«Οι λαοί που εκλέγουν διεφθαρμένους πολιτικούς, κλέφτες, απατεώνες και προδότες δεν είναι θύματα αλλά συνένοχοι».
George Orwell
Έφτασες την τελευταία μέρα, λίγη ώρα πριν από την κάλπη, και βρίσκεις τον εαυτό σου να ανήκει σε μια από τις πιο θλιβερές πιθανές κατηγορίες:
(α) Έπεισες με χίλια ζόρια τον εαυτό σου να ψηφίσει αυτόν που προτείνει η παράταξη στην οποία ανήκεις ιδεολογικά ή είσαι πιο κοντά. Μέσα στο κεφάλι σου, το «ιδεολογικό καθήκον» προσπαθεί απεγνωσμένα να καλύψει με διάφανη μεμβράνη τα χαρακτηριστικά που έχει το πρόσωπο της επιλογής σου. Πιάνεις από τον λαιμό και πνίγεις κάθε φωνή που ξεπετάγεται μέσα σου και ουρλιάζει: «Μα αυτόν;!»
(β) Παιδεύεσαι μέχρι την τελευταία στιγμή ανάμεσα σε αυτόν που σου λέει το μυαλό σου «με εκφράζει αλλά δεν βγαίνει», στον άλλον που θεωρείς λίγο αλλά «με αυτόν αν βγει έχω προσωπικό όφελος και μέσον», και στην τρίλιζα «αν περάσει αυτός, τότε θα βγει ο άλλος που δεν θέλω ή δεν με συμφέρει».
(γ) Κοπανάς ένα «είναι όλοι τους άχρηστοι, δεν θα πάω να ψηφίσω», την ίδια ώρα που χαμογελάς και κλείνεις το μάτι σε όλους· για να νομίζουν ότι είσαι δικός τους. Παλιά σου τέχνη κόσκινο. Και τότε που ψήφιζες και τις φορές που δεν ψήφισες!
Ποιος σου φταίει που κατάντησες έτσι; Στην πραγματικότητα κανένας!
Η καθημερινή διατροφή
Αν δεν είσαι νέος που ψηφίζει πρώτη ή δεύτερη φορά στη ζωή του, τότε σίγουρα έχεις μια προϊστορία ευθύνης. Το σημερινό αδιέξοδο-έμφραγμα δεν ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία.
Από την εποχή που πρωτοψήφισες, έκανες πάντα πως δεν καταλαβαίνεις τι γίνεται γύρω σου. Δεν ψήφιζες αυτόν που αποδεδειγμένα ήταν ο καλύτερος, αλλά αυτόν που υπολόγιζες ότι σε συνέφερε. Πιο παλιά, αυτό πήγαινε χέρι-χέρι με τον κομματικό πατριωτισμό. «Ό,τι πει το κόμμα». Όμως, όχι μόνο για ιδεολογικούς λόγους, αλλά γιατί έτσι ένιωθες ότι θα έχεις κι εσύ μεγαλύτερο όφελος. Γι’ αυτό και στις βουλευτικές έβαζες σταυρό όχι στον καλύτερο στο ψηφοδέλτιο του κόμματός σου, αλλά σε εκείνον από τον οποίο περίμενες προσωπικό αντάλλαγμα.
Αυτό κράτησε δεκαετίες επί δεκαετιών. Και μη νομίζεις, δεν έγινες και πολύ καλύτερος την τελευταία. Για παράδειγμα, ήξερες πολύ καλά τι γινόταν το 2016 και το 2017. Αλλά έκανες δήθεν ότι αποδέχεσαι το αφήγημα Αναστασιάδη, και τον ξαναψήφισες το 2018! Στον β’ γύρο μάλιστα βγήκε με τεράστια διαφορά. Γιατί τάχα ήλπιζες ότι θα ξανάρχιζε τις συνομιλίες, ή γιατί δήθεν φοβόσουν τους κομμουνιστές με τα κονσερβοκούτια, μην ξαναέρθουν στην εξουσία. Πάμφθηνη δικαιολογία, αλλά ήσουν έτοιμος να καταπιείς τα πάντα αμάσητα, φτάνει να μην έχανες τη βολή σου. Γιατί όλο και κάτι τσίμπησες ως προσωπικό όφελος από την οικοδόμηση του Καθεστώτος μεταξύ 2013 και 2018.
Για χρόνια άκουγες και διάβαζες για το ένα σκάνδαλο μετά το άλλο. Αλλά σε αρκούσαν οι «εξηγήσεις» και οι ερμηνείες του κ. Κούσιου για διεθνή συνωμοσία σε βάρος της μικρής και μαρτυρικής μας Κύπρου. Ήρθαν ως αποκορύφωμα οι αποκαλύψεις για τις τεράστιες και διεθνείς διαστάσεις της υπόθεσης με τα «χρυσά» διαβατήρια. Αγανάκτησες (λέμε τώρα…), διακινούσες τα βιντεάκια για πλάκα και για να δηλώσεις «αγανακτώ κι εγώ με αυτήν τη σαπίλα». Και αμέσως μετά, στις βουλευτικές εκλογές, τιμώρησες σύσσωμη την αντιπολίτευση και ανακήρυξες θριαμβευτή το κυβερνών κόμμα!
Στο βάθος
Όλα αυτά δεν είναι τυχαία συμβάντα. Είναι στην πραγματικότητα προσωπικές σου δηλώσεις:
- «Θέλω τη λύση του Κυπριακού, αλλά δεν με πολυνοιάζει αν δεν λυθεί»
- «Θέλω βελτίωση των πραγμάτων, αλλά όχι και σπουδαία πράγματα, αφού μια χαρά περνώ»
- «Θέλω αντιμετώπιση της διαφθοράς, αλλά δεν καίγομαι κιόλας αν δεν καταπολεμηθεί»
Μη διαμαρτύρεσαι που σου καταλογίζονται αυτά. Το έχεις αποδείξει και με τις πράξεις και με την απραξία σου. Αυτό είναι και ένα επικοινωνιακό λάθος πολλών υποψηφίων, ιδιαίτερα των ανεξάρτητων: Παίρνουν τοις μετρητοίς τις δηλώσεις σου από τηλεφώνου στις δημοσκοπήσεις, ότι τάχα αναστατώνεσαι και θλίβεσαι με τη διαφθορά. Και επεξεργάζονται προγράμματα για την καταπολέμησή της, ετοιμάζουν προτάσεις νόμου για τη διαφάνεια, και προτάσσουν στις παρεμβάσεις τους αυτό το θέμα. Ενώ εσύ, στην πραγματικότητα, δυο πράγματα κοιτάς: Την τσέπη σου, και πώς Δεν θα αλλάξουν τα πράγματα.
Γι’ αυτό και οι δύο από τους τρεις κύριους υποψηφίους βρήκαν τρόπο να μπουν στο μυαλό σου: Ο ένας ποντάρει μονίμως στις ικανότητές του στην οικονομία, και ο άλλος σου υπόσχεται ευημερία και επιδόματα, κλείνοντάς σου ταυτόχρονα το μάτι για το ότι μαζί του δεν θα αλλάξει τίποτε το ουσιαστικό, και ότι η αγωνιστική διχοτόμηση είναι εξασφαλισμένη.
Λέμε, ωραιολογώντας, πως στην εποχή μας η γνώση και η πληροφορία είναι δύναμη και επιτυχία. Αυτοί που θέλουν να ελέγχουν το μυαλό σου τα θεωρούν αυτά φληναφήματα. Ξέρουν πως το σημαντικότερο είναι η μετα-γνώση, η επίγνωση. Και έχουν επίγνωση για το τι είσαι και πώς σκέφτεσαι, όχι για το τι λες ότι είσαι και σκέφτεσαι.
Και προπάντων ξέρουν να εκμεταλλεύονται τις κρυφές σου συνενοχές: Ξέρουν πως φοβάσαι ότι η λύση θα μειώσει την υπέρογκη αξία που απέκτησε λόγω εισβολής η πατρική σου περιουσία. Ξέρουν τις μικρές και καθημερινές ατασθαλίες στη «δίαιτά σου», με τα ρουσφετάκια που ζήτησες και πήρες, με τις μικρολαμογιές στη δουλειά σου. Και αξιοποιούν τις κρυφές ενοχές σου γι’ αυτά. Σε κάνουν με τον τρόπο και τον λόγο τους να νιώθεις συνένοχος στο «μαζί τα φάγαμε». Κι εκεί πάνω χτίζουν καριέρες.
Στο διά ταύτα
Γι’ αυτό και δεν σε λυπάμαι καθόλου. Ούτε για τα διλήμματα, ούτε για τη μελαγχολία σου μπροστά στην κάλπη. Λυπάμαι μόνο τα παιδιά μας· για το σκηνικό που τους στήσαμε για να κτίσουν το μέλλον τους. Όπου θα έχουν μόνο δυο επιλογές. Είτε να σου μοιάσουν και να διαιωνίσουν την ασκήμια, είτε να ζήσουν μέσα στη θλίψη – στον τόπο τους ή εκτός.
Επομένως, αυτό που ζεις σήμερα μπροστά στην κάλπη είναι αυτό που σου αξίζει, και τίποτε περισσότερο ή λιγότερο. Αλλά και πάλιν, μη νομίζεις ότι απαλλάσσεσαι με την «ετυμηγορία». Γιατί εξακολουθείς να έχεις επιλογή: Να αφήσεις κατά μέρος την προσποιητή γκρίνια και τις φτηνές δικαιολογίες, να αναλογιστείς τη βαρύτητα αυτού που πρόκειται να κάνεις, και να ψηφίσεις αυτήν τη φορά με σκέψη καθαρή· με συνείδηση απαλλαγμένη από υπολογισμούς, δουλείες και ενοχές. Προπάντων, δες το παραβάν σαν την ευκαιρία σου για προσωπική εξιλέωση για τα αμαρτήματά σου όλα αυτά τα χρόνια. Ψήφισε όποιον θέλεις! Αλλά φρόντισε, βγαίνοντας από το παραβάν, να είσαι για πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια περήφανος για τα κριτήρια της επιλογής σου.
Το καλάθι
…με τις σιωπές (1) : Το μόνο πιο κουραστικό από έναν υποψήφιο που μιλά ακατάπαυστα χωρίς να λέει τίποτε, είναι ένας Πρόεδρος που μιλά και βάζει θεμέλιους λίθους ακατάπαυστα, μόνο και μόνο για να μας πείσει ότι δεν είναι αυτός που είναι.
…με τις σιωπές (2) : Το μόνο χειρότερο στις εκλογές σήμερα από τον φόβο για τα κριτήρια επιλογής των συμπολιτών μας, είναι ο φόβος για τα κριτήρια της επιλογής κομμάτων και πολιτών για την ερχόμενη Κυριακή.
…με τις σιωπές (3) : Το μόνο πιο όμορφο από την (ουτοπική; ) προσδοκία της δημιουργικής συμπεριφοράς των πολιτών σήμερα, είναι – μακριά από τα τηλέφωνα, τις εκτιμήσεις, τα ΜΚΔ – ένα καλό βιβλίο δίπλα στο τζάκι το απόγευμα.
