Όντως η Ιστορία της Κύπρου στον 20ό και 21ο αιώνα έχει τρομερές ομοιότητες με εκείνη της Παλαιστίνης. Το 1948 ήταν έτος-ορόσημο για τις δύο χώρες. Στην Κύπρο, ένα αριστερό κόμμα του Ηνωμένου Βασιλείου, το Εργατικό Κόμμα, πρότεινε μέσω της λεγόμενης Διασκεπτικής μια Βουλή που θα είχε 22 μέλη -18 Ελληνοκύπριους και 4 Τουρκοκύπριους. Οι τελευταίοι θα συνέθεταν το 18% (4/22) των βουλευτών (που ήταν ακριβώς το ποσοστό του τ/κ πληθυσμού) και δεν προέβλεπε ούτε χωριστές πλειοψηφίες ούτε βέτο! Οι Τουρκοκύπριοι αναγνωρίζονταν απλώς ως μια μειονότητα (κι όχι κοινότητα). Ήταν σαφώς ένα βήμα προς πλήρη ανεξαρτησία. Όλως παραδόξως, οι Τ/Κ ενέκριναν το προτεινόμενο Σύνταγμα αλλά η Εθναρχία και η «Εθνικόφρων Παράταξη» το απέρριψαν διότι πίστευαν ότι θα επιτύγχαναν την ένωση σύντομα. Ο ένοπλος αγώνας για την ένωση ήταν καταστροφικός για την Κύπρο. Στοχεύαμε την ένωση (κι όχι την ανεξαρτησία όπως όλες οι άλλες αποικίες) αλλά στο τέλος αναγκαστήκαμε να δεχθούμε μια κολοβωμένη ανεξαρτησία. Ο αγώνας για την ένωση συνεχίστηκε με διάφορες μεθόδους και αποκορυφώθηκε τη 15η Ιουλίου 1974 όταν η «Μητέρα Πατρίδα» ουσιαστικά ενσωμάτωσε την Κύπρο στην Ελλάδα που ήταν το έναυσμα να εισβάλει και η Τουρκία στην Κύπρο με αποτέλεσμα να γίνουν πρόσφυγες 165.000 συμπατριώτες μας. Ο εποικισμός στην Κύπρο συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό και πάρα πολλά σπίτια Ε/Κ έχουν διανεμηθεί σε Τούρκους εποίκους. Με άλλα λόγια έχει συντελεστεί μια εθνοκάθαρση par excellence.
Όσον αφορά την Παλαιστίνη, το 1948 η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ υιοθέτησε το ψήφισμα με το οποίο συνιστούσε τη διχοτόμηση της Παλαιστίνης σε εβραϊκό και αραβικό κράτος. Συγκεκριμένα, το σχέδιο πρότεινε ένα εβραϊκό κράτος σε περισσότερο από το ήμισυ της υπό κηδεμονία Παλαιστίνης, σε μια εποχή που οι Εβραίοι αποτελούσαν λιγότερο από το ένα τρίτο του πληθυσμού και κατείχαν λιγότερο από το 7% της γης! Η ψήφιση του Σχεδίου Διxoτόμησης του ΟΗΕ, παρά την έντονη αραβική αντίδραση, συγκαταλέγεται στις σημαντικότερες ημερομηνίες της σύγχρονης παλαιστινιακής ιστορίας, διότι στην ουσία έδωσε διεθνή νομιμοποίηση στη σιωνιστική κατάκτηση της Παλαιστίνης. Ως αναμενότανε, οι Παλαιστίνιοι αντέδρασαν στο σχέδιο του ΟΗΕ και αναπόφευκτα υπήρξαν εχθροπραξίες. Τον Μάη του 1948 το Ισραήλ ανακήρυξε την ανεξαρτησία του και, ως αποτέλεσμα αυτής της ενέργειας, υπέστη την επίθεση πέντε αραβικών χωρών -Αίγυπτου, Ιράκ, Ιορδανίας, Λiβάνου και Συρίας. Τελικά επικράτησε το Ισραήλ και το 1948 τουλάχιστον 750.000 Παλαιστίνιοι από έναν πληθυσμό 1,9 εκατομμυρίου έγιναν πρόσφυγες εκτός των συνόρων του κράτους. Αυτή την εθνοκάθαρση, που είναι συγκρίσιμη με τη δική μας, οι Άραβες την ονομάζουν «al-nakbah» (η καταστροφή).
Αυτό που συντελείται τώρα στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη -για να έρθουμε στη σημερινή κατάσταση- συνιστά μια τραγωδία που δεν διαφέρει τίποτα από τον εποικισμό της βόρειας Κύπρου από την Τουρκία. Καθώς το Ισραήλ διεξάγει έναν καταστροφικό πόλεμο στη Γάζα, οι έποικοι εκμεταλλεύονται την έλλειψη παγκόσμιας προσοχής στην Δυτική Όχθη για να εκδιώξουν τους Παλαιστίνιους από τη γη τους. Οι επιθέσεις της Χαμάς εναντίον ισραηλινών κοινοτήτων και στρατιωτικών φυλακίων στο νότιο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου 2023 προσέφεραν ένα ευνοϊκό πολιτικό περιβάλλον για την κλοπή μεγάλων εκτάσεων παλαιστινιακής γης με ελάχιστη διεθνή αντίδραση ή κατακραυγή. Σύμφωνα με την Peace Now, μια μη κερδοσκοπική οργάνωση που παρακολουθεί τις κατασχέσεις γης στη Δυτική Όχθη, το Ισραήλ έχει κατασχέσει φέτος 23,7 τετραγωνικά χιλιόμετρα παλαιστινιακής γης, ενώ συνεχίζεται ο πόλεμος του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας, στον οποίο έχουν σκοτωθεί τουλάχιστον 40.000 Παλαιστίνιοι. Υπολογίζεται ότι ο αριθμός των εποίκων στη Δυτική Όχθη είναι τουλάχιστον 600.000 και αυτό είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο για επίτευξη λύσης δύο κρατών διότι μόνο με εμφύλιο πόλεμο στο Ισραήλ θα αποχωρήσουν οι έποικοι από τη Δυτική Όχθη. Ο αριθμός των εποίκων στη Δυτική Όχθη είναι ίσος με εκείνο των Τούρκων εποίκων στα κατεχόμενα εδάφη μας. Στην περίπτωση που θα ξαναρχίσουν συνομιλίες για το Κυπριακό, σίγουρα ο αριθμός των εποίκων που θα παραμείνει εδώ θα είναι ένα από τα κύρια θέματα. Οι 45.000 έποικοι που θα έμεναν εδώ σύμφωνα με το Σχέδιο Ανάν φαντάζουν τώρα πενιχρότατος αριθμός.
Το Διεθνές Δικαστήριο (ΔΔΔ) τον π. Ιούλη έκρινε ότι η κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών από το Ισραήλ είναι αντίθετη προς το διεθνές δίκαιο, σε μια γνωμοδότηση-ορόσημο. Η γνωμοδότηση του δικαστηρίου δεν είναι νομικά δεσμευτική, αλλά εξακολουθεί να έχει σημαντικό πολιτικό βάρος. Το δικαστήριο αποφάνθηκε ότι το Ισραήλ θα πρέπει να σταματήσει τη δραστηριότητα εποικισμού στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ και να τερματίσει την παράνομη κατοχή των περιοχών αυτών και της Λωρίδας της Γάζας το συντομότερο δυνατό. Σε απάντηση, ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός Νετανιάχου δήλωσε ότι το Ισραήλ διεκδικεί ιστορικά και θρησκευτικά δικαιώματα στη Δυτική Όχθη ως «προγονική γη του εβραϊκού λαού»! Αυτή η συμπεριφορά του Νετανιάχου θυμίζει τον ισχυρισμό του ΕΒΚΑΦ, ότι το σύνολο της περίκλειστης πόλης της Αμμοχώστου είναι δική του περιουσία! Επικαλείται, μάλιστα, τη συμφωνία πώλησης της Κύπρου από τους Οθωμανούς στους Άγγλους, το 1878.
Εν περιλήψει, Κύπρος και Παλαιστίνη είναι δυστυχώς αδύναμες χώρες. Η πλευρά του αδύναμου έχει δύο επιλογές: ή θα αλλάξει στόχο και στρατηγική, λαμβάνοντας υπόψη το ισοζύγιο ισχύος, τις διεθνείς εξελίξεις και τα συμφέροντα των μεγάλων «παικτών» του διεθνούς συστήματος στην περιοχή του ή θα υποταχθεί στις αξιώσεις του ισχυρότερου. Τρίτη επιλογή δεν υπάρχει… Τάδε έφη ο Θουκυδίδης!
*Οικονομολόγος, κοινωνικός επιστήμονας
