Είδα τις φωτογραφίες του Κενάν Ακίν. Πάνω από τα φέρετρα των δύο εγγονιών του. Ήταν ράκος. Τόσο ράκος και σε μεγάλο πόνο που δεν μπορούσε να περιγραφεί με λόγια. Έχασε και αυτός τους δύο λαμπρούς εγγονούς του σε αυτόν τον σεισμό. Δεν είναι κάτι που αντέχεται. Κλάψαμε όλα τα παιδιά μας. Και ακόμα κλαίμε. Είναι ένας τόσο μεγάλος πόνος που φαίνεται ως δεν θα μπορέσουμε να επιτρέψουμε ποτέ ξανά στη φυσιολογική μας κατάσταση. Θα ανατέλλει ο ήλιος κάθε πρωί και θα αρχίζει ξανά η ζωή; Όχι! Το ρολόι μας σταμάτησε στις 3:17 η ώρα το βράδυ της 6ης Φεβρουαρίου!
Πάλι θα πονούσε η ψυχή μας, βεβαίως, έστω και αν δεν ήταν δικά μας παιδιά που έχασαν τη ζωή τους σε εκείνη την κόλαση, όμως ο πόνος των παιδιών μας διπλασίασε τον πόνο μας. Πήγαν γελώντας και παίζοντας, όμως δεν μπόρεσαν να επιστρέψουν στην πατρίδα μας με τη γεύση ενός τραγουδιού. Σκέφτηκα τις οικογένειες που περίμεναν πολλές μέρες και πολλά βράδια κοιτάζοντας εκείνα τα ερείπια στο παγερό κρύο πάνω από τα συντρίμμια. Τι υπομονή είναι αυτή, τι πόνος είναι αυτός. Όταν έμαθα ότι έχασαν τη ζωή τους και τα δύο εγγόνια του Κενάν Ακίν, με έζωσε μέσα μου μια ανησυχία από την πρώτη ημέρα. Λέγοντας αμάν να μην μπερδέψουν οι Ελληνοκύπριοι αυτήν την τραγωδία με κάτι άλλο. Να μην βγει μπροστά η εχθρότητα προς τον Κενάν Ακίν. Να δείξουν την αρετή να διαχωρίσουν τα δύο γεγονότα το ένα από το άλλο. Να σωπάσουν τουλάχιστον τη στιγμή αυτού του μεγάλου πένθους. Δεν έγινε αυτό. Δεν σώπασαν. Ναι, είναι μια μικρή μειοψηφία, όχι η πλειοψηφία. Άλλωστε, η πλειοψηφία έδωσε μάθημα σε εκείνη τη μειοψηφία.
Διαβάζω τις αναρτήσεις και τα σχόλια στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Λέει το εξής ο Αντώνης: «Ναι, λυπηθήκαμε που έχασαν τη ζωή τους στον σεισμό τα δύο εγγόνια του δολοφόνου Κενάν Ακίν. Από την άλλη, ποιος μπορεί να καταλάβει τι ζει εδώ και 27 χρόνια ο πατέρας του Σολομού Σολομού, ο οποίος πέθανε από τη σφαίρα αυτού του άθλιου δολοφόνου; Ο Θεός δεν αφήνει τίποτα στην τύχη. Όλα εδώ πληρώνονται!».
Ε, Αντώνη! Ο Θεός είναι τόσο κακός που βάζει τα παιδιά και τα εγγόνια να πληρώσουν το τίμημα των εγκλημάτων των παππούδων τους; Κοίτα, σκέφτεται όπως εσένα και εκείνος ο φανατικός της θρησκείας στην Τουρκία. Όμως, σε αντίθεση με εσένα, το θεωρεί χάρη του Θεού προς τα παιδιά. Δήθεν τους δώρισε αυτή τη χάρη και τα δέχτηκε στον παράδεισο, λέει. Αν ήταν πράγματι έτσι, μήπως θα διαλύονταν τώρα οι καρδιές αυτών των πονεμένων πατεράδων; Με ησυχάζει ένα άλλο σχόλιο κάτω από αυτό. Λέει το εξής η Χαρούλα Μάρκου: «Κρίμα για όσους θεωρούν ότι τα αθώα παιδιά είναι αναγκασμένα να πληρώνουν το τίμημα των εγκλημάτων των μανάδων, των παππούδων, των γιαγιάδων και των παππούδων τους!». Ενώ κάποιοι λένε «εκείνοι είναι που μας έκαναν πρόσφυγες και δεν πλήρωσαν ποτέ το τίμημα του εγκλήματος», άλλοι λένε «κρίμα εκείνα τα αθώα παιδιά». Η Άντρη Δημητρίου πρόσθεσε το εξής ωραίο σχόλιο σε μια φωτογραφία που ανήρτησε με τους τάφους των παιδιών μας: «Τα δικά μας παιδιά, τα παιδιά της Κύπρου. Αγγίξαμε με τα λουλούδια μας, με τον πόνο της καρδιά μας τους τάφους όλων των αθώων ψυχών».
Χθες, μια αντιπροσωπεία του ΑΚΕΛ επισκέφτηκε τους τάφους των παιδιών μας. Μαζί με τον ηγέτη του κόμματος Στέφανο Στεφάνου. Προσευχήθηκαν. Άφησαν λουλούδια σε εκείνους τους μικρούς τάφους. Κανείς δεν ρώτησε «ποιων είναι ο τάφος». Έκαψαν την καρδιά όλων εκείνα τα γλυκύτατα εγγόνια του Κενάν Ακίν. Θέλω τέτοιος πόνος να μας κάνει να ερχόμαστε πιο κοντά ο ένας στον άλλον. Να αγκαλιαζόμαστε πιο σφικτά μεταξύ μας. Να ορίσουμε ξανά τη ζωή και την ειρήνη. Για τον λόγο αυτόν, έχει μεγάλη αξία για εμένα η φιλία του Μαραθεύτη και του Φετχί Ακιντζί. Έχουν μια ξεχωριστή αξία τα φιλειρηνικά αισθήματα του Χουσεΐν Ακάνσοϊ που έχασε όλη την οικογένειά του στη Μαράθα και του Πέτρου Σουππουρή που έχασε όλη την οικογένειά του στο Παλαίκυθρο. Και ο Σουάτ Καφάντα, ο μοναδικός Τουρκοκύπριος που σώθηκε ως εκ θαύματος στο έγκλημα της Τόχνης και επέζησε παρά τα βαριά τραύματα. Είναι ένας από εκείνους που ξέρουν καλύτερα απ’ όλους μας την αξία της ειρήνης και της αδελφοσύνης.
Ένας πατέρας που βυθίστηκε σε ατέλειωτο πένθος μετά τη δολοφονία του γιου του Σολομού πριν από 27 χρόνια. Και ο Κενάν Ακίν που βιώνει τον ίδιο ατέλειωτο πόνο μετά τον θάνατο των μοναδικών εγγονιών του. Τι βαθιές πληγές είναι αυτές. Θέλω να πιστεύω ότι νιώθει μεταμέλεια ο Κενάν Ακίν, ο οποίος τώρα δεν φεύγει πάνω από τον τάφο των εγγονιών του…
