Δύο λαμπροί, Κύπριοι νέοι. Η Αναστασία και ο Κυπριανός. Η Κύπρος κλαίει. Κλαίει για τα παιδιά της. Το ένα πένθος διαδέχεται το άλλο στο νησί. Οι διαμένοντες στον βορρά και οι διαμένοντες στον νότο στέλνουν μηνύματα ο ένας στον άλλον. «Ο πόνος σας είναι και δικός μας πόνος». Όχι, αυτό δεν είναι πένθος του Ιούλη. Δεν είναι το 1974. Αχ, μακάρι. Μακάρι να μπορούσαμε να το λέγαμε αυτό έστω και μία φορά κατά τα τελευταία 49 χρόνια. Ένα πρωί της 20ής Ιουλίου. Να μπορούσαμε να λέγαμε «ο πόνος σας είναι και δικός μας πόνος».
Υπάρχουν μέρες σε αυτό το μικρό νησάκι που το ένα του μάτι κλαίει και το άλλο γελάει. Όμως, τώρα κλαίνε και τα δύο του μάτια. Ποιος κλαίει πιο πολύ για ποιον, ποιος πονάει πιο πολύ για ποιον. Ποιος πενθεί πιο πολύ. Ποιος κατεβάζει μεσίστιες πιο συχνά τις σημαίες του. Μην το σκέφτεσαι αυτό αδελφέ. Σώνει και καλά θα μας χτυπήσεις τη θλιβερή πραγματικότητα σε αυτήν τη στιγμή πένθους; Αν μας έχουν χωρίσει σε αυτήν την πλευρά και στην άλλη πλευρά. Αν εγώ έγινα κάποιος άλλος. Αν εσύ έγινες κάποιος άλλος. Το φταίξιμο ούτε δικό σου είναι. Ούτε δικό μου. Και η Αναστασία είναι ένας άγγελος μέσα στην καρδιά μας και η Σελίν. Και ο Ντορούκ και ο Κυπριανός. Ξέρω, δεν τα έγραψα αυτά για να επικρίνω κάποιον. Η καρδιά σου χτυπάει για όλα τα νεκρά παιδιά. Να μην κάνει διακρίσεις το δάκρυ. Να μην κλαίει για τον έναν πιο πολύ και για τον άλλο πιο λίγο. Αυτό είναι το μόνο που θες. Δεν ξέρω αν μπορεί να υπάρξει παρηγοριά στο μεγάλο μας πένθος. Δεν χορτάσαμε τις βροχές αυτόν τον χειμώνα φίλε μου. Έτρεχαν πάντα δάκρυα, όχι βροχές. Πενθούμε. Κλειστήκαμε στα δωμάτιά μας. Δεν ξέρουμε τι θα πούμε. Πέρασε ένας σεισμός και συνέθλιψε την καρδιά μας. Ένα τρένο. Κοίτα, η Αναστασία μας χαμογελά με λουλούδια στο χέρι. Κοίτα τη χαρά των πρωταθλητών μας στο γήπεδο του βόλεϊ. Πώς δεν θλίβεται, πώς δεν λυπάται ο άνθρωπος…
Πάντα ήθελα να είναι κοινός και ο πόνος μας και η χαρά μας σε αυτό το νησί. Μαζί στα πάντα, όχι μόνο σε τέτοιες καταστροφές, σε τέτοιες τραγωδίες. Δεν έγινε. Δεν τα καταφέραμε. Έπρεπε να κλαίγαμε μαζί για τον Αυξεντίου. Και για τα παιδιά που δολοφονήθηκαν στο μπάνιο. Δεν έπρεπε να επιτρέψουμε να μας χωρίσουν τα συρματοπλέγματα του ρατσισμού, όπως μας χώρισαν τα οδοφράγματα. Ο ρατσισμός είναι στο αίμα μας. Κάπως δεν μπορούμε να απαλλαχθούμε. Έχουμε κοινούς ήρωες ταινιών και μυθιστορημάτων. Και γιατί δεν έχουμε κοινούς Κύπριους ήρωες; Ενώ έγραφα αυτό το άρθρο περιέπεσε στην αντίληψή μου μια ευτυχισμένη οικογενειακή φωτογραφία του παιδιού που έχασε τη ζωή του μαζί με τον πατέρα του στον σεισμό. Ύστερα η Αναστασία και ο Κυπριανός. «Ξέρεις πού είναι το χωριό Αυγόρου;» ρωτώ έναν φίλο μου. Πού είναι η Πάφος; Πήγες καθόλου στην Πάφο;
Σε αυτήν τη χώρα έχουμε ηλικιωμένους ανθρώπους που πέθαναν χωρίς να μπορέσουν να δουν τις ωραιότερες μέρες που έζησαν στα όνειρά τους. Και κάποιους που δεν έζησαν καθόλου τα νιάτα τους. Λυπάμαι πιο πολύ όχι επειδή έφυγαν από τη ζωή προτού προλάβουν να δουν την επανένωση αυτού του νησιού, αλλά επειδή δεν μπόρεσαν να ζήσουν την παιδική τους ηλικία και τη νιότη τους. Και μετά από αυτούς τους θανάτους, ούτε ο ξεσηκωμός της γυναίκας ανάμεσα στα συντρίμμια του σεισμού ούτε ο ξεσηκωμός του πλήθους που φώναζε «δολοφόνοι» στην Αθήνα αρκούν για να κοπάσουν τη φουρτούνα που υπάρχει μέσα στην ψυχή μου. Παρά ταύτα, λέω μπράβο στους Αθηναίους. Ξεχύθηκαν στους δρόμους, στις πλατείες. Ζητούν λογοδοσία. Λένε «δολοφόνοι». Μακάρι να μπορούσαν να ζητήσουν λογοδοσία με αυτόν τον τρόπο και οι κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης και της Σμύρνης και της Άγκυρας.
Είναι απερίγραπτος πόνος αυτός και απερίγραπτη θλίψη. Δεν μπορεί να γράψει κανείς γι’ αυτόν, να τον περιγράψει με λόγια. Ό,τι και αν γράψω, οι λέξεις δεν φτάνουν. Κοιταζόμαστε για ώρες με τα δέντρα που ετοιμάζονται να ανθίσουν. Η Κύπρος κλαίει για τα παιδιά της. Κλαίει χωρίς διακρίσεις σε Έλληνες και Τούρκους. Κλάψε Κύπρος, κλάψε. Μόνο αυτά τα δάκρυά σου πιστεύω…
