Όλοι, φαντάζομαι, θυμόμαστε τον κλαυθμό και τον οδυρμό ανεξαιρέτως όλων των επαγγελματικών φορέων του ιδιωτικού τομέα που σχετίζονται με την Υγεία την περίοδο που διεξαγόταν ο δημόσιος διάλογος για την εφαρμογή του ΓεΣΥ. Ήταν όλοι μάντεις κακών. Η κύρια ανησυχία βεβαίως ήταν μήπως και το ΓεΣΥ τούς φαλιρίσει. Αφού όλα θα ήταν πιο φθηνά μεσώ ΓεΣΥ, γιατί να προσφύγει κανείς στις υπηρεσίες τους; Οι ανησυχίες αυτές αποδείχτηκαν υπερβολικές και εξωπραγματικές. Κάθε άλλο παρά φαλίρισε τον ιδιωτικό τομέα της Υγείας το ΓεΣΥ. Αντιθέτως, τον προικοδότησε και τον πριμοδότησε, όσο ο ίδιος δεν... φανταζόταν ούτε στα πιο τρελά του όνειρα.
Δυστυχώς, εκείνος που βρίσκεται σε φθίνουσα πορεία από την ημέρα εφαρμογής του ΓεΣΥ και μετά είναι ο δημόσιος τομέας της Υγείας. Ούτε σε ιατρικό εξοπλισμό ούτε σε ιατρικές προμήθειες αναλωσίμων γίνονται δαπάνες και επενδύσεις. Στα δημόσια νοσηλευτήρια δυσκολεύεται πλέον να βρει κανείς στοιχειώδη πράγματα, όπως γάντια, σεντόνια, γάζες, απλό βαμβάκι. Ομοίως συμβαίνει και με το ιατρικό και παραϊατρικό προσωπικό, φυλλοροεί. Εάν αυτή η πορεία συνεχιστεί, στο τέλος θα μείνουν μόνο οι κτηριακές εγκαταστάσεις, γυμνές από εξοπλισμό και ανθρώπινο δυναμικό. Αλλά, μην ανησυχείτε, τότε θα βρεθούν πολυεθνικές ιδιωτικές εταιρείες-γεράκια και θα εξαγοράσουν τα νοσοκομεία μας έναντι πινακίου φακής. Κι εμάς, τον λαουτζίκο δηλαδή, θα μας πείσουν κι από πάνω ότι γλυτώσαμε από τον μπελά κι από τον βραχνά! Εξάλλου, οι εξαγορές των μεγάλων ιδιωτικών νοσοκομείων του τόπου καλά κρατούν τα τελευταία 2-3 χρόνια. Αυτά που απέμειναν ως αυτόνομα ιδιωτικά νοσηλευτήρια του τόπου μετριούνται πλέον στα δάκτυλα.
Αυτό είναι το καίριο και κύριο υπαρξιακό πρόβλημα του ΓεΣΥ όπως παρουσιάζεται εξελικτικά και στη δυναμική του. Υπάρχουν δεκάδες άλλα παρεμφερή ανεπίλυτα και δισεπίλυτα προβλήματα που συνεχώς ναρκοθετούν και υποσκάπτουν το όλο σύστημα. Αρκεί μόνο να κατονομάσουμε μερικά. Π.χ. αβγαταίνουν οι γενικοί ιατροί και λιγοστεύουν οι ειδικοί. Ορισμένες ειδικότητες είναι πολύ, μα πάρα πολύ δυσεύρετες. Το αποτέλεσμα είναι ο κόσμος να περιμένει στην ουρά για μήνες και μήνες, ίσως ακόμα και για χρόνια. Το «πακέτο» του οικογενειακού ιατρού πρέπει να πάψει να είναι τόσο δελεαστικό, ούτως ώστε να περιοριστεί και το φαινόμενο ειδικοί ιατροί να επιλέγουν να εργάζονται ως γενικοί ιατροί διότι τους συμφέρει περισσότερο.
Στις ασφαλιστικές δικλίδες του ΓεΣΥ υπάρχουν ακόμα αρκετές πτυχές και ζητήματα για τα οποία διυλίζεται ο κώνωπας και καταπίνεται η κάμηλος. Π.χ. οι χρόνιοι ασθενείς γιατί να χρειάζονται επαναλαμβανόμενες συνταγές; Θα πάψουν ποτέ να είναι καρδιοπαθείς, νεφροπαθείς, επιληπτικοί κ.λπ.; Τόσα χρόνια μετά την εφαρμογή του ΓεΣΥ και η διαχείριση των επειγόντων περιστατικών παραμένει ανεπαρκής και προβληματική. Όλα τα δύσκολα περιστατικά παραπέμπονται στονδημόσιο τομέα και παραμένουν στον ιδιωτικό τα ευκόλως διαχειρίσιμα.
Αυτός ο κατάλογος είναι ατελείωτος. Δεν οπτασιαζόμαστε πως θα αποκτήσουμε ξαφνικά το ΓεΣΥ του... παραδείσου, αλλά ο πολίτης πρέπει καθημερινά να βιώνει βελτιωτικά βήματα και όχι βήματα οπισθοδρόμησης. Αίσθημα ευθύνης χρειάζεται από όλους, χρήστες και υπηρέτες του ΓεΣΥ.
