιτών.
Συναισθηματικά συμπεριφέρονται μόνον όσοι δεν μπορούν να δουν τον εαυτό τους να βουλιάζει σε έναν βυθό… Κατεβάζοντας στη ρουφήχτρα του ανθρώπινες ψυχές που έτυχε να βρίσκονται στο σημείο μηδέν της άγνοιας κινδύνου, όσων έφεραν ευθύνη για την ασφάλειά τους.
Το Κυπριακό δεν έχει σχέση με το ναυάγιο του καταμαράν. Εμείς ναι, έχουμε άμεση σχέση μαζί του, ως άτομα, ως κοινωνία και βεβαίως ως θύματα μιας πολιτικής και στρατιωτικής παραμόρφωσης που δεν φαίνεται σε βάθος χρόνου να αποκαθίσταται. Άλλωστε, η ζωή δεν ασχολείται με την πολιτική και τις γεωπολιτικές συγκυρίες. Πόσο μάλλον με τη δικαιοσύνη.
Το να εκφράσεις τη λύπη και τη συμπάθειά σου στα θύματα αυτής της τραγωδίας, δεν έχει να κάνει με σημαίες και ταμπούρλα. Αύριο, μπορεί και σήμερα, να βρεθείς εσύ στη θέση αυτού που βουλιάζει και πνίγεται με την αγωνία του θανάτου στα μάτια. Οι άνθρωποι κάθε ράτσας και φυλής δεν μπορούν να κατανοήσουν το μέγεθος της ανθρώπινης υπαρξιακής τραγωδίας.
Γι' αυτό, ας κατανοήσουμε όσο μπορούμε, ότι ο θάνατος δεν επιλέγει με τα δικά μας μικρόψυχα κριτήρια. Σε μάς αφήνει μόνο την επιλογή, να αποφασίσουμε τι είδους άνθρωποι είμαστε και τώρα και πάντα.
Δεν ανέμενα φυσικά να αποδεχθεί το κατοχικό μόρφωμα την προσφερόμενη βοήθεια από την Κυπριακή Δημοκρατία. Κι από 'κει ζουν άνθρωποι μικρόψυχοι και τυχοδιώκτες.
Μην περιμένετε, λοιπόν, λύση του Κυπριακού, μόνο ο θάνατος μοιράζει αβέρτα την παντοδυναμία του. Εμείς ένα έχουμε πεπρωμένο. Να είμαστε όσο μπορούμε πονόψυχοι κι όχι συναισθηματικά κουρέλια.
