Κάθε φορά που η Κύπρος επιχειρεί ένα δήθεν πλήγμα στην Τουρκία και στο ψευδοκράτος μέσα από πατριωτικές και δήθεν αποφασιστικές κινήσεις, κάθε φορά βλέπουμε πως γίνεται για να χαϊδέψει τα αφτιά στο εσωτερικό των πολιτών εκείνων που πιστεύουν ακόμη πως στο Κυπριακό μπορούμε να χαλιναγωγήσουμε την Τουρκία και να μας θεωρήσει ο διεθνής παράγοντας ως τους κακομοίρηδες αυτής της ιστορίας. Είναι αλήθεια ότι υπάρχει μια μερίδα συμπατριωτών μας που εξακολουθεί να ονειρεύεται μια λύση του Κυπριακού η οποία θα μας επαναφέρει στην προ του 1974 κατάσταση. Πόσο εφικτό είναι πως στην επαναφορά θα αποκατασταθούν ή, καλύτερα, θα εξαφανισθούν όλα όσα σωρεύτηκαν μετά από τα 50 χρόνια της συνεχιζόμενης κατοχής; Πόσο εφικτό όμως είναι κάτι τέτοιο; Και εάν αντιπαραβληθεί το κλασικό επιχείρημα «εφόσον δεν μπορούμε τώρα, να περιμένουμε την κατάλληλη στιγμή», ποιος μπορεί να μας διασφαλίσει ότι ύστερα από άλλα δέκα ή είκοσι χρόνια τα πράγματα θα είναι καλύτερα;
Αν αυτό επιδιώκουμε τότε δυστυχώς δεν έχουμε επίγνωση της πραγματικής κατάστασης. Γιατί όσο προχωρούμε σε κινήσεις εντυπωσιασμού και δεν κοιτάζουμε το τι πραγματικά συμβαίνει, πέρα από τη μύτη μας, τόσο χειρότερα κάνουμε τα πράγματα. Και είναι δεδομένο πως η ιστορία με την TUI όπως εξελίσσεται, που δήθεν έλαβε απόφαση για τερματισμό των ημερήσιων εκδρομών στην κατεχόμενη Κύπρο, ήταν δυστυχώς άλλο ένα λιθαράκι στις προσπάθειες για δήθεν πλήγμα της άλλης πλευράς. Και είναι να απορεί κανείς τι επιδίωκε η δική μας πλευρά με μια τέτοια απόφαση.
Σε μια περίοδο που όλοι μιλούν για επανέναρξη των συνομιλιών, δίνεται ευκαιρία σε όσους δεν επιθυμούν κάτι τέτοιο να δυναμιτίσουν κάθε προοπτική, ενώ δίνεται για άλλη μια φορά η ευκαιρία στον Τατάρ να βάζει ξανά ψηλά στην ατζέντα το θέμα της απομόνωσης των Τουρκοκυπρίων. Αντί να δημιουργούμε προοπτικές επιτυχούς κατάληξης, αναλωνόμαστε για άλλη μια φορά σε κινήσεις που θα προκαλέσουν κόστος στην άλλη πλευρά. Τα τεράστια προβλήματα που συνθέτουν το Κυπριακό δεν μπορεί να υπερπηδηθούν από τη μια μέρα στην άλλη. Το μόνο σίγουρο είναι πως παραμονές μιας νέας προσπάθειας και μιας νέας συνάντησης, είναι πως αυτές οι κινήσεις που επιδιώκει η δική μας πλευρά, το μόνο που πετυχαίνει είναι τα αντίθετα αποτελέσματα, αφού για άλλη μια φορά δημιουργεί καχυποψία. Και αν όντως είναι έτοιμος να πάει «ακόμη και αύριο στο τραπέζι του διαλόγου» ο Πρόεδρος θα πρέπει να έχει την πολιτική βούληση να δημιουργήσει κλίμα εμπιστοσύνης που θα μπορέσει να σπάσει το αδιέξοδο στο Κυπριακό.
