Δεν καταλαβαίνω την έκρηξή σου, είπε, και σώπασε για τον διορισμό του Χατζηγιάννη. Γενικά πήραμε τη ζωή μας λάθος, αφού ένας τραγουδιστής είναι χρήσιμος γενικότερα σε ένα κυβερνητικό σχήμα. Κι ιδού:
Έρχεται ένας Ραδιομαραθώνιος, ένα Telethon, μια φιλανθρωπική εκδήλωση στο Προεδρικό και δεν βρίσκεις καλλιτέχνη; Μα ο Μιχάλης Χατζηγιάννης είναι πάντα εδώ. Και τζάμπα, ελπίζουμε.
Θέλει η πρώτη κυρία Φιλίππα Καρσερά να πιει τσάι με τις φίλες της ή τέλος πάντων με άλλες πρώτες κυρίες και υπάρχει αυτή η αμήχανη στιγμή που πρέπει να πεις κάτι αλλά δεν μπορείς; Βάζεις τον Μιχάλη Χατζηγιάννη να τραγουδήσει unplugged και ξεγνοιάζεις!
Είναι ο Γιώργκο ο Νταλάρα απασχολημένος και δεν μπορεί να κάνει άλλες αντικατοχικές εκδηλώσεις γιατί κουράστηκε; Καλείς τον Χατζηγιάννη και έτσι εκεί που ήταν μια απλή, τυπική εκδηλωσούλα να πούμε ένα «δεν ξεχνώ», να βγάλουμε την υποχρέωση και με τραγουδιστή τον Χατζηγιάννη παίρνει επίσημο χαρακτήρα και όλα μια χαρά.
Πες ότι αποφασίζει ο νέος μας Πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης να λύσει το Κυπριακό. Πάει συνομιλίες, τα λέει με τον Τατάρ, τον ΟΗΕ, την ΕΕ του έρχεται φλασιά και ξεχνά πως συνεργάζεται με το Κέντρο ή τους λυσοφοβικούς. Και αποφασίζει να το λύσει. Και πρέπει να δημιουργηθεί εθνικός ύμνος. Ποιος θα τον συνθέσει οέο; Μα φυσικά ο Χατζηγιάννης.
Βέβαια, θα μπορούσε να γράψει μουσική ή να τραγουδήσει για την «Τρικυμία» του ΡΙΚ ή τέλος πάντων για τα «Κυπριώτικα σκετς». Είναι ένας έμμεσος τρόπος και ένα γενικότερο ύπουλο σχέδιο αυτής της κυβέρνησης για να τα έχει καλά με τον γενικό ελεγκτή. Ποια σπατάλη κύριοι; Ο Χατζηγιάννης τραγουδά παντού και τζάμπα και χωρίς να χρεώνει το Δημόσιο ούτε σεντ.
Τώρα, θα μου πείτε γιατί ο άλλος δεν μας κέρασε καφέδες; Είναι καιρός λοιπόν, αφού δεν μπορούμε να αντιληφθούμε ποια κριτήρια τελικά ακολουθήθηκαν και ποια όχι, να «εκμεταλλευτούμε» τους ανθρώπους που διορίσαμε με τις ιδιότητές τους μπας και δούμε άσπρη μέρα.
Ο διορισμός ενός ανθρώπου ο οποίος φιγουράρει στα εξώφυλλα των περιοδικών παρά να πηγαίνει από θέατρο σε καλλιτεχνικές εκδηλώσεις ή τέλος πάντων να έχει δείγμα γραφής πως ενδιαφέρεται για τον πολιτισμό ήταν προφανές πως θα προκαλούσε αντιδράσεις. Είναι πολλά τα χρόνια που παλεύουν οι καλλιτέχνες να δημιουργηθεί ένα Υφυπουργείο Πολιτισμού σε αυτόν τον έρμο τον τόπο που μπούχτισε από τα μέτρια και τα κακά που βαφτίζουν τη σάχλα πολιτισμό. Και είναι γι’ αυτό που υπάρχουν πολλές ενστάσεις για τον διορισμό του Χατζηγιάννη στη θέση. Κρίνεται αρνητικά πριν αναλάβει τη θέση γιατί σε ένα υφυπουργείο χρειάζεται να έχεις και πολιτική γνώση πέρα από το να είσαι καλός τεχνοκράτης. Στον πολιτισμό όμως χρειάζεται να νοιάζεσαι, να είσαι μέρος του, να παλεύεις για τα αυτονόητα, επειδή δεν φέρνει χρήματα στο κράτος που τα ψάχνει με το κερί, αλλά πνευματική καλλιέργεια. Και ο πολιτισμός δεν έχει χρόνο που λέει και το τραγούδι του. Ας ελπίσουμε πως τον έχει ο νέος υφυπουργός και να αντιληφθεί νωρίς σε ποιο υφυπουργείο είναι.
