Ιδού η ωραιότερη κουβέντα που λέχθηκε τον τελευταίο καιρό: «Αν μείνετε κάτω από τα συντρίμμια και δεν έρθει κανείς να σας βγάλει από εκεί, φωνάξτε Ταγίπ παραιτήσου και θα έρθει σίγουρα να σας πάρει η Αστυνομία». Μπορείτε να φωνάξετε και «ο Τατάρ είναι τρελός». Πάλι θα έρθει η Αστυνομία. Και ο συμπολίτης μας φώναξε από το Λονδίνο ότι ο Τατάρ είναι τρελός. Η φωνή του αντήχησε εδώ. Σηκώθηκε και ήρθε στη Λάρνακα. Όμως, κανείς δεν τον άγγιξε στη Λάρνακα, επειδή δεν ενδιαφέρει την ελληνοκυπριακή Αστυνομία αν ο Τατάρ είναι τρελός. Άραγε θα τον συνελάμβαναν αν φώναζε «ο Αναστασιάδης είναι τρελός»; Δεν νομίζω. Τέλος πάντων, ξεκίνησε από τη Λάρνακα και ήρθε στη Λευκωσία. Στην πύλη του Αγίου Δομετίου. Τον σταμάτησε η Αστυνομία. Η τουρκική Αστυνομία. «Συλλαμβάνεσαι», του είπε. «Γιατί, τι έκανα», ρώτησε ο άνθρωπος. «Αποκάλεσες τρελό τον κ. Τατάρ». Τον πήραν και τον μετέφεραν στον αστυνομικό σταθμό. Τον έβαλαν στο κελί. Μόλις ξημέρωσε, τον οδήγησαν στο δικαστήριο. Του επέβαλαν εγγύηση. Απαγόρευσαν την έξοδό του στο εξωτερικό.
Τι παράξενο. Αν πεις τρελό έναν πραγματικό τρελό, θυμώνει πολύ. Ουδέποτε ένας τρελός παραδέχεται ότι είναι τρελός. Αν είναι γνωστικός, δεν θίγεται καθόλου όταν αποκαλεστεί τρελός. Επειδή είναι εκατό τοις εκατό βέβαιος πως είναι γνωστικός, μπορεί να το θεωρήσει και ως φιλοφρόνηση αυτό. Μήπως άλλωστε όλες οι διάνοιες του κόσμου δεν έφτασαν στο επίπεδο της διάνοιας επειδή ήταν και λίγο τρελοί; Γιατί δεν το δέχτηκε ως φιλοφρόνηση αυτό ο Τατάρ; Μήπως άραγε επειδή δεν θεωρεί τον εαυτό του διάνοια; Κοιτάξτε για παράδειγμα. Πρόσφατα εγκαταστάθηκε στη γλώσσα μας η ρήση «παράφρονες Τούρκοι». Ποιος το λέει αυτό; Οι πιο ένθερμοι πατριδοκάπηλοι ανάμεσά μας! Λένε «παράφρονες Τούρκους» τους προγόνους τους, τα ηρωικά έπη των οποίων επαινούν συνεχώς. Δεν λένε «τρελοί Τούρκοι». Τι τρελός, τι παράφρων. Τι διαφορά έχει; Μήπως το «να κάνεις παραφροσύνη» δεν είναι το ίδιο με το να κάνεις τρέλα; Αν ο πολίτης δεν αποκαλούσε τρελό τον Τατάρ και τον έλεγε «παράφρονα Τατάρ». Μήπως πάλι θα θιγόταν και θα πήγαινε στην Αστυνομία ο Τατάρ; Να το διευκρινίσουμε αυτό, παρακαλώ.
Κατά τη γνώμη μου, πάλι αδίκησαν τον Τατάρ. Ο Τατάρ είναι έξυπνος. Πολύ έξυπνος μάλιστα. Μακάρι να ήταν λίγο τρελός και να έκανε κάποια τρέλα. Να μας εξέπληττε. Να έλεγε, για παράδειγμα, «επιστρέφουμε το Βαρώσι στους νόμιμους ιδιοκτήτες του». Να έλεγε «είναι αποκύημα φαντασίας τα δύο ίσα κυρίαρχα κράτη». Να έλεγε «δεν θέλω κτηριακό συγκρότημα και άλλα παρόμοια, σταματήστε αυτήν την οικοδομή». Θα τα πει; Δεν θα τα πει φυσικά. Μήπως μπορεί να κάνει μια τέτοια τρέλα; Μας χρειάζεται ένας τρελός να τα πει αυτά. Ο Τατάρ είναι πολύ έξυπνος. Αν δεν ήταν έξυπνος, μήπως θα ξυπνούσε κάθε πρωί στην έπαυλή του στον Πενταδάκτυλο και κοιτάζοντας την οροσειρά του Ταύρου θα έλεγε «σήμερα φαίνονται πολύ καθαρά τα βουνά του Ταύρου»; Αν αυτά τα λόγια δεν είναι προϊόν ενός λαμπρού μυαλού, τότε τι είναι; Ύστερα, αν δεν ήταν πολύ έξυπνος, μήπως θα έλεγε στους εργολάβους μας «αφήστε τον περί πολεοδομίας νόμο, κτίστε και μην φοβάστε, σας στηρίζουμε»; Άραγε πώς φάνηκε στον Χριστοδουλίδη ο Τατάρ, τον οποίο γνώρισε για πρώτη φορά; Αντιλήφθηκε το φως στα μάτια του και τη λάμψη του μυαλού του; Δεν είπε αυτός είναι τρελός.
Ο Τατάρ είναι έξυπνος και άλλα παρόμοια, αλλά εμείς σε αυτό το νησί από τους έξυπνους υποφέραμε ό,τι υποφέραμε. Η Κύπρος είναι το μέρος με τους περισσότερους έξυπνους στον κόσμο, ανάλογα με τον πληθυσμό της. Πάντοτε έβλεπα αυτήν την κατάστασή μας και νοσταλγούσα τους τρελούς εδώ. Περίμενα χρόνια να γίνει μια τρέλα ανάμεσα σε τόσες έξυπνες ενέργειες που γίνονται! Ακόμα περιμένω εδώ και 49 χρόνια. Κάποιοι αποκάλεσαν και εμένα τρελό, όμως δεν νομίζω ότι αξίζω αυτή τη φιλοφρόνηση. Γιατί με αποκάλεσαν τρελό; Επειδή δεν μου άρεσε καθόλου ο δρόμος που συνδέθηκε από την Κερύνεια στην Ανατολία!
Ο Χριστοδουλίδης δεν άκουσε τίποτα που δεν ανέμενε από τον Τατάρ, λέει. Όπως γίνεται αντιληπτό, ο Τατάρ δεν του είπε «σήμερα φαίνονται πολύ καθαρά τα βουνά του Ταύρου».
