Πρέπει να είναι η μεγαλύτερη συμφορά να βιώνεις μια φυσική καταστροφή με τους κακούς διοικούντες που έχουμε επικεφαλής μας και τους παρομοιάζουμε με διάβολο. Συμφορά μέσα στη συμφορά. Ούτως ή άλλως, μια συμφορά είναι αυτή η διοίκηση. Υπάρχει και Θεός; Μήπως μας πλήττει ο Θεός επειδή πλήττουμε τον εαυτό μας λόγω έλλειψης μυαλού; Και μιλάνε για μοίρα. Και εμείς θυμώνουμε. Και μάλιστα θυμώνουμε πολύ, έτσι δεν είναι; Έτσι θα γλυτώσουν από αυτή τη συμφορά; Η κοινωνία είναι πιστή ούτως ή άλλως. Κάνεις μια προσευχή να τελειώνει. Αν ακόμα και ο άνδρας που έθαψε όλους τους αγαπημένους του στα ερείπια λέει στον Ταγίπ Ερντογάν «ο Αλλάχ να δώσει να μην λείψεις από ηγέτης μας», τι να κάνουμε. Άκου αγαπητέ Νίτσε, άκου τα αυτά. Είχες πει πως «πέθανε ο Θεός», έτσι δεν είναι; Όχι! Να, δεν πέθανε! Και ακόμα ωφελεί σε πολλά πράγματα. Άκου και εσύ, αδελφέ Βολτέρο. Δεν τους έγινε μάθημα η φωνή σου που έρχεται μέσα από τα χρόνια: «Δεν υπάρχει Θεός, όμως μην τυχόν και το πείτε στον υπηρέτη μου αυτό, αλλιώς θα με σκοτώσει μέσα στη νύχτα». Και ο Ταγίπ Ερντογάν δεν το λέει αυτό. Ούτε στους υπηρέτες του, ούτε στους δούλους του. Ύστερα θα τον σκοτώσουν. Μοίρα, λέει. Έργο του Αλλάχ, λέει. Σαν να είναι Θεός κακού ο Θεός και του φορτώνει όλη την ευθύνη. Εσύ είσαι αθώος. Σε εξέλεξαν εκείνοι τους οποίους έθαψες στα ερείπια. Δεν έχω να πω τίποτα για εκείνους που βάζουν οι ίδιοι τη θηλειά στον λαιμό τους, για εκείνους που σκάβουν τον δικό τους τάφο. Θύμωνα μαζί τους όταν ζούσαν. Τώρα δεν μπορώ να θυμώσω.
Αυτές τις μέρες πλήθυναν τα αχ και τα βαχ μας. Συμπατριώτες μου που ζούμε στις κατεχόμενες και τις ελεύθερες περιοχές αυτού του μικρού νησιού που είναι μοιρασμένο στα δυο με αίμα εδώ και μισό αιώνα. Τώρα δονούμαστε όλοι μαζί. Ξαφνικά πετιόμαστε στους δρόμους από τα σπίτια μας. Εκπλήττομαι και εγώ για ποιο πράγμα να λυπηθώ. Για τη μεγάλη συμφορά του σεισμού που έρχεται ή μήπως για τις συμφορές που ζήσαμε μέχρι σήμερα; Να λυπηθώ για τις στρατιωτικές ασκήσεις που δεν μειώνονται ακόμα και αυτές τις μέρες της συμφοράς, για τους νέους φακέλους αγωγών που καταχωρίθηκαν σε βάρος μας ή για εκείνους που σώθηκαν από τα ερείπια στην Τουρκία και κατέφυγαν σε εμάς; Πάγωσε το χαμόγελο στα χείλη μας μετά που θάψαμε τα παιδιά μας. Σαν να πάγωσε για πάντα. Και υποφέρουμε και τον Ταγίπ πάνω στο κεφάλι μας. Και τον Τατάρ. Όμως, αυτοί δεν είναι από τη μοίρα. Εμείς τους καλέσαμε. Μήπως αυτή είναι η τιμωρία που μας επιβάλλεται επειδή τους καλέσαμε; Δονηθήκαμε. Και θα δονηθούμε και άλλο. Θα δονηθούμε άσχημα. Έτσι λένε όσοι καταλαβαίνουν από αυτές τις δουλειές. Οι Κύπριοι έζησαν ακόμα μια νύχτα χωρίς ύπνο. Αναμονή συμφοράς μέχρι το πρωί. Φόβος. Πανικός. Ο Ταγίπ Ερντογάν δεν οδήγησε τον στρατό στο πεδίο από φόβο μήπως του κάνει πραξικόπημα. Άραγε εδώ θα τον οδηγήσει;
Αν συμβεί ένας μεγάλος σεισμός σε αυτό το νησί, τι θα γίνει; Είμαστε έτοιμοι ως Κύπριοι να σταθούμε απέναντι σε μια τέτοια μεγάλη συμφορά όλοι μαζί; Είμαστε έτοιμοι να τρέξουμε ο ένας να βοηθήσει τον άλλο χωρίς να δείξουμε ταυτότητα στα οδοφράγματα; Θα μπορέσουμε να τρέξουμε; Ή μήπως θα βρούμε πάλι απέναντί μας τα αραχνιασμένα μυαλά που βρίσκονται επικεφαλής μας, όπως συμβαίνει τώρα; Τι άσχημο που είναι, έτσι; Από τη μια ο σεισμός. Από την άλλη αυτοί. Διπλή συμφορά. Αν πλακώσει και μια φυσική καταστροφή σε μια χώρα υπό κατοχή, τα υπόλοιπα σκεφτείτε τα εσείς. Κοιτάξτε, έτσι έγινε στη Συρία. Αυτές τις μέρες χτύπησε το Ισραήλ τη Συρία, η οποία υπέστη σεισμική καταστροφή. Και οι πλιατσικολόγοι τζιχαντιστές επιτέθηκαν και διέπραξαν εγκλήματα. Τι θηριωδία είναι αυτή!
Και ένα απλοϊκό συναίσθημα. Εμείς δεν μπορέσαμε να ενώσουμε αυτό το νησί. Δεν μπορέσαμε να γκρεμίσουμε τα οδοφράγματα. Άραγε θα τα γκρεμίσει ο σεισμός; Μήπως έμεινε και αυτή η δουλειά στον Αλλάχ;
