Άκου ερώτηση από την κυρία Αθηνά μας; «σε ποια χώρα μπορείς να διοριστείς μόνο με την κατάθεση του πτυχίου σου;» διερωτήθηκε η υπουργός Παιδείας στην Επιτροπή Παιδείας της Βουλής και άνοιξε νέο δημόσιο διάλογο. Σωστή η απορία πάντως. Σε ποια χώρα διορίζεσαι μόνο με ένα πτυχίο; Δεν ξέρουμε αν υπάρχει τέτοια χώρα.
Η κυρία Αθηνά μας μάλλον γνωρίζει και το ανέκδοτο με τον στρατιώτη Καραμήτρο. Φωνάζει ο λοχαγός στην αναφορά της διμοιρίας. Όποιος έχει ένα πτυχίο να κάνει βήμα μπροστά. Επειδή όλοι έχουν από δύο και πάνω το βήμα το κάνει μόνο ο Καραμήτρος, εξ ου και ο λοχαγός φωνάζει: Πού πας ρε Καραμήτρο!
Βεβαίως στην Κύπρο ζούμε. Στη χώρα μας έχουμε αποδείξει ότι κάποιος μπορεί να διοριστεί και χωρίς πτυχίο. Εμείς δεν είμαστε των τυπικών προσόντων. Όλοι θυμόμαστε τον αλήστου πολιτικής μνήμης Γιάννη Γιαννάκη. Όταν έχεις Πρόεδρο τον Αναστασιάδη ζεις γενικά σε ένα πολύ ευέλικτο περιβάλλον σε σχέση με τα τυπικά προσόντα που απαιτούνται. Πήρε θέση στο πολιτικό πάνθεον με ψεύτικο απολυτήριο γυμνασίου και με ανύπαρκτο πτυχίο πολιτικού μηχανικού στο Πανεπιστήμιο του Σαν Ντιέγκο στις ΗΠΑ, το οποίο πίστευε ότι ήταν ισάξιο πτυχίου πολιτικών επιστημών. Στην πραγματικότητα σπούδασε ένα τρίμηνο «Ψυχολογία του Χιούμορ» σε ένα συνοικιακό κολέγιο, σε σημείο που εντυπωσίασε τον Αβέρωφ, προφανώς γιατί του έλεγε ανέκδοτα και τον συμπάθησε με αποτέλεσμα να θέλει να τον κατεβάσει και βουλευτή Λάρνακας.
Απαραίτητο
Πάντως το πτυχίο είναι καλό να υπάρχει, αλλά δεν θα το κάνουμε και θέμα αν χαθεί κάπου στη διαδρομή. Άλλος έχει πτυχίο. Άλλος έχει πτυχίο που θέλει λίγη έρευνα. Άλλος έχει διδακτορικό που, όταν το διαβάζεις, σου θυμίζει κάτι που έχεις ξαναδιαβάσει. Κι άλλος έχει απλώς τον σωστό άνθρωπο να σηκώσει το τηλέφωνο. Η κυπριακή αξιοκρατία, δεν είναι σύστημα. Είναι ταλέντο.
Τώρα βέβαια διερωτάται κανείς πώς φτάσαμε στους εκπαιδευτικούς και ξαφνικά γίναμε Φινλανδία. Γιατί πέραν του πτυχίου τώρα η κυρία Αθηνά μας ζητά:
Εξετάσεις.
Κριτήρια.
Αξιολόγηση.
Προσόντα.
Εμπειρία.
Παιδαγωγική επάρκεια.
Μα πού να τη βρει την εμπειρία κυρία Αθηνά μου, όταν πριν διοριστεί δούλευε ντελιβεράς στα Φούντις; Όλα αυτά βέβαια, σύμφωνα με γνωματεύσεις εγκρίτων νομικών στην Εισαγγελία, πρέπει να υπάρχουν και αν χρειαστεί να ανιχνεύονται άμα τη αφίξει του εκπαιδευτικού στο σχολείου ακόμα και με τη χρήση ανιχνευτή ψεύδους.
Αυτό είχε αποτέλεσμα οι εκπαιδευτικές οργανώσεις να αρχίσουν να ακονίζουν μαχαίρια, προφανώς όχι για να κόψουν σουβλάκια. Οι δάσκαλοι και οι καθηγητές που υπηρετούν τόσα χρόνια έχουν πτυχίο και αυτό το καταθέτεις χρόνια πριν μπεις στην τάξη. Μιλάμε για πτυχίο κανονικό, με μαθήματα, με εξετάσεις, με βαθμούς, και με σφραγίδες.
Τα πτυχία των καθηγητών μας δεν είναι του τύπου, «έχω κάτι χαρτιά κάπου στο σπίτι και θα σας τα φέρω». Έχουν όλοι χαρτιά έγκυρα ή πλαστά, αλλά το πρόβλημα είναι άλλο. Μπορούν όλοι αυτοί να μπουν στην τάξη και να κάνουν μάθημα;
Υπάρχουν καθηγητές που έχουν τελειώσει το Μαθηματικό, αλλά μέχρι να εξηγήσουν στα παιδιά τι εστί κλάσμα το παιδί χρειάζεται ψυχολόγο.
Μπορείς να είσαι φιλόλογος και σε δέκα λεπτά να κάνεις τον Καβάφη να θυμίζει εγκύκλιο του Υπουργείου Οικονομικών. Δεν θα είχαν άδικο, ειδικά αν γνώριζαν ότι ο Αλεξανδρινός ποιητής εργάστηκε για χρόνια ως χρηματιστηριακός μεσίτης στην Αλεξάνδρεια, συνδυάζοντας την πρακτική επαγγελματική ζωή με την αθόρυβη, υψηλή τέχνη του.
Μπορείς να είσαι ιστορικός να ξέρεις ολόκληρη τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία απ' έξω και να μην μπορείς να κρατήσεις ήσυχους τρεις μαθητές στην τελευταία περίοδο της Παρασκευής για να τους εξηγήσεις το αυτονόητο. Ότι δηλαδή ο Αρχιεπίσκοπος Γεώργιος φορά χρυσά φουστάνια και υπογράφει με κόκκινο μελάνι διότι ο τότε Αρχιεπίσκοπος Ανθέμιος βρήκε το σκήνωμα του Αποστόλου Βαρνάβα και το ευαγγέλιο του Ματθαίου έξω από τη Σαλαμίνα, τα οποία πούλησε στον βυζαντινό βασιλιά Ζήνωνα για να του δώσει αυτά τα προνόμια.
Τα πραγματικά προσόντα
Το πτυχίο ό,τι και να πεις δεν αρκεί. Εδώ συμφωνούμε με την υπουργό. Ούτε το δίπλωμα οδήγησης αρκεί για να είσαι καλός οδηγός. Αν αρκούσε, η Λευκωσία στις οκτώ το πρωί θα ήταν Ελβετία. Το θέμα, όμως, κυρία Αθηνά, είναι άλλο. Δεν μπορείς επί δεκαετίες να λειτουργείς ένα κράτος όπου το βασικό προσόν για ορισμένους διορισμούς ήταν το «ποιος σε έστειλε;» και ξαφνικά, όταν φτάσεις στον δάσκαλο, να ανακαλύπτεις τα ακαδημαϊκά πρωτόκολλα της Σορβόννης. Διότι ο συμβασιούχος εκπαιδευτικός που εργάζεται χρόνια, τρέχει από σχολείο σε σχολείο και περιμένει πότε θα ανοίξει θέση, δικαιούται να έχει μια μικρή απορία: «Εμένα γιατί μου ζητάτε τόσα πολλά;».
Τι να πει βέβαια και ο εντελώς πρωτοδιόριστος; Ο οποίος για να διοριστεί πρέπει να περάσει από εξετάσεις. Δίνουν 100 και περνούν οι 20. Οι υπόλοιποι με 6άρια και 8άρια δεν μπορούν να διοριστούν. Διαφορετικά δεν θα ονομάζαμε το ίδρυμα τουβλοποιείο. Θυμάστε και το ανέκδοτο που φώναζε η γριά Πόντια στην κόρη της όταν είδε να στρίβει από τη γωνία ένα φορτηγό γεμάτο τούβλα: «Μαρία έρχεται το σχολικόν».
Γιατί βαριούνται οι δάσκαλοι;
Το στανταράκι είτε με πτυχίο είτε χωρίς πτυχίο είναι ότι βαριούνται οι δάσκαλοι. Γιατί να μην βαριούνται; Πόσα χρόνια να ξεκινούν τη χρονιά με πι πι το παπί. Επιπλέον στην Κύπρο ο δάσκαλος δεν διδάσκει μόνο παιδιά. Διδάσκει γονείς, υπουργείο, επιθεωρητές και, όταν χρειαστεί, την ΠΟΕΔ. Μια τάξη έχει 25 μαθητές. Ο ένας έχει τάμπλετ, ο άλλος κινητό, ο τρίτος διάγνωση για έλλειψη συγκέντρωσης, ο τέταρτος δικηγόρο πατέρα και ο πέμπτος μάνα που τηλεφωνεί επειδή το παιδί πήρε 18.
«Μα γιατί 18 κυρία Αμαλία μου;» Επειδή, κυρία μου, μέχρι το 20 είχε άλλες δύο μονάδες. Κάπου εκεί σε γυμνάσιο και λύκειο τα παιδιά εκπαιδεύονται να ερωτούν: «Κύριε, τούτο το μάθημα έν' για βαθμό;» Αν τους πει ο καθηγητής όχι τότε αρχίζουν τα μηνύματα και οι φωτογραφίες μεταξύ τους. Αν τους πει ότι είναι για βαθμό, τότε ζητούν σημειώσεις και ερωτήσεις που θα μπουν στο διαγώνισμα και στη συνέχεια σκύβουν ξανά πάνω από το κινητό.
Και κάπου ανάμεσα σε εξετάσεις, συνεδρίες, φωτοτυπίες, εκδρομές και «καινοτόμες δράσεις», ο δάσκαλος καταλαβαίνει γιατί έχει δύο μήνες διακοπές. Όχι για να ξεκουραστεί. Για να ξεχάσει. Για να επιστρέψει τον Σεπτέμβρη ανανεωμένος. Μέχρι την πρώτη εγκύκλιο. Μετά την πρώτη εγκύκλιο το ξαναρίχνει στα ληγμένα.
Τι χάπια πρέπει να πίνουν οι δάσκαλοι;
Για να βγάλει ο Κύπριος δάσκαλος τη σχολική χρονιά χρειάζεται οργανωμένη φαρμακευτική αγωγή.
Το πρωί ένα Υπομονόλ 500mg, πριν μπει στην τάξη.
Μετά το πρώτο «κύριε, εννά κάμουμε μάθημα σήμερα;», δύο Ψυχραιμόλ Extra.
Πριν από συνάντηση με γονείς συστήνεται Μαμαδοξίνη Forte, ειδικά για περιπτώσεις όπου ακούγεται η φράση: «Το δικό μου το παιδί αποκλείεται να το έκανε».
Για εγκυκλίους του υπουργείου υπάρχει το Εγκυκλιοζάν. Δεν θεραπεύει τίποτε, αλλά βοηθά να διαβάζεις πέντε σελίδες χωρίς να αναρωτιέσαι τι ήθελε να πει ο ποιητής.
Σε συνεδρία προσωπικού: Συνεδριαμόλ - Πρηκτάν - Retard, οκτάωρης δράσης.
Για επιθεωρητή: ένα ναι-βεβαίως - ό,τι-πείτε 20mg.
Και όταν φτάσει ο Ιούνιος, σταματούν όλα.
Ο εκπαιδευτικός παίρνει το ισχυρότερο σκεύασμα της αγοράς:
Διακοπές Forte.
Είναι ενέσιμο και χορηγείται για δύο μήνες.
Μέχρι να ξαναχτυπήσει το κουδούνι.
