Η ατάκα του Τουφάν Έρχιουρμαν ότι «δεν χρειάζεται να ρωτήσουμε κανέναν για να επισκεφθούμε ένα σχολείο στην Καρπασία» μου θύμισε τότε που ήρθε ένας θείος από την Αγγλία και πήγαμε όλοι μαζί στη Γιαλούσα να δούμε τα σπίτια μας. Στο σπίτι της θείας μου έμενε Τούρκος στρατιωτικός. Η θεία δεν μπήκε απλώς, όρμησε. «Πάω μέσα να τους δείξω τα δωμάτια, είμαι εγώ που ξαναήρθα, είναι το σπίτι μου», είπε ψυχρά στη νέα οικοδέσποινα. Εκείνη θα μπορούσε να μας κλείσει την πόρτα κατάμουτρα ή να καλέσει να μας συλλάβουν. Τελικά είπε: «Πήγαινε, δεν κοιμάται κανείς». Δηλαδή: εγώ σε αφήνω. Και έδωσε στη θεία μου το κλειδί της πραγματικότητας.
Ούτε ο Έρχιουρμαν χρειάζεται να ρωτήσει κανέναν για να κάνει κάτι στα κατεχόμενα διότι τα κατέχει. Δεν ήταν προκλητικός, δεν είπε π.χ. «ό,τι γουστάρουμε κάνουμε στο τσιφλίκι μας». Αν και θα μπορούσε. Είπε μια αλήθεια.
Θυμώνουμε με την κατοχή, θυμώνουμε και με τη διατύπωσή της. Σε κανέναν δεν αρέσουν οι πικρές αλήθειες. Κι αυτές ακριβώς τις αλήθειες εκμεταλλεύονται όσοι θέλουν να διχάσουν αντί να ενώσουν τον μικρό μας τόπο.
Η επικαιρότητα γύρω από το Κυπριακό δείχνει ξεκάθαρα τη συστηματική προσπάθεια υπονόμευσης της προοπτικής λύσης με πρόσχημα τον πατριωτισμό. Το ΕΛΑΜ ζητά κλείσιμο οδοφραγμάτων για να μην «εξοντωθούμε» από τον ψευδοαφθώδη. Αναρωτιέμαι αλήθεια αν πατριωτισμός είναι να θέλεις να πάει καλά η χώρα σου, να είσαι πιστός στα σύμβολά της ή να διατηρείς το αφήγημα ενάντια σε κάθε λογική επειδή φοβάσαι το πολιτικό κόστος; Το να μην θέλεις να περάσεις ούτε το οδόφραγμα αλλά να φαντάζεσαι ότι θα βρεθείς ως διά μαγείας στις ακτές της Κερύνειας δεν είναι αντίσταση. Είναι άρνηση πραγματικότητας. Είναι επίσης άρνηση να διαδίδεις ότι η λύση θα βρεθεί στο οδόφραγμα και όχι σε όλες τις μάντρες της Κύπρου.
Η πραγματικότητα είναι αυτό που ζούμε, απαιτεί συνεργασία και όχι συνθήματα. Μια βοήθεια την ώρα που τη χρειάζεσαι, είκοσι χιλιάδες δόσεις εμβολίων κατά του αφθώδους πυρετού απ' εκεί προς τα 'δω μέσω της Δικοινοτικής Τεχνικής Επιτροπής είναι ένα σωστό βήμα, ανεξάρτητα αν το ζητήσαμε ή αν μας το πρόσφεραν. Ούτε οι φωτιές, ούτε οι ασθένειες γνωρίζουν σύνορα. Ούτε τα ζώα. Ούτε η καθημερινότητα.
Οι συναντήσεις Χριστοδουλίδη και Έρχιουρμαν μπορούν να παράγουν χειροπιαστά αποτελέσματα που να πείσουν τον κόσμο για τις προθέσεις τους. Οι προθέσεις θα φανούν όντως στα οδοφράγματα, μικρά βήματα τεράστιας σημασίας, πραγματικά.
Θέλουμε συνθήματα ή βελτίωση της ζωής; Οι πραγματικότητες είναι σκληρές. Τα φούμαρα, εύκολα. Γι' αυτό κάτσετε σπίτι σας Πρόεδρε δεν χρειάζεται καθόλου σε αυτό το στάδιο ο ΓΓ Γκουτέρες. Το δύσκολο είναι να μείνεις και να δουλέψεις εκεί που υπάρχει έδαφος. Εδώ να μείνετε και οι δύο. Στο εδώ και τώρα. Μόνο τότε ίσως και να καταφέρετε να κάτσετε και στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
