«Αυτός που μεταμορφώνεται σε σκουλήκι δεν πρέπει έπειτα να παραπονιέται πως τον ποδοπατούν». Τάδε έφη, Ιμάνουελ Καντ. Τη συγκεκριμένη φράση θα έπρεπε να την έχουμε ζωγραφισμένη στα κούτελά μας για να την θκιεβάζουμεν εκατό φορές την ημέραν. Είναι πραγματικά αδιανόητο να μας δουλέφκουν που το πρωίν ώς την νύχταν τζιαι μόνον όταν μας χτυπήσει η τραγωδία την δικήν μας πόρτα να ξεκινούμε τα κλάματα τζιαι τες φωνές. Όσοι δε, δεν μεταμορφώνονται σε σκουλήκια, αλλά τολμούν να αρθρώσουν λόγο, κρίνονται που τα υπόλοιπα σκουλήκια ως ταραχοποιά στοιχεία, υστερικοί, μούρμουροι, υπερβολικοί, ανεκατώστρες, Κασσάνδρες κ.λπ. κοσμητικά επίθετα, διότι διαταράσσουν τον ύπνο του δικαίου των σκουληκιών. Να ήταν τουλάχιστον κάμπιες που θα μεταμορφωθούν σε πεταλούδες να βάλεις νερό στο κρασί σου χάριν της προσμενόμενης ομορφιάς. Αμμά για ένα σκουλούτζιν στη μορφή του γυμνοσάλιαγκα πώς να σιωπήσεις.
Μετά την τραγωδία των μεγάλων σεισμών ήρτεν η σύγκρουση των τρένων. Δεν συγκρίνω δύο ανόμοια πράματα τζιαι ούτε πιστέφκω σε μοίρες τζιαι τύχες. Το θέμα μου είναι πως τζιαι στα δύο τραγικά συμβάντα, ο ανθρώπινος παράγοντας ήταν ο κύριος λόγος για τον άδικο χαμό τόσων συνανθρώπων μας. Η απληστία μαζί με την ανευθυνότητα είναι συνδυασμός θανατηφόρος. Στην περίπτωση των σεισμών είδαμε τα κτήρια να διούν κάτω λες τζιαι ήταν κάστρα στην άμμο τζιαι στην τραγωδία με τα τρένα ανακαλύψαμε πως η τεχνολογία είναι άγνωστη λέξη για τον ελληνικό σιδηρόδρομο. Έθελα να 'ξερα γιατί συμπεριφερόμαστε ακόμα ως σκουλήκια τζιαι όχι ως γονείς, αδερφοί, φίλοι, συνάδελφοι ή έστω ως πολίτες. Πόσον νουν δεν διαθέτουμε αν δεν αντιλαμβανούμαστεν πως με την στάση μας τούτη θέτουμε σε κίνδυνο όχι απλά τους αόριστους άλλους αλλά τους δικούς μας ανθρώπους διότι απλά πανηλίθιοι συνάνθρωποί μου, δεν είναι δυνατόν να προβλέψουμεν τον κίνδυνο μόνο για μας. Ούτε μπορούμε να προβλέψουμε το πού θα βρίσκονται οι δικοί μας τη δεδομένη στιγμή μιας καταστροφής.
Έν' για αυτό που υπάρχουν οι ειδικοί στον κάθε τομέα. Για να μας λεν τι τζιαι πώς πρέπει να γίνει κάτι. Το τι τζιαι το πώς το εμάθαμεν ως ανθρωπότητα με τον κακόν τρόπον δυστυχώς. Είδαμε τζιαι καταγράψαμε τα αίτια τζιαι τα αποτελέσματα μεγάλων καταστροφών στο παρελθόν τζιαι υποτίθεται προσπαθούμε να μην τα επαναλάβουμε όπου φέρουμε οι ίδιοι την ευθύνη ενώ όπου δεν εξαρτάται που μας, για παράδειγμα ένα φυσικό φαινόμενο όπως ο σεισμός ή η πλημμύρα, να ξέρουμε πως να προστατευτούμε καλύτερα. Σκατά στα μούτρα μας φυσικά, αφού εκ του αποτελέσματος βλέπουμε πως χάριν του εύκολου κέρδους κόφκουμεν δρόμον με κακοτεχνίες τζιαι σε συνδυασμό με την έλλειψη κουλτούρας πρόληψης, διότι «εν τζιαι να συμβεί σε μας», ερκούμαστεν αντιμέτωποι στο τέλος με τα θλιβερά αποτελέσματα της εγκληματικής μας νοοτροπίας.
Για παράδειγμα, τι θα συμβεί αν γίνει σεισμός κατά τη διάρκεια του πρωινού όταν τα κοπελούθκια μας είναι στο σχολείο; Υπάρχει εγκεκριμένο σχέδιο δράσης για το κάθε σχολικό κτήριο; Έχουν επισκεφτεί εμπειρογνώμονες τον κάθε χώρο ξεχωριστά για να εκπονήσουν σχέδιο δράσης είτε για σεισμό είτε για πυρκαγιά; Έχουν εκπαιδεύσει το προσωπικό που θα έχει την ευθύνη για την ασφάλεια των παιδιών μας πως πρέπει να γίνει ή όλη διαδικασία ή μήπως ο κάθε άσχετος υπεύθυνος κόφκει τζιαι ράφκει με τον νουν του σχέδια δράσης δίχως καμία απολύτως εμπειρία. Η δική μου εμπειρία λέει πως όχι. Υπάρχει μόνο μια γενική οδηγία για το λεγόμενο «drop, cover, hold» τζιαι τίποτε άλλο. Οι εκπαιδευτικοί δεν τυγχάνουν καμίας ειδικής εκπαίδευσης τζιαι ακόμα τζιαι τη σημασία της συγκεκριμένης οδηγίας δεν την κατανοούν. Πόσω μάλλον να διαχειριστούν τζιαι το μετά αν ω μη γένοιτο συμβεί κάτι. Το πραγματικά αδιανόητο όμως είναι το γεγονός πως δέχεται κάποιος να αναλάβει την ευθύνη για τις ζωές των άλλων γνωρίζοντας πως δεν είναι δική του δουλειά. Με τι ματαιοδοξία μπορεί να θεωρήσει πως κατέχει κάτι για το οποίο υπάρχει πίσω ολόκληρη βιβλιογραφία για το πώς θα γίνει ελαχιστοποίηση της ζημιάς. Προσωπικά αν μου πρότειναν κάτι τέθκιον θα έφκαινεν το ΟΧΙ που το στόμα μου σε 265 decibels πριν καν τελειώσει ο άλλος την πρότασή του. Πραγματικά ζούμε ακόμα που καθαρήν τύχη. Όσοι ζούμε ακόμα δηλαδή. Δυστυχώς νέα παιδιά έφυγαν πληρώνοντας τη δική μας αδιαφορία. Αιωνία να είναι η μνήμη σας.
