Με αφορμή το περιβόητο Ταμείο της πρώτης κυρίας, έχει ανοίξει για τα καλά η συζήτηση σχετικά με τα φοιτητικά επιδόματα και πώς αυτά προσαρμόζονται στις σημερινές, σύγχρονες ανάγκες των φοιτητών. Η πραγματικότητα είναι πολύ συγκεκριμένη, με τη φοιτητική μέριμνα να έχει μείνει πίσω σε άλλες δεκαετίες, στηριγμένη στο να κλείνει τρύπες, τόσο όσον αφορά τη φιλοσοφία της αλλά και όσον αφορά τα χρήματα που δαπανούνται. Το κενό αυτό δημιουργεί τις «ευκαιρίες» σε διάφορες εταιρείες ή άλλους «φιλάνθρωπους» να έρχονται να καλύψουν τις ανάγκες, μέσα από ύποπτες και αδιαφανείς διαδικασίες.
Ακόμα και αν κάποιος φοιτητής σήμερα λαμβάνει το μέγιστο που μπορεί να λάβει από το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών και τη Φοιτητική Χορηγία χρειάζεται ακόμα να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη για να συμπληρώσει χρήματα προκειμένου να μπορέσει να σπουδάσει. Επίσης υπάρχει η παραδοξότητα ότι η χορηγία της αριστείας, που δίνει το ΙΚΥΚ, είναι πολύ υψηλότερη από την κρατική φοιτητική μέριμνα, η οποία -υποτίθεται- καλύπτει φοιτητές με βάση τα εισοδηματικά τους κριτήρια. Εδώ είναι λοιπόν που πρέπει να αρχίσει μία συζήτηση για γενικό εξορθολογισμό και επαναξιολόγηση του τρόπου με τον οποίον το κράτος δαπανά δεκάδες εκατομμύρια ευρώ για τους φοιτητές.
Το κράτος, αν θέλει να λύσει τα προβλήματα των φοιτητών, θα πρέπει άμεσα να επενδύσει ακόμα περισσότερο σε φοιτητικές εστίες, που θα καλύπτουν τη συντριπτική πλειοψηφία των φοιτητών, επιβάλλοντας ταυτόχρονα και κανόνες στα πανεπιστήμια ότι για να αυξάνουν τους φοιτητές τους θα πρέπει να έχουν ανάλογες διαθέσιμες εστίες. Έτσι λύνεις το μεγαλύτερο θέμα των φοιτητών σήμερα που είναι το στεγαστικό. Γιατί όχι μάλιστα σε πόλεις της Ελλάδας με μεγάλο αριθμό Κυπρίων να μην φροντίσει εδώ και τόσα χρόνια το κράτος για να δημιουργήσει τις δικές του φοιτητικές εστίες;
Για όσους δεν το ξέρουν, ακόμα μέχρι σήμερα οι φοιτητές των δημόσιων πανεπιστημίων της Κύπρου αναγκάζονται να αγοράζουν τα βιβλία τους, με όλους να «παίζουν πελλό» όταν οργανωμένα οι φοιτητικές παρατάξεις σε ρόλο μεσάζοντα τα αντιγράφουν για να τα διαθέσουν φτηνότερα. Αλήθεια, πόσα χρήματα χρειάζονται για να έχουν όλοι οι φοιτητές δωρεάν βιβλία, έστω και με δανεισμό από τις πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες; Πόσα να καλύψεις με αυτή τη «χορηγία» όταν 200-300 ευρώ τον χρόνο πάνε στα βιβλία; Λίγο - πολύ το ίδιο συμβαίνει και με τη σίτιση, αφού δεν υπάρχει πραγματική φοιτητική λέσχη όπου συγκεκριμένες ομάδες φοιτητών να δικαιούνται δωρεάν (και άλλοι με πολύ χαμηλές τιμές) γεύμα (όλες τις μέρες, όλα τα γεύματα), ενώ στη Λεμεσό αυτόν τον ρόλο τον κάνει -ευτυχώς- η Μητρόπολη και όχι το κράτος.
Να μιλήσουμε για τα μέσα μεταφοράς; Στην Κύπρο ελάχιστοι φοιτητές μπορούν να σπουδάσουν χωρίς να έχουν αυτοκίνητο, αφού δεν έχουμε επαρκή μέσα μεταφοράς. Οι φοιτητές αναγκάζονται να σπαταλούν χιλιάδες ευρώ για αγορά οχήματος, ως απαραίτητο μέσο για έναρξη σπουδών. Αξίζει μια επένδυση για δωρεάν χρήση των μέσων μεταφοράς από φοιτητές; Έτσι κτίζεις και νοοτροπία για χρήση τα μέσων από τη νέα γενιά.
Και αν θέλουμε να είμαστε ακόμα πιο σωστοί, χρειάζεται άμεσα τα κυπριακά πανεπιστήμια να ολοκληρώσουν την ανάπτυξή τους και να δημιουργήσουν νέα τμήματα και σχολές, για να γίνουν ολοκληρωμένα πανεπιστήμια που να παρέχουν όλα τα αντικείμενα σε όλους τους φοιτητές. Στη χώρα μας ακόμα τα δημόσια πανεπιστήμια δεν έχουν τμήματα Μουσικής, Φυσικής Αγωγής, Οδοντιατρικής, Φαρμακευτικής, Κτηνιατρικής και τόσα ακόμα, αναγκάζοντας όσους φοιτητές επιθυμούν να σπουδάσουν σε αυτούς τους κλάδους να απευθύνονται στο εξωτερικό και ουσιαστικά να πληρώνουν πολλαπλάσια χρήματα.
Άρα λοιπόν, πέρα από την ανάγκη αύξησης των κονδυλιών που παρέχονται και τη σωστή διανομή τους εκεί και όπου υπάρχουν ανάγκες, χρειάζεται και σοβαρή επένδυση σε υποδομές για την παιδεία και τους φοιτητές. Εκεί θα δείξει ο καθένας πόσο νοιάζεται και πόσο ενδιαφέρεται για τη νέα γενιά του τόπου. Τα επιδόματα -ειδικά από φιλάνθρωπους- το μόνο που δημιουργούν είναι μια σχέση εξάρτησης από τους έχοντες προς τους «καημένους» που δεν μπορούν να καλύψουν τις πραγματικές τους ανάγκες.
