Εδώ και δυο χρόνια Προεδρίας Χριστοδουλίδη, παρακολουθούμε είτε τον Πρόεδρο είτε τον κυβερνητικό του εκπρόσωπο να λένε κάτι τη μια μέρα και την άλλη να το παίρνουν πίσω. Να το αναιρούν. Να δίνουν διαφορετικές ερμηνείες από τις αρχικές τους. Οι επεξηγήσεις της επόμενης μέρας καμία σχέση με την πρωτότυπη ανακοίνωση ή δήλωση. Αν αυτή η προσέγγιση είναι μέρος της ευφάνταστης στρατηγικής της κυβέρνησης το μόνο που επιτυγχάνει, δυστυχώς, είναι να συντηρεί την αναξιοπιστία της.
Τέτοιες προσεγγίσεις, βέβαια, ζήσαμε και στη διακυβέρνηση Αναστασιάδη. Τις πλείστες όμως φορές, οι επεξηγήσεις της επόμενης μέρας για μια δήλωση ή ανακοίνωση σχετίζονταν με την απουσία νηφαλιότητας του Αναστασιάδη. Απουσία νηφαλιότητας που δεν αφορούσε κατ’ ανάγκη τη μέθη από τα «χρυσά» διαβατήρια… Η ερώτηση είναι όμως η εξής: Γιατί ο Νίκος Χριστοδουλίδης υιοθετεί αυτή την προσέγγιση; Είναι μέρος της στρατηγικής της κυβέρνησης να μην αποτυπώνουν τι πρεσβεύουν και πού στοχεύουν; Ή τελικά είναι μια κυβέρνηση και ένας Πρόεδρος που «σύρνουν ό,τι του καπνίσει» χωρίς επεξεργασία και στρατηγική, αποδεικνύοντας έτσι την έλλειψη σοβαρότητας και υπευθυνότητας ακόμα και στα σημαντικά θέματα;
Μπορώ να παραθέσω άπειρα παραδείγματα τέτοιας προσέγγισης τα τελευταία δυο χρόνια! Από τον τρόπο διαχείρισης της υπόθεσης για την κατασκευή του δρόμου στην Πύλα που θα ένωνε τα γύρω χωριά, πριν έναν χρόνο. Όπου η κυβέρνηση ήταν ενήμερη από τα Ηνωμένα Έθνη μήνες πριν για αυτό το θέμα. Και όμως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, με οδηγίες του Προέδρου Χριστοδουλίδη, έδωσε ρεσιτάλ αμφιθυμίας. Να θυμηθώ, επίσης, πριν έξι μήνες περίπου την άτυπη συνάντηση υπουργών Εξωτερικών στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τον κ. Κόμπο να σχίζει τα ιμάτιά του για τη συμμετοχή του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών στην άτυπη αυτή σύνοδο. Όλη η Ευρώπη σχολίαζε αρνητικά τη στάση μας, ασχέτως αν τα κυπριακά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης δεν μετέδωσαν το γεγονός. Προχθές ο κυβερνητικός εκπρόσωπος παρουσίασε την απόφαση της κυβέρνησης για τη συμμετοχή του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών στην Άτυπη Σύνοδο των Υπουργών Εξωτερικών στο Gymnich ως κίνηση καλής θέλησης από την πλευρά μας και δήθεν ενίσχυσης των ευρωτουρκικών σχέσεων. Το Gymnich είναι μια σοβαρή άτυπη σύνοδος, την αξία της οποίας έπρεπε να αντιληφθεί η κυβέρνηση από την αρχή. Να δημιουργήσει στρατηγική για τη συμμετοχή του υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας έγκαιρα αποδεικνύοντας έτσι τη βούλησή της για σοβαρή επανέναρξη των συνομιλιών. Μήπως το σημερινό «timing», όπως μας το αποκάλεσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, συνδέεται με του πονηρού χειρισμού που έγινε στο θέμα της βολιδοσκόπησης;
Και ναι, το πιο πρόσφατο παράδειγμα διγλωσσίας αφορά την ανακοίνωση του Νίκου Χριστοδουλίδη αρχές Αυγούστου ότι προσκλήθηκε σε τριμερή από τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ, και μάλιστα ευχήθηκε δημόσια όπως ο Τουρκοκύπριος ηγέτης αποδεχτεί αυτή την πρόσκληση. Μια πρόσκληση που δεν έγινε ποτέ! Για αυτό και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος βγήκε την επόμενη μέρα να μας διευκρινίσει, ότι τελικά δεν ήταν πρόσκληση αλλά βολιδοσκόπηση.
Εύχομαι και αυτό το άρθρο, όπως και όλη η προηγούμενη αρθρογραφία μου να λειτουργήσουν σε ένα βαθμό ως καθρέφτης μέσα στον οποίο η κυβέρνηση να δει ποια είναι και πώς τη βλέπει η κοινωνία.
Είναι σημαντικό, επιτέλους, η κυβέρνηση να αντιληφθεί ότι εδώ και δύο χρόνια σχεδόν ταλαιπωρεί έναν ολόκληρο λαό με την αναξιοπιστία της. Η αναποφασιστικότητα της κυβέρνησης Χριστοδουλίδη έχει κουράσει την κοινωνία και τον ευρωπαϊκό και διεθνή χώρο. Κουράζει το γεγονός ότι δεν ξέρουν τι θέλουν, πώς το θέλουν και γιατί το θέλουν. Κουράζει όλους όσοι ξέρουν τι θέλουν και τι αναμένουν από αυτή την κυβέρνηση να πράξει!
