Είναι Δεύτερα πρωί και ενώ σκρολάρω στο facebook, ξαφνικά σκάει μπροστά μου μια φωτογραφία. Δεν με ενδιαφέρει τι γράφει, ποιος τη δημοσιεύει, γιατί πολύ απλά το μάτι μου πέφτει πάνω στην εικόνα. Είναι μια γιαγιά γυμνή, σε ένα κρεβάτι ενός νοσοκομείου. Το πρόσωπό της δεν φαίνεται, αλλά από τη στάση του κορμιού της και από το πόσο σφικτά κρατάει το κρεβάτι, φαίνεται η απελπισία της. Διαβάζω την ανάρτηση και πραγματικά δεν πιστεύω στα μάτια μου. Τη διαβάζω και την ξαναδιαβάζω σε μια προσπάθεια να αντιληφθώ τι συμβαίνει. Βλέπω ξανά τη φωτογραφία και σκέφτομαι πώς θα ένιωθα αν αυτή η γυναίκα ήταν η μάνα μου, η θεία μου, η γιαγιά μου. Μετά σκέφτομαι ότι αυτή η γυναίκα είναι η μάνα, η θεία, η αδερφή, η γιαγιά κάποιου άλλου. Το ίδιο και η γυναίκα την οποία μετέφεραν πριν από έναν μήνα με την πάνα της και ένα σεντόνι από το νοσοκομείο στον οίκο ευγηρίας. Και οι ηλικιωμένοι ασθενείς που τους έδεσαν στο κρεβάτι του νοσοκομείου πριν έναν μήνα, και αυτοί έχουν συγγενείς. Ακόμη όμως και να μην έχουν κάποιον συγγενή να τους στηρίξει, είναι ασθενείς, είναι άνθρωποι και έχουν δικαίωμα να λαμβάνουν της απαραίτητες υπηρεσίες υγείας και την απαραίτητη φροντίδα.
Ας δεχτούμε όμως ότι οι παραπάνω καταγγελίες αφορούν μεμονωμένα περιστατικά. Αυτό δεν λένε εξάλλου εκεί στον ΟΚΥπΥ και στο Υπουργείο Υγείας; Ακόμη και έτσι να είναι, που δεν είναι, πού είναι κύριοι η απόδοση ευθυνών και τα μέτρα που οφείλετε να λάβετε για να μην επαναληφθούν αυτά τα «μεμονωμένα περιστατικά»; Οι καταγγελίες για τους δεμένους ασθενείς έγιναν πριν από σχεδόν δύο μήνες. Τότε κάποιοι αρμόδιοι είχαν βγει και είχαν βροντοφωνάξει ότι δεν ανέχονται τέτοιου είδους συμπεριφορές και ότι θα πέσουν κεφάλια. Δεν είδα να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Δεν είδα να λαμβάνoνται, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, μέτρα ή να τιμωρείται κανείς. Και όσο δεν λαμβάνονται μέτρα, τόσο αυτές οι συμπεριφορές θα διαιωνίζονται. Η κακομεταχείριση εις βάρος ηλικιωμένων ασθενών δεν είναι κάτι που το βλέπουμε πρώτη φορά. Το είδαμε να συμβαίνει και στο παρελθόν σε οίκους ευγηρίας και σε νοσηλευτήρια, δημόσια αλλά και ιδιωτικά. Έχουν γραφτεί δεκάδες ρεπορτάζ επί του θέματος και δεν είναι λίγες φορές που έχουμε δει τέτοιου είδους καταγγελίες στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Η ουσία είναι ότι κάθε φορά που σκάει μια τέτοια είδηση γίνεται ντόρος, βγαίνουν οι διαφόροι στα ΜΜΕ και λένε για τα προβλήματα που υπάρχουν και για τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν, αλλά δεν γίνεται τίποτα, μέχρι την επόμενη φορά που θα βγει μια νέα καταγγελία και θα αρχίσουμε όλοι να παίζουμε το ίδιο εργάκι ξανά από την αρχή. Ας ελπίσουμε ότι αυτή τη φορά δεν θα περιμένουμε την επόμενη φορά για να λάβουμε, επιτέλους, μέτρα.
